The Offspring - Ixnay on the Hombre (1997)

Zoals anderen ook al aangaven is dit voor mij puur jeugdsentiment, ik was 13 en dus een puber toen deze plaat uitkwam. Het barst van de energie en het "lekker tegen alles aanschoppen-gevoel", sommige nummers zijn grappig van tekst en andere zelfs mooi, kortom alles wat ik vroeger zocht in een album staat hier op! Ook ruim een decennium later blijven de meeste nummers voor mij overeind. Of het nou wel of geen echte punk is kon me toen al niet schelen en nu nog steeds niet, het is gewoon het beluisteren waard!

Heerlijk album is dit toch!
Met voor mij The meaning of life (mooie intro!), I choose en All I want (ja ja ja ja ja!!) als pareltjes, daarnaast is Mota ook wel vet.
Leave it behind en Gone away kunnen mij niet echt bekoren, klinkt misschien raar want ik zie dat Gone away een favoriet is van velen. Het intro geintje zoals Disclaimer kenden we al van Smash (Time to relax), beetje jammer dat ze dat hier weer gebruikt hebben en later weer bij o.a. Americana (Welcome). Hierdoor zijn de albums soms wat kort, maar kwaliteit is belangrijker dan kwantiteit! 4* voor dit lekkere punkalbum.

Open wide and they'll shove in their meaning of life… IJzersterke plaat, met een fantastische eerste helft en na de Intermission een iets mindere tweede. Me and my old lady en Gone away zijn warempel zeer ontroerende liefdesliedjes, en de energie die het album uitstraalt blijft tot en met het einde gehandhaafd.
        Er zijn twee nummers waarin ik het gitaargeluid van Bob Mould denk te horen: op Gone away de invallende slaggitaar na 8 seconden, en op Amazed de sologitaar vanaf 17 seconden en na elk refrein. Zijn er hier Offspring-fans die weten of deze mannen ooit gewag hebben gemaakt van een bijzondere liefde voor Hüsker Dü, of is dit gewoon toeval?