U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)

Vertigo: erg saai nummer, zeker geen hoogvlieger en na een paar keer draaien al helemaal gehad met dit "gebler".

Miracle drug: in het begin denk ik "dit komt goed", maar als ik dat aan het eind nog steeds denk is er wel wat mis lijkt me zo. Saai nummer.

Sometimes you can't make it on your own: dit nummer pakt me wel, het klinkt niet nieuw, maar na de break ben ik verkocht.

Love and peace or else: De sound vind ik wel okee, moddervet en het rockt, verder komt de oude U2 sound hier echt goed om de hoek kijken. Dit kan wel eens een groei-nummer blijken te zijn. Een van de betere songs van dit album.

City of blinding lights: ook hier weer de oude U2 die duidelijk aanwezig is. Ik waan me gewoon weer in mijn tienertijd. Dat is zeker niet erg, maar ik wil toch ook wel wat nieuwe dingen horen, en dit legt het toch echt wel af bij de nummers uit die tijd. Niet slecht, maar ook hier kan ik vooralsnog niet echt warm van worden.

All because of you: swingend nummer. Rockt lekker weg, maar ik kijk er niet echt van op. En telkens weer spookt door mijn hoofd "lijkt het nu op dit nummer of toch op die andere ?".

A man and a woman: intro doet me opeens aan die andere supergroep R.E.M. denken. Dit is gewoon een puur en eenvoudig liedje. Die heb ik helaas te weinig gehoord tot nu toe. Minpuntje is wel dat ik een verrassende hook mis: het kabbelt iets te veel door naar mijn idee.

Crumbs from your table: zap-moment. Flauw nummer dat me totaal niet boeit.

One step closer: rustpuntje. Ingetogen gespeeld en gezongen, en hier voel ik dan wel weer iets van een spanning doorklinken; telkens vraag je je af wanneer de uitspatting nu komt. Alleen komt die dus niet

Origin of the species: he heerlijk, dit is gewoon een mooi liedje. Hier veerde ik wél even van op. Het kan dus nog (maar helaas naderen we het einde van de cd al).
Voorlopig mijn favoriet.

Yaweh: een beetje zoals zoveel nummers op deze cd. Het is niet slecht en het is niet super. Ene oor in andere oor weer uit.

Conclusie: is er sprake van U2-moeheid bij mij ? Ik heb alle albums en ik beschouw de band zeker als een van mijn lievelingsartiesten, maar op de een of andere manier blijkt de liefde bekoeld zonder dat ik het zag aankomen. Het is als in een relatie die je al jaren hebt, maar waar je (te) laat achterkomt dat het nog wel houden van is, maar waar totaal geen sprake meer is van verliefdheid.

Dit album gaat zeker wel naast de anderen in de kast komen te staan. Maar mijn top 10 van dit jaar gaat het niet halen, en of ik er over een jaar of wat nog vaak naar zal grijpen betwijfel ik ernstig. Dat doe ik wel met Achtung Baby en The Joshua Tree

"How to Dismantle an Atomic Bomb" vind ik geen bijster sterke plaat. Er staan een aantal aardige nummers op zoals "Sometimes You Can't Make It on Your Own" en "City of Blinding Lights". Ook de eerste single "Vertigo" is op het eerste gehoor een lekker nummer, maar na verloop van tijd valt ook deze door de mand. Slecht zou ik dit ook niet durven noemen, maar het probleem (althans voor mij) is dat ik U2 altijd vergelijk met hun fantastische platen uit de jaren 80 en begin van de jaren 90. En dan moet ik toch echt vaststellen dat "How to Dismantle an Atomic Bomb" daar niet aan kan tippen. Over het geheel genomen staan er op deze plaat een paar aardige singles, de rest vind ik maar vullers, en van een band als U2 verwacht ik toch echt meer.

Ik heb How to Dismantle an Atomic Bomb al een tijdje in mijn bezit, maar had deze nog niet beluisterd. Hing samen met mijn oorspronkelijke voornemen om alles van U2 in chronologische volgorde te beluisteren, maar dat feestje ging eigenlijk al niet meer door toen ik War als eerste album koos. Ooit op een dag misschien

Ik luisterde dit album één dag na hun meest recente release, Songs of Experience. Ondanks dat nu wel blijkt dat die laatste een groeier is, werd wel na de eerste luisterbeurt vrij snel duidelijk dat ik How to Dismantle toch het betere album van de twee vind. De eerste zes nummers zijn eigenlijk stuk voor stuk voltreffers, elk op hun eigen manier. 'Vertigo' is de trefzekere single, 'Sometimes You Can't Make It on Your Own' weet binnen te komen, 'Miracle Drug' steekt (ondanks dat het bij vlagen klinkt als 'Beautiful Day') zowel vocaal als instrumentaal mooi in elkaar en 'City of Blinding Lights' zou ik misschien wel magisch willen noemen. Dat is gewoon het nummer dat je wil horen als je 's avonds door een wereldstad als Londen of Parijs loopt.

Na 'All Because of You' wordt het even iets minder, hoewel ik 'A Man and a Woman' zeker geen slecht nummer vind. Het waren eerder track 8, 9 en 11 die me nog niet helemaal wisten te bekoren. Ik zie die nummers zeker nog wat groeien bij toekomstige luisterbeurten, maar ze doen vooralsnog wel wat onder voor de rest. Gelukkig zit daar nog het mooie 'Original of the Species' tussenin, waardoor je niet afhaakt.

Absoluut een fijne plaat dit. U2 is nadat ik in 2014 voor het eerst (bewust) met hen in aanraking ben gekomen langzaam maar zeker uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Ik zal nooit meer de eerste keer vergeten dat ik The Unforgettable Fire beluisterde. Dat album blijft vooralsnog voor mij onovertroffen en ik zie daar niet gauw verandering in komen, maar ik kijk evengoed uit naar de albums die ik nog te gaan heb.

4*

Van de debuutplaat van U2 was ik indertijd zó gek dat Boy jarenlang achter Berlin op de tweede plaats van mijn elpee-top-tien-aller tijden stond. Bij de platen die daar op volgden daalde en rees mijn enthousiasme bijna met dezelfde regelmaat als het baswerk van Adam Clayton, en op een gegeven moment vond ik het wel mooi geweest – als ik nu nog iets van U2 wil horen draai ik The unforgettable fire of Achtung baby wel. Toch is How to dismantle an atomic bomb, het laatste nieuwe album dat ik nog ten tijde van de release van ze heb leren kennen, absoluut geen slechte plaat, zonder knallende uitschieters naar beneden en met een lekkere opener, een prima produktie en een paar briljante momenten (voor mij het aangrijpende Miracle drug, het meeslepende "Everywhere you go..." van Original of the species, en het nummer dat voor mij het onbetwistbare hoogtepunt van de plaat is, City of blinding lights), maar ook met een "polish" die mij het gevoel geeft dat het voor mij na een kwart eeuw wel genoeg is geweest. Desalniettemin niets dan respect voor hoe deze band al veertig jaar meedraait aan de top, puur op basis van de muziek, op eigen kracht, en dat dan ook nog eens zonder personeelswisselingen.