Manic Street Preachers - Journal for Plague Lovers (2009)

Van hun website:

"As we previously advised, we have been making music - to be more specific, we have been in Rockfield studio in Wales with Mr Steve Albini recording a new album, Journal For Plague Lovers.

All 13 songs on the new record feature lyrics left to us by Richey. The brilliance and intelligence of the lyrics dictated that we had to finally use them. The use of language is stunning and topics include The Grande Odalisque by Ingres, Marlon Brando, Giant Haystacks, celebrity, consumerism and dysmorphia, all reiterating the genius and intellect of Richard James Edwards.

The record is scheduled for release on 18th May and will be available on CD, deluxe 2 CD, download and LP.

The full tracklisting is as follows:

Peeled Apples
Jackie Collins Existential Question Time
Me and Stephen Hawking
This Joke Sport Severed
Journal For Plague Lovers
She Bathed Herself In A Bath Of Bleach
Facing Page: Top Left
Marlon J.D.
Doors Closing Slowly
All Is Vanity
Pretension/Repulsion
Virginia State Epileptic Colony
William’s Last Words


An original piece of Jenny Saville’s art is the cover for Journal for Plague Lovers, one of her paintings also graced the cover of 1994’s The Holy Bible."


'Peeled Apples' is onlangs door de BBC uitgezonden en klinkt alvast veelbelovend. Behoorlijk 'The Holy Bible' achtig (naar mijn mening hun beste album) maar toch net even iets anders. Ben zeer benieuwd naar dit album.

Wat hebben we hier een nieuwe Manic Street Preachers......

Kom maar op..........

Een nieuwe Manic Street Preachers daar kijk ik zeker weten naar uit!
de 2 tracks die ik tot nu toe heb gehoord klonken veelbelovend.
De band gaat op dit album terug naar de donkere sound van The Holy Bible.

Oeh oeh! Ik ben benieuwd!

Met Steve Albini ?

Die doet óf werk voor bands die hij waardeert, óf voor de absolute hoofdprijs.
Wat zou het geval hier zijn ?

Die hoes ziet er wel heel erg mooi uit.. hopelijk is de muziek net zo mooi als Lifeblood.

Send Away The Tigers was wat mij betreft een flop.. hopelijk komen ze nu echt terug!

De eerste single "Jackie Collins Existential Question Time" klinkt in ieder geval heerlijk ouderwets. Had naar mijn mening zo op GOLD AGAINST THE SOUL kunnen staan.

Van deze cd komen geen singles uit. Volgens de band is het nieuwe album één geheel.

Deze is gelekt! Ik ben stiekem toch wel erg benieuwd, ook al is het een lange tijd geleden dat ik een plaat van deze band heb opgezet.

hij is gelekt ja, heb em nog niet gehoord, maar de reviews die ik heb gelezen zijn in ieder geval positief. 4 sterren van Mojo, 4 sterren van Uncut, 5 sterren van Q.

Na twee luisterbeurten is wel duidelijk, dat The Manics de hardere lijn weer hebben ingezet. Ze keren terug naar het geluid van hun oudere werk. Erg recht toe, recht aan. Al is er soms toch ook ruimte voor andere instrumenten, want er zijn ook strijkers op deze plaat te horen.

Nu twee keer beluisterd. Klinkt alvast erg goed.

Ik had een meer The Holy Bible achtig geluid verwacht, maar dit hoor ik slechts terug in een aantal nummers ('Peeled Apples', 'She Bathed Herself In A Bath Of Bleach' en de hidden track 'Bag Lady' bijvoorbeeld). De rest klinkt toch wat optimistischer en afwisselender, met hier en daar een akoestische gitaar en strijkers. Het geheel doet me meer denken aan de vele b-sides die zijn verschenen van de singles van hun vorige album, Send Away The Tigers.

De teksten van Richey Edwards, afkomstig uit een bundel die hij enkele weken voor zijn verdwijning aan bassist Nicky Wire had gegeven, zijn in ieder geval dik in orde en cryptisch als altijd. Het is ook goed om te horen dat the Manics hier een stuk geïnspireerder klinken dan op Send Away The Tigers.

Mijn favoriete nummers tot nu toe (zal nog wel veranderen want eigelijk zit er geen slecht nummer tussen) zijn 'Peeled Apples' dat begint met een soundbyte ('You know so little about me, what if i turn into a werewolf or something'?), gevolgd door een vette Holy Bible achtige baslijn en de kenmerkende schreeuw zang van James Dean Bradfield.
Verder het mooie akoestische 'This Joke Sport Severed', waarin halverwege ineens strijkers tevoorschijn komen, en het bijna swingende 'Marlon J.D.'

Het meest opvallende nummer is toch wel het door Nicky Wire gezongen 'William's Last Words'. Het is niet duidelijk wie deze William zou moeten zijn, maar afgaande op te tekst had het net zo goed 'Richey's Last Words' kunnen heten: 'I'm really tired, I'd love to go to sleep and wake up happy'.

Ik zet em voorlopig op 4 sterren. Beste plaat sinds 'This Is My Truth..' en misschien zelfs sinds 'Everything Must Go'.

Ik begin hier ook met een stevige 4*.
Nu maar hopen dat ze weer eens een keer gaan optreden in Nederland.

Gelekt?

Mooi, krijg er veel zin in na het leuke jools optreden gisteren.

Kan er met een gerust hart alvast weer 0.5* er bij gooien. Wat een dijk van een album. Deze laat alles wat na Everything Must Go uitkwam verbleken. Jackie Collins Existential Question Time (Oh Mummy, what's a sex pistol?), Marlon J.D. en Doors Closing Slowly zijn wat mij betreft nu de favorieten. Dat kan uiteraard nog veranderen net zoals er misschien nog wel de volle mep aan sterren in zit.

Journal For Plague Lovers is gebouwd rond de teksten van de hand van -wijlen- gitarist Richey James Edwards. Die verdween op 1 februari 1995 op mysterieuze wijze en is sinds 2008 officieel dood verklaard. Het merendeel van de songs op het nieuwe album werd geproduced door Steve Albini d.w.z. live, zonder digitale snufjes.
De Manics hebben de songteksten van Richey Edwards altijd bewaard. “We houden deze teksten al veertien jaar bij en voelden dat dit het juiste moment was om ze te gebruiken”, aldus Nicky Wire in een interview met NME. “Sommige teksten van Edwards waren proza, waardoor er wat aan geschaafd moest worden tot ze voor echte songteksten konden doorgaan.”
En op die manier kan men de nieuwe plaat als een opvolger van Edwards' magnum opus The Holy Bible (1994) beschouwen.

De heren gooien het op een wat rauwere toer (dank aan Albini) maar dat bezorgt mij vooralsnog niet de euforie die ik nu bij sommigen bespeur. Misschien omdat ik altijd wat neutraal tegenover de Manic Street Preachers heb gestaan, maar misschien ook omdat ik het allemaal wel lekker vind klinken en dat ze er toch niet een gevoelige snaar mee weten te raken. Ook hier voel ik wat afstand tussen mij en dit album.
Er staan uitstekende nummers op, de hele vibe van het album is prima en daar blijft het tot nu toe bij wat mij betreft. Ik kan hier wederom 3,5* aan geven wat wel vaker het geval is bij deze band (en wat niet is kan altijd nog komen).

Zoals ieder Manics-album na This Is My Truth is ook dit weer wisselvallig als de pest. Zitten een paar pareltjes tussen, maar ook dingen die de Manics in het verleden nog niet eens als b-kantjes hadden gebruikt.

Tot nu toe bevallen Bag Lady, Doors Closing Slowly, Marlon JD en Facing Page: Top Left het best.

Maar vooral de refreinen zijn vaak weer weinig geïnspireerd. Iedere keer weer op de Springsteen-tour. Jammer.

3* voorlopig.

Is er meer bekend over deze hoes? Eerlijk gezegd vind ik het vrij walgelijk om een schilderij van een bloedend (mishandeld?) kind te gebruiken om je liedjes aan de man te brengen. Maar misschien mis ik iets...

Goeiedag wat een uiterst nare hoes is dit!

Jenny Saville - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Die jongen zijn gezicht komt zo door de pest (plague)

Ik heb gehoord dat deze cd in Engeland met een blanco-hoes in de winkels komt te liggen.

Ik heb dat ook gelezen, staat zelfs op teletekst! Omdat het plaatje te aanstootgevend zou zijn!! Tsssss........

Mooie hoes .

Ik denk niet dat de band voor deze hoes heeft gekozen om meer te verkopen, dat zou dan inderdaad belachelijk zijn. Het heeft vast iets met het album te maken (ik weet alleen niet wat, want ik heb het album nog niet gehoord). Walgelijk vind ik de hoes helemaal niet, ik vind het zelfs een mooie hoes! Ik snap ook niet hoe je zo'n hoes aanstotend zou kunnen vinden...

Ik snap dat ook niet. Was niet bij me opgekomen toen ik hem op de voorpagina zag staan. Maar het past wel een beetje bij de Manics, zie ook dat schilderij op de hoes van The Holy Bible en ueberhaupt de teksten van Richey James Edwards.

Gelukkig, de MSP weer terug op het vertrouwde pad. Een heel constant album kan ik het niet noemen, toch wel wat zwakke nummers ertussen (Openingsnummer, titelnummer, Williams Last Words).

Ook een paar juweeltjes: Jackie Collins ... (met weer zo'n heerlijk jammerend gitaartje als in Autumn Song), Facing Page (met een harp mooi geintegreerd zoals alleen zij dat kunnen)
En voor mij de ultieme MSP-track van deze CD: Me And Stephen Hawking waarin James Dean Bradfield lekker de volle kracht van zijn stem kan laten horen, de gitaren knallen en die breaks over de tomtoms....yummie...

4*

Ik las op teletekst dat de cover in Engeland niet is toegestaan, dus wordt 'ie daar blanco. Dus de publiciteit bereiken ze er weldegelijk mee, in Engeland althans.

Dat werd een paar uur geleden ook al gepost hier... Wel een beetje op blijven letten.