Manic Street Preachers - Journal for Plague Lovers (2009)

Pas jij de cover niet aan, want kunst zie ik er eigenlijk ook niet in.

Wat bedoel je met aanpassen, censureren zoals in Engeland ?

Bij mijn weten hebben we dat maar 1 keer gedaan, op verzoek van de platenmaatschappij. Dus zover zal het hier niet komen.

Gelukkig! Ik houd niet van censuur

Smaak ?

die cover ziet er wel iets te stylish uit, ik ben zeer zeker benieuwd

Ook ik heb uitgekeken naar deze cd en hij valt absoluut niet tegen.
Er staan zeker een paar pareltje op. Een zeer degelijke plaat van de Manics.

De hoes doet i.i.g zijn werk...het trekt de aandacht. Mijn vrouw die niets heeft met muziek, zag dit terwijl ik op MuMe zat en reageerde meteen met; Wat is dat voor een lelijke hoes, wie zijn dat?

Wat een gedoe over een cover... Een gemiddeld acht uur journaal is schokkender. We leven niet in teletubbie land (en misschien is ie wel van zijn fiets gevallen.)..goede plaat trouwens

3 sterren

Mooie hoes, zeg!

Na het meer poppy geluid van het vorige album Send Away The Tigers, zijn the Manics weer terug aan het muziekfront met een oprecht eerbetoon aan de verdwenen Richey Edwards. Zijn foto staat dan ook als enige afgedrukt in het cd-boekje. De messcherpe teksten op Journal For Plague Lovers kwamen uit zijn verwarde, labiele, brein, en werden geschreven door zijn in giftig inkt gedoopte pen. Legendarisch noise-beest en producer Steve Albini nam plaats achter de knoppen en de Manic Street Preachers speelden alsof Richey's geest goedkeurend over hun Welsh schouders mee keek. Muzikaal doet de band een greep uit hun eigen indrukwekkend, gevulde catalogus en keren ze terug naar het geluid van albums als : Generation Terrorists, Know Your Enemy, The Holy Bible en Everything Must Go. Prima Rockers afgewisseld met ontroerende, acoustische ballads. Journal For Plague Lovers is het ultieme testament van Richey Edwards en onderstreept nogmaals de kwaliteit van Manic Street Preachers.

Na "This Is My Truth, Tell Me Yours" is er voor mij geen goed album meer uitgekomen van deze sympathieke band. Ook dit album kan me niet echt boeien. Als de topnummer uitblijven, klinkt het allemaal als een doorsnee Engels rockbandje.
Er zijn al tig betere albums uitgekomen in 2009. 2,5* voor deze.

Amen !

Dit is voor mij het eerste echt weer leuke album sinds het briljante Everything Must go.

Stukje in the Guardian over de hoes:


The banned Manics sleeve proves that paint still has the power to shock

The impact the Manic Street Preachers album cover has made raises the interesting possibility that hand-made, painterly images now have more power to shock than conceptual artworks

It's not exactly Smell the Glove, is it? In the world's greatest rockumentary, This Is Spinal Tap, the fictional heavy-metal band's woes deepen when supermarkets refuse to display the sleeve of their latest album with its offensively sexist imagery. Instead, it is sold in a plain black sleeve, just as Manic Street Preachers' new album is now to be displayed by British supermarkets in a plain slipcase.

But there the comparisons end. It's hard to imagine the chain of decisions that led to Jenny Saville's painting of a boy's face in colours that vary from olive green to reddish brown, blue and black, being judged too offensive to go on public view. The painting can apparently be interpreted to show blood on the boy's face – although as the band rightly point out, this is a subjective view. He might have crimson scars and battered lips; or these might just be the colours Saville has used to evoke the appearance of flesh. The whites and creams, the blues of his eyes, are just as shocking.

Saville's fans – who evidently include the Manics as this is the second time they've used her work – see her as this century's Lucian Freud. Be that as it may, the impact this picture has made raises the interesting possibility that hand-made, painterly images now have more power to shock than conceptual artworks. Everyone is used to seeing dead sharks. The point about photographic art is that it's quite simple, really, whereas a painting can raise all kinds of troubling ambiguities.

For me this is a painting of psychic hurt, a portrait of pain. In that sense it is truly troubling – but to see it crudely as an image of a child who has been hit (which must be the supermarkets' view) is to impose your own subjective interpretation. Paint creates uncertainty. It is genuinely impossible to know if those red marks are bloody scars or expressive smears. In the end, what has caused offence is the intrusion of emotion and artistic depth into the temples of commercial banality.

--

bron

Precies. Als hier thuis hamburgers op het menu staan, krijg je ook dit soort taferelen. Wat maakt dat wij het als bloed, en dan nog liever, als mishandeling zien ?

Valt me op dat, met name het titelnummer nogal wat weg heeft van Rush ten tijde van Hemispheres en Permanent Waves.

Neenee, deze kant van de Manics heb ik altijd onsympathiek en vergeetbaar gevonden. De Holy Bible is me al niet zeer dierbaar, dit doetme nog ietsje minder.

Inderdaad!

waarom staat (een van het beste nummer) bag lady niet op MUME?

hidden track

dus die staat niet op de orginele cd? dus de gene die downloaden hebben nu voordeel? (beetje raar voor de gene die alles orgineel willen hebben)

Nee, hij staat niet vermeld op de tracklist, maar staat wel op de cd, maar dan verborgen (hidden ). Ik kan het niet controleren nu, maar zo werkt het meestal wel. Kijk ook maar naar Nevermind, daar heb je ook na het laatste nummer nog een hidden track die niet op de tracklist staat.

Jammer dat ze cd's als This Is My Truth Tell Me Yours en Lifeblood niet kunnen evenaren

dit album heeft me dus echt te pakken, ik had weinig verwachtingen, en als ze er al waren, dan eerder negatief (nog een kabbelend album als send away the tigers vreesde ik), en ook de marketing-blabla rond het album leek me maar niks.

maar zoals altijd is het uiteindelijk de muziek het enigste wat telt, en die is hier echt goed. eerste song peeled apples klinkt nog wat gewoontjes, maar vanaf track 2 kruipt de muziek onder je bloed en word je bij je nekvel gegrepen om niet maar losgelaten te worden.

Ik hoor knappe drumstukken, ik hoor James Dean Bradfield weer heerlijk pingelen met zijn gitaar, ik hoor gelaagdheid, ik hoor gewoon keigoeie songs...

yup, yup, dit wordt een blijvertje...

halfje erbij naar ****1/2 , alleen het openingsnummer en de afsluiter overtuigen niet, dus dat speelt makkelijk af

Als je de rode verf als bloed interpreteert, wat heel voorstelbaar is, dan heeft hij verwondingen bij zijn mond, neus en een oog. En dan is het weer logisch dat je het als kindermishandeling ziet.

Kindermishandeling is natuurlijk iets vreselijks. Mensen houden er trauma's aan over. Als je dan, terwijl je in de supermarkt of in de cd winkel bent, ongevraagd tegen zo'n cover aan loopt is dat behoorlijk confronterend. Ik kan mij dus wel wat voorstellen bij die zwarte cover-up hoesjes.
Aan de andere kant heb je op tv en in de krant net de voorlichtingscampagne over kindermishandeling gehad. Dat was ook confronterend voor slachtoffers. Vraag is dan: waar leg je de grens?

Wat ik mij wel afvraag: hebben de MSP nog een speciale bedoeling met deze cover gehad? Ik begrijp van niet en dat zou jammer zijn. Dan is het inderdaad een kwestie van aandacht trekken en zo goed verkopen.

Agressie, bezieling, gitaarmuren, overtuiging.
De Manics zetten de stijgende lijn door die ze met Send away the Tigers begonnen zijn. Een keer geluisterd. Nu al 4*.
Zelfs aan de welkome afwisseling is gedacht, luister maar eens naar Facing Page; top left

Topper in wording

Zou het soms zo zijn dat Richey's brein zo verward en labiel was, omdat hij slachtoffer was van kindermishandeling? En dat daarom voor deze cover is gekozen? In ieder geval is de tekst van Williams Last Words triest en ontroerend en ook duidelijk.

Deze las ik net op internet en zo dacht ik er tot dit album ook over:
"The Manics have always had the lyrics and the talent, but somewhere along the way they lost the ability to rock."
Ik hoopte dus stiekem op een echt rock album van the Manic Street Preachers en verdraaid: ze laten horen waar ze het beste in zijn. Wat een geweldige muziek: it's Rock 'n Roll man!

Prachtige gitaren, een super krachtige sound, fraaie melodieën, bijzondere teksten, soms veel boosheid, veel bezieling. En ook de rustige nummers overtuigen, ook met fraaie violen.
Normaal vermeld ik mijn favoriete nummers, maar dat is hier onmogelijk. Ik vind het eigenlijk één groot hoogtepunt. Eén vermelding: the Hidden Track op het einde, vergeet 'm niet. Ik begrijp ook dat er geen singles komen, omdat het door de band als één groot geheel wordt gezien. Vind ik dus logisch. Dit is één van de beste albums van 2009.