Madness - The Liberty of Norton Folgate (2009)

Ik had er meer van verwacht vind het een beetje mat met een paar nummers die er uitspringen, vroeger werk was energieker.

Het vroegere werk was zeker energieker, spontaner ook. Het geheel is nogal ingetogen en alle uitspattingen zijn er keurig uitgeproduceerd. Er staan nauwelijks solo's op die langer dan 5 seconden duren, maar wat een muzikale rijkdom krijg je er voor terug. Het nummer Clerkenwell Polka begint als een typisch rocksteady deuntje, gaat vervolgens naadloos over in een klezmer-variant om in ska te eindigen. Erg mooi hoor.
Maar het album heeft wel tijd nodig. Bij de eerste luisterbeurt had ik zoiets van: Aardig, een beetje mat. Een aantal nummers waren wel leuk, maar net niet (en zodoende was ik toch wel licht teleurgesteld). Bij een tweede luisterbeurt kwamen er wat meer nummers bovendrijven. En bij luisterbeurt drie was ik verkocht.
Na 3 dagen onafgebroken op repeat durf ik hem nu wel op 5* te zetten.

Het is inderdaad wel een 'grower' denk ik, bij mij sprongen er meteen al wel een heel aantal nummers uit, maar dat werden er bij elke luisterbeurt meer.
Overigens, mensen die dit niet als Madness vinden klinken hebben vermoedelijk een aantal CD's gemist, Na One Step Beyond en Absolutely heeft de band aardig wat ontwikkelingen doorgemaakt.

Gisteren de box binnen gekregen. Eigenlijk blind gekocht en toch eventjes 40 pond aan besteed, maar soms heb je zo'n voorgevoel dat iets niet kan fout gaan en bij deze "The Liberty of Norton Folgate" (alleen de titel al) had ik dat gevoel.
En jongens wat een plaat! Perfecte pop die toch de typische Madness-stempel draagt. Ok de ska is verdwenen, maar wat krijg je ervoor in de plaats? De productie is top, de deuntjes zoals weleer, maar vooral de samensmelting van de songs tot een wonderbaarlijk geheel bekoort me vooral.
Ik zet hem meteen op 4,5* en tot nu toe zonder twijfel mijn persoonlijke favoriet van 2009; alstublieft!

Lekker plaatje. Madness herken je uit duizenden. Ik heb alleen een paar singles uit de beginjaren en ken geen enkel album, maar Madness herken je. Ik moet zeggen dat me dit heel goed bevalt. Al vraag ik me af of 42 nummers achter elkaar ook nog boeiend blijft.

Nee, die derde CD met live- en repetitieopnamen hoeft voor mij niet. Maar goed die krijg je er als bonus bij dus kan er ook niet over klagen.
Dan blijven er nog 22 nummers over waarvan volop te genieten valt. Wel vind ik dat de alle beste nummers (15 stuks) op de enkele CD zijn gezet, wat dat betreft verdient deze misschien de voorkeur. Al is de boxset een prachtig bezit, zou ik niet willen missen.

Van een aantal nummers verbaast het me dat ze niet op de reguliere CD zijn gezet. Vind One Fine Day, Hunchback of Torriano, Mission From Hell en Seven Dials zeker even sterk of sterker dan een aantal nummers op de enkele CD. Maar begreep dat de bandleden het zelf ook niet echt eens konden worden over de uiteindelijke keuze van de nummers voor de reguliere uitgave, waardoor de CD later uitkwam dan gepland.

Met die vier erbij zou de enkele CD dan al op 19 komen. en vallen alleen Fish & Chips, Let's Go en The Kiss af. Of zou jij nog songs laten vallen die nu op de enkele staan?
Let's Go en The Kiss vind ik ook de minste, Fish & Chips vind ik nog wel grappig.

Vind Fish & Chips erg oké, die was ik vergeten, evenals Idiot Child. Maar ben het met je eens dat eigenlijk alle nummers op de reguliere CD gezet hadden kunnen worden en dat Let's Go en The Kiss de minste nummers zijn.
Toevallig al geprobeerd de tekst te volgen van Fish & Chips? En dat bedoel ik in de zin van begrijpen waarover het gaat, want het is Cockney rhyming slang. Kon er zelf in eerste instantie weinig touw aan vastknopen, lukte alleen na wat onmisbare info van een Londenaar (Engelsen buiten Noord-Londen kunnen hier ook weinig mee geloof ik).

Ik concentreer me nooit zo op de teksten, meer op de muziek. Van een hoop lyrics op deze CD's begrijp ik ook helemaal niets. Dust Devil bijvoorbeeld, zou een pikante tekst van Thompson moeten zijn, maar ik kan het totaal niet volgen.

Waarschijnlijk hoef ik me daar ook niet voor te schamen, getuige bijvoorbeeld deze strofe uit Fish & Chips:

Did you clock it on the rory
Did you slip it in your kick
With the kettle what's the story
Is it Jekyll was it nicked
Have you paid a monkey for the parcel
and all the ream bits they were saved

Ik vermoed een lied over drank en kroegbezoek maar veel verder kom ik niet.

Natuurlijk lang niet zo goed als ze waren in hun begin jaren, maar vergeleken met hun laatste albums en wat ik dus weer verwachtte een hele goede.

4*

Je zit in de buurt, maar vond het wel aardig om de details te weten, gaat vooral over wat er gebeurt na het kroegbezoek en dan op straat voor je een fish & chips-tent in wilt.

Maar hier een paar voorbeelden van worden die mij niets zeiden:

A bag for 10 man" - A 10 bag. Slang for cannabis Skunk.

"Doo Lally" - British slang meaning eccentric or gone mad. Derived
from the boredom felt at Deolali British Army transit camp.

"Going to a Russel" - Cockney rhyming slang. Russel Harty.
Meaning going to a party.

"Sorted out for yay" - Drug Slang yay means cocaine

"Richard" - Drug slang, Means cocaine or a wrap it's held in.

"Clock it" - London slang means to notice or see something.

"Rory" - Could be Cockney slang Rory o'moore. Meaning floor.

"Kettle" - London Slang for sports clothing.

"Jekyll" - Cockney slang for Jekyll and Hide, Meaning Snide.
Which means fake or counterfeit.

"Monkey" - London Slang for an amount of money = £500

Bedoel je 'niet hetzelfde als in hun beginjaren' of 'slechter dan in hun beginjaren'?
Weet niet hoe je precies meet of het minder goed is, maar vermoed dat het vooral anders is, wat dan weer niet betekent dat het minder goed zou zijn...

Na een slordige twintig draaibeurten moet ik concluderen dat er eigenlijk geen zwakke broeder tussen zit. Muzikaal is dit album vernuftiger dan op het eerste gehoor lijkt, en tekstueel balanceren de heren vaak op het randje van de melancholie (en zo heb ik het graag ). Favorieten van dit moment: MKII, Africa en NW5.

Thompson schrijft vrij cryptisch (House of Fun, Embarrassment), maar dat maakt de teksten er meestal boeiender op en verhindert dat een eventuele boodschap er al te dik bovenop ligt of moralistisch aandoet (Stings en Bono's zijn er al genoeg
Maar het dubbelzinnige in Dust Devil zit 'm in een paar regels:

Keeps her gizmo, under her pillow
Little dust devil whipping up a storm

I said 'Come down!' I am missing you
If these little fingers could paint you into my picture

Come the daybreak well, she's a self-maid

Een gizmo schijnt een huishoudelijk apparaatje (soort kleine kruimeldief oid) te zijn dat naast de schoonmaakfunctie ook plezier kan verschaffen aan vrouwen op eenzame avonden.
Vandaar ook de 'little fingers' die het apparaatje bedienen. 'Paint you into my picture' verwijst vermoedelijk naar fantaseren dat er iemand anders bij is terwijl de gizmo z'n werk doet.
'Self-maid' is fonetisch gelijk aan 'self-made', dus de betreffende seksuele handeling is een doe-het-zelfklus en het woord maagd zit er ook in.

Madness is voorbij de gerecyclede SKA

Op Pinkpop stond ineens Madness op het podium en in zwartwit-geblokte uitrusting uitgedoste ska-fans in de voorste rijen van het publiek. Hoewel Madness niet meer zuivere skamuziek brengt op hun nieuwe album (The Liberty of Norton Folgate) zijn de noodzakelijke ingrediënten van deze muziekstijl nog steeds duidelijk te horen.

"De losgeslagen jongens waren al serieuze mannen geworden, maar zo volwassen als op Liberty klonk de band nog nooit. Al was het alleen maar om het concept: de historische immigratiestromen van Londen door de jaren heen". (Bron: Volkskrant)

Ska was eind jaren 70 en begin jaren 80 een op reggae gebaseerde en dus uit Jamaica afkomstige muziekstroming die via Engeland het Europese vasteland veroverde met snelle pulserende muziek en puntige teksten. Deze ska-variant werd ook wel twotone (nadruk op tweede en vierde tel uit de vierkwartsmaat) genoemd.

Madness was samen met The Specials de vaandeldrager van dit subgenre en dat hebben ze eigenlijk maar drie albums volgehouden. Maar daar hebben ze wel erg veel succes mee gehad. Eigenlijk is Madness nooit weggeweest. Ze speelde altijd wel ergens op een festival waar ze dan zich omwentelden in de nostalgie van hun oude megasuccessen.

Hun nieuwe album (de eerste sinds 10 jaar) staat bordenvol origineel nieuw materiaal en valt bij menigeen goed in de smaak (en dat is al 25 jaar geleden). De muziek is dan ook geen opgewarmde oude meuk, maar een verdieping van hun Nutty Sound. Het is naar mijn mening duidelijk te horen dat de heren hun puberale onschuld hebben verloren en de verantwoordelijkheid hebben voor opgroeiende kroost. De energie die er vroeger vanaf spatte blijft dan ook achterwege.

De teksten zitten zoals gewoonlijk vol met cryptische verwijzingen en de Londonse slang vereist een woordenboek om er iets van te begrijpen. Dat levert mooie speculaties op, maar je kunt ook gewoon genieten van het nog steeds frisse geluid wat mij doet mijmeren naar mijn eigen puberjaren.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Evan als reactie op het stuk van cd-Recensies.

2tone komt van de naam van het platenlabel dat eind jaren 70 o.a. Madness, The Specials, The Beat en Selecter onder zijn hoede had.
Deze ska was veel meer uptempo dan de oude ska. Dat had o.a. te maken met de invloed van de punk in die tijd.
In 2005 heeft Madness nog een album uitgebracht, dus dit is niet de eerste in 10 jaar.
En hoezo verdieping van de "Nutty Sound'?

Verder hoor ik nog steeds ska als ik dit album opzet. Ik lees erg veel her en der dat dit album geen ska zou zijn, maar elk nummer is gewoon ska. Niet meer het uptempo van `79/`80 maar meer het rustige ska. En daar gaat het wat mij betreft ook een beetje mis. De nummers op zich vind ik over het algemeen wel aardig, maar na 4 of 5 nummers heb ik het allemaal wel gehoord. Te weinig variatie. Beetje saai dus.
En saai is iets anders dan volwassen toch?

Net allemaal een paar beats langzamer dan hun beginperiode.
Maar daardoor zeker niet slecht,nog even verder luisteren.
Een eindoordeel komt later. Maar ik ben positief.
Het klinkt erg lekker tot nu toe.
Verrassend.

Het ging/gaat erom dat dat slechts een coveralbum was. Dus dit is hun eerste album met eigen materiaal in 10 jaar.

Ik kan alleen maar concluderen dat dit een geweldig album van Madness is.
De feestvreugde is in ieder geval nog steeds niet verdwenen, alhoewel iets meer ingetogen.
Ook hun bekende sound is constant aanwezig,...klasse.
De Madness-nostalgie druipt er af, maar toch zijn er wat nieuwe elementen aanwezig.
Knap gemaakt, en dat vooral voor een band die zolang bestaat.
De inspiratie ligt duidelijk in Londen. Een stad dat een wereld opzich is, dus duidelijk veel over te zingen is.
Ook valt me op dat er veel nummers makkelijk het nivo van hun begindagen halen maar dan zonder de echte vurige beats.
Meer reggae dan ska, en zelfs een beetje pop/rock invalshoeken.
Toch al opvallend hoeveel bands uit de 80er jaren met sterk materiaal op de proppen komen. Ook Madness vind ik hier in ruim geslaagd.
Dat het nog steeds succesvol is bleek maar weer eens op PinkPop.
Opvallend vind ik ook dat Suggs maar geen jaar ouder wil lijken.
Wat mij betreft gaat Madness nog een album maken.
Blijkbaar zijn ze nog steeds niet uitgerangeerd, want ik vind "The liberty of Norton Folgate" net zo fris en fruitig klinken als hun succesperiode 1e helft jaren 80.
De laatste nummers van dit album vind ik zelfs zeer zwaar verrassend.
En de eerste minuut van het allerlaatste nummer doet me zelfs denken aan The Specials.

Ik weet natuurlijk niet wat jouw definitie van ska is, maar in feite is ska niets meer dan een tegenritme waarbij de nadruk ligt op de accenten tussen de tellen van de vierkwartsmaat.
Er staan een paar nummers op deze CD waarbij dit het geval is, de meeste tracks hebben echter een ander ritme (NW5, Sugar & Spice, We Are London, Rainbows, That Close, MKii, Idiot Child, Clerkenwell Polka en Africa).
Madness heeft overigens nooit pure ska gemaakt, zelfs op One Step Beyond staan genoeg nummers waarin geen skaritme te bespeuren is (Believe Me, In the Middle of the Night, Rockin' in A#, Razor Blade Alley).
En wat die Nutty Sound betreft, dat is dus de combinatie van invloeden (Ska, Rocksteady, Motown, Music Hall en Pop). Maar als je moeite hebt skanummers van niet-skanummers te onderscheiden wordt het nog lastig deze invloeden te herkennen

Wát een discussies... ik luister Madness nu voor het eerst, en het bevalt me erg! Ik heb blijkbaar nog wat te ontdekken, want dit album vind ik al prachtig.

Ben wel benieuwd wat je van de andere albums vindt. Je bent volgens mij de eerste hier die deze plaat zonder verwachtingen hebt beluisterd. Madness presents the Rise & Fall is de plaat die wat mij betreft het meest in de buurt komt van TLONF.

Verschilt het oudere werk veel van deze?

Ik ga sowieso eerst The Liberty doorgronden, de rest komt wellicht daarna

De elpees verschillen onderling behoorlijk van elkaar al zijn er een aantal elementen die meestal wel herkenbaar zijn, zoals de 'deadpan' zang, de raspende sax en het pianogeluid.
Op de eerste plaat, One step beyond..., tref je de meeste ska-invloeden aan, daarna worden er steeds meer elementen uit andere hoeken geïntroduceerd.
Maar mocht je inderdaad ouder werk gaan beluisteren dan vermoed ik dat je wel een paar nummers zult tegenkomen die je wel eens hebt gehoord (zonder dat je dan wist dat het Madness was).

goeie songs, dat zeker, maar geen één evenaart eerder werk. Vakmanschap!

Is dit de correcte tracklist? Bij mij (pindakaas) zitten Bingo, Idiot Child, NW5 en Africa nog tussen Clerkenwell Polka en On the Town gepropt. Van het weglaten van die eerste twee zou de plaat overigens wel wat opknappen.

Dit is de correcte tracklist van de uitgebreide 'box'-editie. Juist door die verscheidenheid levert dat een nóg sterker album op!

Vervang bij Madness bij deze 'ska' door 'pop'.
Ondertussen maak een verschil tussen 'Brit Ska' en 'Ska' in het algemeen. En Madness doet niet meer mee.
Tip: Pama International!

Wat bedoel je precies...? Waar moet Madness aan meedoen? Misschien moet je eerst de andere reacties lezen, de discussie over Madness en ska is al uitvoerig gevoerd en als je je wilt beperken tot pure ska heeft Madness nog nooit meegedaan.
One Step Beyond staat al vol nummers die niet aan de beperkte criteria van de ska-commissie voldoen. Daarom wordt er ook nog steeds naar geluisterd