Madness - The Liberty of Norton Folgate (2009)

Op 23 maart is er al een box set uitgekomen met daarin een dubbel-cd plus een 3e cd met demo's en live opnamen. Daarnaast zit er ook nog een Vinyl versie in de doos.
De boxset is alleen verkrijgbaar via de webshop op hun eigen site. In mei verschijnt er een enkele CD uitkomen die via alle reguliere kanalen verkrijgbaar zal zijn.

De laatste echte CD van Madness dateert alweer van 10 jaar terug, in de de tussentijd hebben ze nog wel de cover cd The Dangermen Sessions' uitgebracht en met regelmaat opgetreden.

Er is veel werk gemaakt van The Liberty of Norton Folgate, kijk alleen maar naar het 10 minuten durende titelnummer. Het tempo ligt wat lager dan 30 jaar geleden, maar Madness maakt nog steeds prachtige popmuziek met teksten vol scherpe observaties.

Mijn favorieten van dit moment zijn Sugar and Spice, Forever Young, Dust Devil, On the Town, That Close en The Liberty Of Norton Folgate

popmuziek?

ska mag ik hopen

Zoals vroeger is het niet meer. Er zitten nog steeds wel nummers tussen met een ska/reggae ritme maar over het geheel bekeken vind ik Pop de lading toch beter dekken.

Denk daarbij aan The Rise And Fall bevoorbeeld. Qua sfeer zit het nieuwe album daar dicht bij in de buurt.

Ik hoop het wel maar ik verwacht niet dat deze plaat de Madness tijden van begin jaren '80 doen herleven...

kan het dat dit album al een tijd lang geleden gelekt is?

geen idee, daar ga ik niet over...

Je kon je voor de in maart te verschijnen box-set, al eind vorig inschrijven. Mensen die dat deden en 40 pond overmaakten konden in december al 12 nummers downloaden. Deze zullen ongetwijfeld al snel op het internet te vinden zijn geweest. Ik heb begrepen dat Madness dit zo deed om de kosten van de productie te financieren.

Het bedrijf wat in eerste instantie de distributie verzorgde ging failliet, er was korte tijd enige paniek bij de mensen die hun centjes al hadden overgemaakt maar gelukkig is er een oplossing gevonden en heeft iedereen, via een nieuwe partij, de bestelde boxset toch gekregen.

Klopt, ik ben een van de gelukkigen die de box besteld heeft en zit nu te wachten tot die eindelijk binnenkomt. Moet zeggen dat ik erg naar uit kijk, de gedownloade tracks smaken naar meer. Ik wacht nog even met cijfers tot ik de CD's echt in huis heb.

Heb de box ook besteld en wat mij betreft is dit het beste wat Madness tot nu toe heeft gemaakt. Blijkbaar zien sommige mensen hier Madness als pure skaband, maar dat zijn ze nooit geweest. Door de band zo te beschouwen doe je ze ook tekort. Er zaten (en zitten) wel ska-invloeden in sommige nummers, maar die vind je ook in de muziek van Joe Jackson of The Clash en dat worden ook geen ska-acts genoemd. Madness onderscheidde zich juist van het begin af aan door verschillende stijlen te integreren in hun muziek, zoals Motown, music hall en muziek à la Ian Dury, naast ska en rocksteady.
Vind zelf dat hun muziek meer gemeen heeft met bands als The Kinks dan met andere skabands, en dat is wat mij betreft een pluspunt. Ik houd erg van ska, maar als bands zich binnen het genre niet ontwikkelen kan het nogal eenvormig worden.
De nummers op deze plaat zijn gecentreerd rond Londen, maar gaan (zoals meestal bij Madness) over zo'n beetje alle aspecten van het leven, en dat gaat vaak gepaard met licht-melancholische teksten die de absurditeit van het bestaan benadrukken. Melancholie is trouwens een kant die Madness altijd al heeft gehad (My girl, Our house, Tomorrow's just another day, Yesterday's men), maar waar Nederlanders meer moeite lijken te hebben dan Britten.
Muzikaal gezien gaat de band van puntige pop (Sugar & spice, Rainbows), via reggae en rocksteady (Forever Young, Dust devil, Bingo) naar het titelnummer, waarin de historie van Londen wordt doorlopen en alle muzikale invloeden (o.a. rocksteady, klezmer en bangra) aan bod komen die immigranten meebrachten. Het nummer Africa (nee, geen Toto-cover, maar een nummer waarin de hoofdpersoon zich na een avond fiks doorhalen beklaagt dat-ie echt niet kan werken) zou zelfs bijna ambient genoemd kunnen worden. Op On the town hoor je Suggs voor het eerst (althans bij Madness) in duet met een vrouw. Er zijn twee versies van het nummer, één met Rhoda Dakar (deed o.a. achtergrondzang bij The Specials) en één met Amber (voornamelijk actief in de dance-scene.
Dus als je pure ska verwacht is dit een tegenvaller, maar mocht je van goeie, gevarieerde Engelse pop met scherpe observaties over het menselijk leven houden dan is dit een absolute aanrader.

Mijn box heb ik gisteren binnengekregen. Een prachtige uitgave, leuk om jezelf cadeau te geven... Eigenlijk zou deze apart op MM moeten worden geplaatst, maar alle nummers die op de later te verschijnen enkele cd staan, vind je ook op de box. Ik heb nu een dubbel cd met 22 tracks, een bonus cd met 20 tracks (live en demo's) en een LP.
De eerste CD is van grote klasse, het is nu 30 jaar geleden dat One Step Beyond uitkwam, maar de muziek die ze nu maken is nog absoluut fris en juist mooi rijper dan wat ze in de beginjaren deden. Maar dat heeft rbreeman al heel mooi beschreven.
De 2e CD is iets minder. Een paar nummers zie ik meer als filler, maar al met al is het geheel mijn 5 sterren meer dan waard.

Naar mijn idee maakt Madness al een tijd geen 'ska' meer, maar hebben ze inmiddels een eigen stijl en geluid. Ik heb een paar dagen naar wat 'uitgelekte' tracks beluisterd en ben erg enthousiast over de mooie en prettige songs. Dit zit naar mijn gevoel erg in de richting van de klassieke albums over het Engelse Leven: Ogden Nuts Gone Flake, New Boots & Panties, Parklife en Village Green Preservation Society. Popmuziek dus uit de beste traditie!
Op naar hun website en de DeLuxe versie bestellen!

Tsja, ik had hem hier ook ingevoerd onder 'Pop' maar blijkbaar heeft iemand anders er weer 'ska' van gemaakt. Nou ja, zo heel belangrijk is het ook niet. Het gaat tenslotte om de muziek

Mensen willen er blijkbaar niet aan dat Madness toch vooral pop (met hier en daar wat ska-invloeden) maakt. Kunnen ze achteraf in elk geval weer zeuren dat het geen ska is

Vorige week de box binnengekregen; een klein (?) meesterwerk! De toon van de pret-ska was al eerder veranderd (Rise and Fall) en nu is de kruidenmix van melancholie, humor en sfeer geheel op smaak!
Eigenlijk is dit het beste album dat Madness heeft geproduceerd; perfecte deuntjes, mooie teksten en een 'rijk' thema; het Londonse stadsleven!

ska en pop zou beter zijn

Dust Devil is de nieuwe single van deze album - zag ze live ongeveer 3 weken terug tijdens Later With Jools - ze zijn nog steeds een top bandje
De hele ska beinvloed revival is al sterk bezig in GB, want The Specials zijn momenteel op tour, nieuwe band Kid BRiTiSH worden heel populair voor de jaar uit is, en volgens mij speelt The Beat in Rotterdam tegen het eind van dit jaar

En dat vind ik dus wel, echt een mooi album.

Madness is na de 2 eerste platen al gestopt met ska muziek en overgegaan naar perfevte popliedjes, zoals ook weer bij deze en klinkt ook nog steeds niet gedateerd, maw klinkt gewoon 2009 alleen ken je de Madness sound natuurlijk al jaren

YouTube - Madness - The Liberty Of Norton Folgate (Moodboard)

Dit klinkt vast heel goed!

Ben er nog niet helemaal uit wat ik hier van moet vinden. Ondanks de gebruikelijke lichte deuntjes is het in ieder geval het meest serieuze, prestigeuze en ambitieuze album ooit van deze groep en valt daarom al te prijzen. Ze hadden ook een leuke single met wat opvullertjes kunnen uitbrengen, en het komende seizoen op de festivals hun pensioen bij elkaar kunnen spelen.
Maar niets van dat al. Een echt ouderwetse Madness single valt op dit album niet te ontdekken, en ondanks de rijke arrangementen neuzelt het album in hetzelfde (mid)tempo voort. Elke keer als je verwacht dat ze even los gaan dan gaat de rem erop. In eerste instantie nogal frustrerend, maar dit is gewoon het allereerste album van Madness dat zijn geheimen pas prijsgeeft na een aantal luisterbeurten (wie had dit ooit van deze jongens verwacht). Het is een conceptalbum waar het verhaal voorop staat, en de muziek een dienende rol heeft. Een musical met Londen in de hoofdrol, vol met anecdotes en (jeugd) herinneringen. Door deze opzet heeft het geheel een bijzonder jaren '60 gehalte. De tijden van Sgt Pepper, Tommy en vooral het werk van Ray Davies komt weer tot leven, wat wel weer eens prettig is. En de muziekale rijkdom zit hem in de subtiele arrangementen, korte solo's op piano en saxofoon, prachtige overgangen en voor Madness begrippen complexe structuren. Dat je de nummers dan voor deze keer niet na een keer kan meebrullen, en soms in eerste instantie een beetje flets klinken is voor lief te nemen. Openbaring voor mij was het nummer On the town met Rhoda Dakar als gastvocaliste. Een echt duet kan je het niet noemen, maar wat klinkt die samenzang lekker. Het is hoe dan ook een bijzonder sfeervol en warm album geworden.
Qua sfeer doet het me erg denken aan dat andere eerbetoon aan Londen: De muziekfilm Absolute Beginners met David Bowie en Ray Davies. Een film van Julian Temple, vermoedelijk niet geheel toevallig ook diegene die de bij dit album horende film heeft gemaakt.

Vind het echt dramatisch . En nee ik had niet verwacht dat ze veel skadeuntjes zouden trompetteren. Ik zie Madness nog altijd als een van de betere popgroepen maar dit valt me echt zwaaaaaaaar tegen. Denk ook het laagste aantal sterren wat ik heb gegeven...

Ook ik ben lang niet overtuigd. Ik heb alles van de groep in de kast staan dus ik ben zeer bekend met het overige repertoire maar daarbij vergeleken vind ik dat maar een zouteloze hap. Een krappe 3 op dit moment.

Tjsa, ik ben eruit. Bij de eerste beluisteringen weet je dat je wat mist, maar het is nog niet helemaal duidelijk wat. Maar je kan dus duidelijk merken dat er 3 jaar aan dit album is gewerkt en van enige spontaniteit is geen sprake. Had je in het verleden nog wel eens het idee dat de solo's van de blazers ergens op een zaterdag na de voetbal waren ingespeeld, op dit album is alles bedacht en flink aan geschaafd. Verder waren de jaren 80 albums van Madness altijd een mix van vrolijkheid en melancholie, op dit album is weinig sprake van vrolijkheid maar van melancholie des te meer. Wat dat betreft had het album beter in het najaar uitgebracht kunnen worden, maar commercieel niet zo slim natuurlijk met die festivals voor de deur.
Maar ik zet hem verlopig maar op 4.5* want ik geloof dat ik hem wel redelijk briljant vind (kan ik altijd nog een halfje omhoog of naar beneden)

Is een kwestie van verwachtingspatroon bijstellen denk ik zo. Dit heeft weinig meer te maken met het Madness van begin jaren 80, maar is meer de terugblik van wat oudere heren op hun leven in de grote stad. En muzikaal lijkt het op het oudere werk, maar er zijn de nodige accentverschillen wat het toch wel heel bijzonder (en verwarrend) maakt.

Ik denk dat het 'clowneske' beeld vooral door de clips kwam...eigenlijk hebben veel van hun oude nummers ook die nostalgische en wat droeve ondertoon (Oh, what fun we had...). Kun je van vijftigers verwachten dat ze net als dertig jaar geleden met grappige helmpjes op hun dansjes doen?
Op dit album hebben de synths van hun middenperiode gelukkig plaats gemaakt voor blazers. Voor de 'ouderwetse' Madness-deuntjes had je de box-set moeten kopen (Fish&Chips).
Hoogtepunten:
Rainbows (perfecte pop), That Close, Clerkenwell Polka (Ska meets Tom Waits), Bingo (lekker bitterzoet) en natuurlijk het ambitieuze titelnummer (wie durft er nog een nummer uit te brengen van 10:12?)

Er is niet drie jaar constant aan dit album gewerkt, het kost de heren tegenwoordig alleen wat meer moeite om allemaal tegelijkertijd in dezelfde ruimte te zijn om iets op te nemen aangezien ze naast Madness andere bezigheden hebben (Sugss is presentator, Bedders grafisch ontwerper, Kix en Chrissy Boy hebben nog andere bands) en enkele bandleden elders wonen (Amsterdam en Ibiza).
De plaat is overigens redelijk live opgenomen in (de analoge) Toe Rag Studios van Liam Watson.

Vind de plaat zelf alleen maar beter worden bij elke luisterbeurt, maar uit de reacties hier maak ik op dat veel mensen toch een opvolger van One Step Beyond hadden verwacht.
Als je het oude werk van Madness inderdaad goed vindt (en daar reken ik dan ook een album The Rise & Fall bij) kan dit album toch niet echt als een onaangename verrassing komen lijkt me...
Ik heb zelf de box aangeschaft en vind het uiteindelijk jammer dat het album niet gewoon als dubbelaar is uitgebracht want op de tweede schijf staan nummers die beslist niet onderdoen voor de tracks op de eerste.

Hè,hè. Snap ik ook wel. Waar het om gaat is dat men er drie jaar over heeft kunnen nadenken. Ze hebben eraan kunnen schaven en live kunnen uitproberen. Komt de spontaniteit niet ten goede.
Maakt niet uit, album is top en wat mij betreft de grootste verrassing van de afgelopen jaren.

Zo vanzelfsprekend is dat niet, er zijn genoeg bands die dat wel doen. Tegenwoordig doen veel bands een paar jaar over een cd. Dat is wel veranderd t.o.v. de jaren '70 en '80, toen Madness (en veel andere bands) ten minste één album per jaar maakten. En in het geval van Madness werden er ook nog zo'n vijf singles per jaar uitgebracht (die niet allemaal op de elpees stonden).
De band doet tegenwoordig alleen iets als alle zeven leden er zin in hebben. In interviews geven ze aan dat het vroeger door de druk van het platenlabel te veel op werk ging lijken naar hun zin en vandaar dat ze nu alles zo veel mogelijk in eigen hand houden om de lol erin niet te verliezen.
Maar hoe dan ook, we komen in elk geval op dezelfde conclusie uit

Voor mij is dit gewoon herkenbaar Madness, maar dan wel een zeer geslaagd album.
Moet ook wel aan Parklife van Blur denken.

sommige mensen hadden eerder gezegd dat ze al lang geen Ska meer zijn om dat ze nu anders klinken - maar als je naar de meeste tracks op deze album luistert zijn er sommige die anders beginnen maar voordat die track uit is hoor je toch best vaak dat typische ska beinvloed Madeness sound in terug komen

Inderdaad.
Madness heeft na One Step Beyond meer albums gemaakt, en dit album sluit goed aan op het latere werk.