Dungen - Ta Det Lugnt (2004)

Hoe is het toch mogelijk dat ik dit album in 2004 compleet over het hoofd heb gezien???
In 2005 al flink populair geworden in de VS (en daar hoog geeindigd in een aantal jaarlijstjes), en eind deze maand (januari 2006) pas officieel uit in Nederland.

Laat ik het dus maar houden op het feit dat er in Nederland tot op heden nog geen aandacht was voor het eenmansproject van de Zweed Gustav Ejstes, en dat de cd zelfs nog niet uit is hier.

Terug naar de cd: wat een geweldige luistertrip is dit zeg!
Er zit werkelijk van alles in: Beatles, Hendrix, Led Zeppelin, the Who (met name Keith Moon), Zappa, en recenter Sigur Ros of the Coral....... inderdaad het klinkt alsof het regelrecht in de 60's gemaakt is, en hoe!!!!!

Horen we daar eerst een paar Sigur Ros-achtige strijkers het nummer Du E För Fin För Mig openen om vervolgens over te gaan in een lekker jaren '60 popnummer om te vervolgen in een gitaar-eruptie waarvan je echt gaat denken: klopt dit wel? Is dit niet mijn I-pod shuffle die op hol slaat? Dit is toch echt Hendrix zelf?! En dat allemaal in 1 nummer.
Ook de single Panda opent apart met een paar slagen op de drums zoals je dat ook hoort op bv. Hendrix' album Electric Ladyland of Axis: Bold as Love, dan een paar gitaar-riffs die lijken op de hit Hush (ooit gecoverd door Kula Shaker) en dan zet het nummer pas goed in als echte song zoals the Coral dat ook zo goed kan. Maar vergis je niet: de gitaar-erupties blijven aanwezig.
Op titelsong Ta Det Lugnt gaat het ook alle kanten op: beginnend als (wederom) een lekker popnummer gaat het halverwege over in een cabaret-piano-riedel met gesproken tekst (alles op deze cd is overigens in het Zweeds, wat het extra apart maakt) wat weer de break verzorgt naar het jazz-gedeelte van het nummer.
En zo is er op elk nummer van deze cd wel wat spectaculairs te beleven.

Folk, psychedelische rock, jazz: echt alles zit in deze plaat.

Geniaal! En genialiteit kan ik alleen maar belonen met 5* en daarmee komt dit album ook binnen op de 2e plaats in mijn jaarlijstje over 2004 met op langere termijn kans op de ere-titel.

Volgende week is Dungen in Nederland voor een paar optredens. Ik ga Gustav Ejstes met zijn band zien in Rotown op woensdag 11 januari, en als ik de berichten moet geloven schijnen de heren live ook zeer goed te zijn.
Ik verheug me er al enorm op!!!!!

Dames en heren mede-users: laat dit album je niet ontgaan als je van avontuurlijke muziek houdt (ik heb die fout 1 1/2 jaar geleden al met deze cd gemaakt ).

Je kon weinig met de loftuitingen op MuMe. Misschien kun je hier wat mee:


Dungen is een project van Gustav Ejstes, die via zijn vader (violist en muziekleraar) muziek met de paplepel kreeg ingegoten. Hij was een tijdje gefascineerd door samples maken en hip-hop, maar koos uiteindelijk voor psychedelische rock. Met Ta det lugnt heeft hij dan ook een zwaar psychedelische, avontuurlijke plaat gemaakt. De plaat vergt wel wat tijd voordat ie goed en wel landt. Maar voor wie muzikaal gezien wel van een avontuurtje houdt is die tijd een zeer zinvolle investering. Ta det lugnt is een intrigerende en zeer onderhoudende plaat.

Muzikaal gezien put Dungen uit tal van stijlen. Zowel rock, folk als jazz komen in de nummers voorbij en vaak zelfs binnen een nummer. Zo slaan de langere liedjes zoals Du e for fin for mig en Ta det lugnt halverwege om qua stijl om na een pop- of rockgedeelte ineens over te gaan in een stukje fijne dromerige jazz om later weer terug te vallen op scherpe en vinnige rock. Binnen de liedjes van Dungen kan dat allemaal.

De meeste liedjes zijn voorzien van onbegrijpelijke Zweedse zang die het geheel nog net een slagje exotischer maken. Een enkele track is geheel instrumentaal. Op de plaat komen flarden The Beatles, The Who, Jimi Hendrix, maar ook Sigur Rós voorbij. De jazz-fragmenten doen me soms denken aan Keith Jarett. Instrumentaal trekt Dungen ook van alles uit de kast. Vaak hoor je een klassieke rockband met een belangrijke rol voor snerpende gitaren. Maar Dungen schrikt ook niet terug voor piano, orgel, viool en zelfs dwarsfluit.

Deze melting pot van stijlen en instrumenten zet Dungen om in een authentieke, meeslepende en onvermijdelijke plaat. Hoewel Dungen de sound van allerlei bands in zich heeft, klinkt de plaat absoluut niet gedateerd en al helemaal niet onecht retro. Het is een soort innerlijke tegenstelling waar de recensent van Pithfork (waardering: 9,3) ook mee worstelde:

“ To be sure, there's a major difference between retro and somehow embodying your parents' vintage zeitgeist: It's damn-near impossible to believe that the humming tubes, crackling drums, smoky backdrop, and complexly interwoven melodies on Ta Det Lugnt were birthed in a quick-fix iPod age. But perhaps even more impressive is that, despite the music's headiness and intricacy, its anachronistic results feel unusually effortless, earnest, and unpretentious: Dungen seem driven to this sound not for bloodless cred points, but out of a very sincere devotion to the music from a bygone era.”