Coldplay - A Rush of Blood to the Head (2002)

Haha ben ik wel mee eens ja Het album start ook erg lekker met Politik.

Ik vind het tweede gedeelte van deze plaat toch duidelijk beter dan het eerste. De eerste 3 nummers vind ik de minste van de hele plaat, vanaf The Scientist gaat het niveau omhoog. Titelnummer vind ik de uitschieter.

De kwaliteit van een groot aantal individuele nummers op dit album van Coldplay is onmiskenbaar. Hiermee doel ik op nummers zoals moderne klassiekers als Clocks en The Scientist, het heerlijke In My Place, A Rush of Blood to the Head en het prachtig opgebouwde Amsterdam. Green Eyes en Warning Sign begin ik de laatste tijd pas te draaien, en zijn goede toevoegingen aan dit album.

Eigenlijk zijn er maar een drietal nummers die mij niet geheel kunnen bekoren. Dit zijn de vrij kleurloze en bijna zeurderige nummers Daylight en A Whisper, en de bombastische opener Politik. Hoewel Politik tijdens optredens waarschijnlijk goed werkt om het publiek wakker te schudden, heb ik dat eigenlijk niet nodig op dit album. Het nummer lijkt een soort misplaatste geldingsdrang van de band. Maar zoals gezegd is de rest van het album uitstekend en verdient het een hoge waardering.

Laatst weer opgezet, maar dit blijft toch wel een schitterend album hor. Geen nummer verveeld. En dan die afsluiter, geweldig mooi!

Warning Sign... daar word je heel stil van.

I miss you.

Na The Scientist gehoord te hebben had ik er meer van verwacht.
Er zit te weinig variatie in en soms komt er eens een leuke song langs maar die zijn redelijk zeldzaam hierop maar: Amsterdam, Warning Sign, Green Sign en The Scientist kunnen mij er toch van overtuigen om een nipt voldoende te geven.

Dat ben ik 100% met je eens! Ik vind het echt een prachtnumnmer, hoewel het wel even heeft moeten groeien. Vond het in eerste instantie niet zo bijzonder, maar dat had ik bij wel meer nummers van dit album. Amsterdam bijvoorbeeld. Ook zo'n geweldig nummer.

Ik ben beide nummers meteen even aan het luisteren.

Edit: Ik ben net op 4 minuut 30 aanbelandt: So I crawl back into your open arms... Kippenvel!

Jammer genoeg was het niveau iets te hoog. Het volgende album is nogal inwisselbaar en mist pit.

Man, wat heb ik dit album ongeloofelijk vaak geluisterd. Nog steeds weet het niet te vervelen (vooruit, Clocks begin ik wel een beetje beu te raken), en draai ik het nog altijd regelmatig. Net minder dan Parachutes maar nog steeds een absolute topper.Green Eyes is mijn persoonlijk favoriet, schitterend nummer..

4,5*

Dit album wordt hier toch wel hoog aangeslagen en ondanks dat ik niet veel heb met Coldplay moet ik dit album misschien toch maar eens gaan luisteren.

Mijn probleem is alleen dat ik niet houd van skippen, maar bij de singles van Coldplay is dit voor mij vaak onvermijdelijk. Zoals Booyo al zegt, ik ben Clocks nú al helemaal beu.

Die ben ik na 9 jaar nog steeds niet beu. Blijft een geweldig nummer.

Je bent Clocks nu al beu? Ik vind ik het nog steeds veruit het mooiste nummer van dit album. Tevens vraag ik mij af waar jij Clocks vandaag de dag nog zo vaak hoort? Het nummer is bijna al 10 jaar oud. Moet dit album maar weer eens gaan draaien. Is een prima album, maar ik zit nu al een tijdje in een Radiohead fase. Tijd voor weer eens een Coldplay fase. Ben benieuwd wanneer de heren weer eens met nieuw werk komen.

En kan jij ook nog luisteren naar Viva la Vida (het nummer)?
In dat geval ben ik jaloers op je want daar word je ook zo mee doodgegooid...

Tsja, vaak is het natuurlijk niet maar in die 10 jaar heb ik hem toch te vaak op de radio voorbij horen komen...
En elk jaar een keer in de top-2000 natuurlijk, dat is voor mij al voldoende eigenlijk

Valt mee, hoor hem niet zo heel vaak meer op de radio.

Green Eyes

Op dit album staan fantastische briljantjes (Green Eyes - The Scientist - Warning Sign - A Rush of Blood to the Head) en vind het een uitstekende opvolger van Parachutes. Mijn eerste contact met Coldplay was op een eilandje boven Bali, zittend op het strand met op de achtergrond Parachutes. gelijk verliefd op deze band. Waarom dan geen 5 sterren, vind een aantal nummers helaas een stuk minder (Daylight - A Whisper).

Hier weet Coldplay, in tegenstelling tot de andere albums, overal de juiste snaar te raken. De instrumentatie is perfect en dit in combinatie met de waanzinnig mooie stem van Martin maken dit tot een zeer emotioneel album. Als de teksten iets verhalender en minder clichématig waren geweest was de 5* binnen.

Oke, die snaar missen ze.

Iets anders....
Zal Coldplay bij Clocks zich hebben "laten inspireren" door Heaven Is On Your Mind van Traffic?

mooi gevonden! zou inderdaad als inspiratie gediend kunnen hebben..

Ik krijg geen genoeg van In My Place live.

Alleen zo jammer dat 'ie niet op dit album staat!

kippevel

heeft mij nooit kunnen bekoren dit album, zeker niet slecht maar het doet mij allemaal niet zo veel.

Coldplay, misschien wel de populairste band van het moment. Door velen geliefd, maar ook door velen gehaat. Ik zit er ergens tussenin. Het debuut van de band blijft een prachtig album, maar bij dit tweede album werd het al wat minder. Toch is het een vrij aardig album.

Het begint vrij sterk met Politik, maar toch heeft dat nummer nooit tot mijn favorieten behoord. Begint verrassend met wat pianogeram, maar blijkt uiteindelijk een wat dromerig nummer te zijn, met de piano al meteen op de voorgrond. Op het debuutalbum werd nog vrij weinig gebruik gemaakt van de piano, op A Rush of Blood to the Head zou dit al een stuk meer zijn. Een ontwikkeling die van mij niet per se gehoeven had (maar ook weer niet heel erg is). Wat al meteen opvalt, is dat de teksten vrij simpel zijn. Dat wordt wel goedgemaakt door de erg mooie stem van Martin.

Het klinkt allemaal weer meteen typisch Coldplay. Politik opent echter wel met enige vorm van bezieling. In het nummer erna, In My Place, klinkt het allemaal al wat ziellozer. En dat is wat dit album een stuk minder maakt, denk ik. Parachutes was nog met veel emotie en bezieling gemaakt, dit album stukken minder. Dat hoor je naar mijn mening duidelijk aan een nummer als In My Place. Leuk deuntje enzo, maar het mist iets...

Gelukkigen krijgen we daarna één van de hoogtepunten die wat mij betreft wel zo op Parachutes had kunnen staan, God Put a Smile upon Your Face. Een nummer dat een stuk oprechter klinkt, en op een of andere manier ook een stuk intiemer en persoonlijker. Fijn gitaarspel, fijne zang, mooie melodie. Zoals dit nummer hoor ik de band graag.

Het overbekende The Scientist leunt weer heel erg op de piano. Vind het nog een best goed nummer... eigenlijk gewoon een mooi popliedje. Blijft grotendeels nog vrij ingetogen, gelukkig. Ook nog een aardige tekst, waarbij mooi het contrast wordt gelegd tussen emotie en wetenschap.

Daarna nog een overbekend nummer die me heel wat minder doet, ik heb het uiteraard over Clocks. Lang geen slecht nummer, maar zo verschrikkelijk overroepen. Een catchy pianodeuntje... en we hebben een hit! Want dat is het voornaamste dat het onderscheidt van andere Coldplay-nummers, het catchy piano-deuntje. En het is wat meer up-tempo. Vind het verder niet echt een bijzonder nummer. Het doet me ook vrij weinig.

Daylight is weer een zeer sterk nummer. Dit nummer heeft echt iets... er zit een bepaalde spanning in, een meeslependheid... ik weet het niet, maar dit nummer kan ik zeer waarderen. Erg fijn als dat baslijntje erin komt. Ik kan m'n vinger er niet op leggen, maar volgens mij is het een zekere sfeer/spanning die mij zo aanspreekt in dit nummer. In ieder geval één van mijn favorieten.

Green Eyes had voor mijn gevoel ook zo op Parachutes kunnen staan. Vermoedelijk doordat het vooral leunt op akoestische gitaar. Wel een goed nummer, maar geen uitschieter. Voor Warning Sign geldt ongeveer hetzelfde, ook weer geen uitschieter. Ik mis er de emotionele klik mee, die ik op Parachutes wel had. Prima nummers hoor... maar ze raken me niet. Al heeft Warning Sign wel een erg mooi einde... I crawl back into your open arms... prachtig hoe hij dat zingt.

A Whisper heb ik nooit wat aangevonden. Coldplay probeert te rocken ofzo? Telkens een paar keer 'a whisper' zingen, en nog wat ertussendoor, en we hebben een nummer. Weet me echt totaal niet te boeien, snel door...

A Rush of Blood to the Head is dan weer een prachtig nummer. Hier hoor ik de emotie die ik op dit album zo vaak mis. Ook een mooie tekst: "blame it upon a rush of blood to the head". Oftewel: wat je allemaal kan doen als het bloed je naar je hoofd schiet... Het heeft emotie, het heeft wat dromerigs, het heeft mooie zang, mooie tekst, wat wil je nog meer... Precies de ingrediënten waar ik van hou. Mooiste nummer van het album, absoluut!

Amsterdam is een mooie afsluiter, waar ook zeker emotie te vinden is, maar toch heeft dit nummer me nooit zo weten te raken. Ik hoor de klasse van het nummer, maar soms heb je de klik, en soms niet.
Op dit album van Coldplay mis ik vaak die klik, waardoor ik dit album toch niet als meer dan een redelijk album kan bestempelen. De hoogtepunten (God Put a Smile upon Your Face, Daylight, A Rush of Blood to the Head) zijn erg mooi, maar helaas is het niet allemaal van het niveau, zijn de teksten over het hele album gemiddeld toch wat te middelmatig, en is het allemaal dus wat te emotieloos. 3,5* voor dit album.

Leuke review, ookal ben ik het er totaal niet mee eens. Beste plaat v/d afgelopen 10 jaar dit. Heb deze plaat volledig grijs gedraaid en nog weet ie me elke keer weer te raken. Helaas zal Coldplay nooit meer zo'n meesterwerk als deze maken.

Verhoogd naar 4*, na deze nog eens te hebben beluisterd was ik toch mis dat deze te weinig variatie heeft. Inderdaad zijn bijna alle songs in dezelfde sfeer maar eigenlijk is dat juist een pluspunt. Want de plaat boeit 54 minuten lang zonder dat het ergens inzakt.

Enige album van Coldplay die ik helemaal kan afluisteren zonder dat ik de zang irritant begin te vinden. Vooral Amsterdam is een pareltje!

Het is wat dit album voor mij zo waanzinnig prachtig maakt: ten eerste is het enorm goed uitgevoerd; ten tweede hoor je bijna een uur lang het geluid waaruit alles spreekt wat met liefde(voor het leven, maar vooral voor "dat" meisje of "die" jongen) te maken heeft. Heeft bijvoorbeeld het - overigens ook geweldige - Massive Attack vrijwel alleen maar albums waar je claustrofobisch van wordt; van Coldplay word je spontaan verliefd. Op het leven. Op "hem" of "haar". Op Coldplay zelf. Of op allemaal tegelijk.

En ook dat maakt het album zo goed. Moet je bij andere artiesten als Massive Attack (ietwat somber), Panic at the disco (overdreven blij) of Radiohead (alternatief en hip tegelijk) meestal in een bepaalde stemming zijn om zin te hebben het op te zetten, verliefd worden met dit album kan vanuit elke willekeurige stemming.

En omdat liefde misschien wel de meest belangrijke en meest aanwezige emotie ter wereld is (haat, melancholie, spijt, blijdschap: het komt uiteindelijk allemaal op de één of andere manier voort uit liefde) zit het ook met emotie, gevoel en inzet wel goed op deze plaat. Luister alleen maar eens naar Chris Martin in The Scientist: "Nobody said it was easy!," of in Warning Sign: "Well, the truth is; I miss you!".
Tel daar Clocks bij op, dat onder andere drie jaar terug in Paradiso nog zo intens werd gespeeld dat het wel leek alsof Chris Martin zijn pianokruk aanrandde en deze in het proces bijna de vernieling in hielp, en je weet genoeg. Het feit dat Clocks en A Rush of Blood to the Head keer op keer weer in "all-time" toplijsten terecht komen, bevestigt het allemaal nog maar eens extra. Het is iets bijzonders waar we hiermee van doen hebben.

Ik hoor maar zelden hele albums waarvan ik in één woord euforisch werd en waardoor ik op mysterieuze wijze alleen maar heel hard wil gaan schreeuwen. En waardoor ik verliefd word op alles. Dit is wel zo'n juweeltje.

God gave me style and gave me grace
And put a smile upon my face.

Wat dcht je van Parachutes