Coldplay - A Rush of Blood to the Head (2002)

Oke, ik wil nog een keer uitgebreid op deze cd terugkomen, aangezien dit album al een tijd op nr. 1 in mijn top 10 staat. Dit is mijn favoriete plaat, misschien niet eens meer de allerbeste.. Of toch wel?

Politik
Het album begint meteen goed en als je niet wakker was, ben je het nu wel. Voor X&Y was dit altijd het openingsnummer bij concerten. Dit nummer ligt direct goed in het gehoor en dat wordt alleen maar sterker. Ëen van de beste nummers van dit album. Goed openingsnummer!
5 *

In My Place
In het begin één van mijn favoriete nummers, maar verliest behoorlijk zijn kracht na teveel luisterbeurten. Het is een nummer met een goed refrein en is behoorlijk toegankelijk. Op concerten doet dit nummer het altijd goed, dit nummer brengt enige sfeer bij het publiek. Nogmaals, erg jammer dat ik dit nummer te vaak heb gehoord.
4,5 *

God Put A Smile Upon Your Face
In het begin totaal niet mijn favoriet, maar nadat ik dit nummer een aantal maal live heb mogen aanschouwen, vind ik het toch een toppertje. De gitaar doet heerlijk zijn werk en vooral bij concerten levert het kippenvel op.
4 *

The Scientist
Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, kreeg ik meteen kippenvel. Dat had ik tot die dag nog nooit gehad. Eigenlijk is dit nummer de reden geweest dat ik cd's ging kopen van Coldplay. Ik zette dit nummer op en was meteen verkocht. Het beste nummer van de plaat en één van de beste nummers ooit gemaakt, voor mij.
5 *

Clocks
Voor velen het favoriete nummer ooit van Coldplay. Ook verreweg het bekendste nummer van Coldplay, mede doordat dit nummer hoog in de jaarlijkse toplijsten verschijnt. Dit nummer is na 4 jaar al een klassieker (zelfs eerder). De live-uitvoering is geniaal!
5 *

Daylight
Minder nummer na de 5 toppertjes. Later iets meer weten te waarderen en op een concert doet dit nummer het toch vrij goed.
3,5 *

Green Eyes
Simpel, lief liedje dat ik erg kan waarderen. Even bijkomen van "Clocks" en "Daylight". Al skip ik "Daylight" af en toe. 4,5 *

Warning Sign
Mooi nummer dat nooit wordt gespeeld op concerten. Misschien te gewaagd om live te zingen voor Chris Martin? Op het album komt dit nummer goed uit de verf en heeft het nummer erg goede momenten.
4,5 *

A Whisper
Het enige échte smetje op dit album. Slecht nummer en daardoor skip ik hem altijd. Ach, één slecht nummer moet kunnen en kan de pret niet drukken.
2 *

A Rush Of Blood To The Head
De titeltrack. Heerlijk nummer met een mooie titel en goede teksten. Rustig nummer. Later pas gaan waarderen, samen met Amsterdam. De twee nummers vond ik in eerste instantie erg op elkaar lijken.
4 *

Amsterdam
Niet mijn favoriete stad. Gaat over zelfmoord en aangezien de zelfmoordcijfers in Amsterdam het hoogst liggen (in Europa), heeft het nummer de naam "Amsterdam" gekregen. Schitterend nummer en een mooie afsluiter!
5 *

Ik draai de plaat niet zo heel veel meer, omdat ik hem al helemaal op/grijs heb gedraaid, maar zo nu en dan schuif ik hem toch in de cd-speler. Het blijft mijn favoriete cd, ondanks de vele luisterbeurten. Ik kan hem voorlopig niet van de 1e plaats afhalen.

5* voor dit top-album!

A Rush Of Blood To The Head sleepte een Grammy en een Brit Award voor het beste album van het jaar in de wacht. Het is een meesterwerk dat door NME een album van monumentale schoonheid werd genoemd. En een plaat die mijlenhoog scoort in alle soorten eindlijstjes en in alle hoeken van de wereld. Meer hoef je eigenlijk niet te zeggen. Dit is een meesterwerk.

De intieme sfeer van Parachutes is gebleven maar A Rush Of Blood To The Head is grootser, gevarieerder en vooral steviger. De stuwende pianoklanken van Politik vormen de inleiding voor een geweldig album.

De nummers houden het midden tussen tedere liefdesliedjes en felle protestsongs. Dat resulteert in elf gepassioneerde hoogtepunten. De ogenschijnlijk eenvoudige arrangementen geven de muziek van Coldplay iets menselijks. De band beheerst de kunst van het weglaten als geen ander. Het gitaarintro van In My Place bestaat uit slechts drie noten, maar deze drie noten vormen een melodie die je niet meer loslaat.

Datzelfde geldt voor de pianoakkoorden van Clocks, een klassieker met hoog top 100 aller tijden gehalte.

God Put A Smile Upon Your Face is een opzwepende rocker terwijl we de akoestische eenvoud van het debuutalbum terughoren bij Green Eyes, The Scientist en Amsterdam.

Andere hoogtepunten zijn het treurige Warning Sign en het Floydiaanse titelnummer met zijn epische gitaarlijnen.

Daylight en A Whisper zijn psychedelische tracks die de veelzijdigheid van dit album benadrukken.

Nogmaals, A Rush Of Blood To The Head is een meesterwerk.

Dat is zijn mening natuurlijk, net zoals ik dit album een meesterwerkje vind Dit album was voor mij meer dan enkel alleen maar Clocks of The Scientist, het begint gewoon al meteen met de perfecte opener "Politiks". Bombastischer kan je niet beginnen aan een album.Daarna heb je het publieksnummer bij uitstek "In My Place". De klassiekers "The Scientist" en "Clocks" hoeven volgens mij niet echt een uitleg. "Green Eyes", " Warning Sign" en vooral "Amsterdam" zijn nummers waar velen hier waarschijnlijk nog niet eens de moeite hebben voor genomen om het te ontdekken. Voor mij was dit niet echt een album om te ontdekken, het greep me meteen bij de nek

Als lid van de downloadgeneratie wordt het steeds lastiger een persoonlijke band op te bouwen met een album. Normaliter download ik muziek, zodra die bevalt schaf ik de CD aan.

Hoe anders is dat bij dit album! In 2002 interesseerde ik me als 15-jarige nog maar net in muziek toen mijn broer al allerlei ontdekkingen deed. In My Place was geloof ik een single die we beiden erg sterk vonden. We fietsten naar de plaatselijke platenboer en vonden dit album.

Zuinig als ik was kopieerde ik het en scande daarbij heel nauwkeurig het hoesje. En zo luisterden we beide intensief naar het album. Omdat mijn collectie nog erg smal was moet ik het toch vaak gehoord hebben. Toen ik deze site ontdekte ebde de belangstelling langzaam weg. Eigenlijk vind ik alles wat Coldplay hierna heeft uitgebracht van een beduidend lager niveau.

Nu vond ik dit album voor €5,90 en kon het niet langer laten liggen. Weg met dat kopietje! Ik stopte de schijf in mijn CD-speler en: alles leek weer te zijn zoals ik het voor de eerste keer hoorde! De zware drums van Politik, de prachtige afsluiter Amsterdam en Clocks dat ik toen al te vaak gehoord had. Destijds had ik een vakantiebaantje bij een leliebedrijf en hoorde het nummer 5/6 x per dag. Doodzonde natuurlijk, de eerste keren kreeg ik namelijk kippenvel!

Stem verhoogd naar 4,5*

De kwaliteit van een groot aantal individuele nummers op dit album van Coldplay is onmiskenbaar. Hiermee doel ik op nummers zoals moderne klassiekers als Clocks en The Scientist, het heerlijke In My Place, A Rush of Blood to the Head en het prachtig opgebouwde Amsterdam. Green Eyes en Warning Sign begin ik de laatste tijd pas te draaien, en zijn goede toevoegingen aan dit album.

Eigenlijk zijn er maar een drietal nummers die mij niet geheel kunnen bekoren. Dit zijn de vrij kleurloze en bijna zeurderige nummers Daylight en A Whisper, en de bombastische opener Politik. Hoewel Politik tijdens optredens waarschijnlijk goed werkt om het publiek wakker te schudden, heb ik dat eigenlijk niet nodig op dit album. Het nummer lijkt een soort misplaatste geldingsdrang van de band. Maar zoals gezegd is de rest van het album uitstekend en verdient het een hoge waardering.

Op dit album staan fantastische briljantjes (Green Eyes - The Scientist - Warning Sign - A Rush of Blood to the Head) en vind het een uitstekende opvolger van Parachutes. Mijn eerste contact met Coldplay was op een eilandje boven Bali, zittend op het strand met op de achtergrond Parachutes. gelijk verliefd op deze band. Waarom dan geen 5 sterren, vind een aantal nummers helaas een stuk minder (Daylight - A Whisper).

Hier weet Coldplay, in tegenstelling tot de andere albums, overal de juiste snaar te raken. De instrumentatie is perfect en dit in combinatie met de waanzinnig mooie stem van Martin maken dit tot een zeer emotioneel album. Als de teksten iets verhalender en minder clichématig waren geweest was de 5* binnen.

Oke, die snaar missen ze.

De band waar mijn interesse voor rockmuziek is begonnen is ongetwijfeld Coldplay. Het moet het jaar 2003 geweest zijn dat ik voor het eerst ‘full lenght’ albums op mijn koptelefoon luisterde, terwijl ik keurig mijn krantjes in de bus bezorgde. Toen waren het de nummers ‘In My Place’ en ‘The Scientist’ die eruit sprongen. In mijn beleving toen was de rest niet zo interessant. Niets is minder waar (natuurlijk, anders geen 4 sterren).

De melodie van ‘The Scientist’ op de piano gaat heerlijk samen met de hese, breekbare zang van Chris Martin. De inval van de zachte string, even later de akoestische gitaar en nog even later de drums & bas, geven het nummer een sublieme opbouw, iets waar ik als luisteraar vaak veel waarde aan hecht.

De grote hit van het album, ‘Clocks’, doet me tot op de dag van vandaag helemaal niets. Ritmisch zit het prima in elkaar, maar het prominent aanwezige riedeltje op de piano vind ik eerder irritant dan genietbaar en het geheel is eerder rustig kabbelend dan dat het emoties oproept. Verder is het een prima song.

Politik staat verrassend hoog op MuMe in de songwaardering, en dat komt natuurlijk door het prachtige stuk wat iets voor de 3e minuut intreed. Dan slaat het nummer ineens helemaal om. De strakke, rammende vierkwartsmaat-gitaren worden even losgelaten en de zang staat helemaal centraal. De hoge, gevoelige melodie wordt nog even aangedikt met wat strijkers. “But give me love over, love over, love over this”. Het zakelijke, kille sfeertje verdwijnt, maakt plaats voor warmte en deze warmte laat ook na de 4e minuut niet meer los.

Het geheel is een ‘Koud Spel’, precies waar de band zo goed in was destijds. Het geheel komt rustig, kil en melancholisch op me over. Vaak beginnen liedjes akoestisch, en worden daarna verder aangekleed/uitgebouwd met drums/bas/elektrische gitaar.

Hoogtepunten: Politik, The Scientist & Amsterdam

De beste van Coldplay. Verplichte kost voor iedere rockliefhebber.

Als vers lid (wat klinkt dat ) ben ik trouw mijn top 10 eerst aan het voorzien van recensies. Dit zijn immers de cd's die me het meest raken. En muziek is toch emotie niet?

Dan naar A Rush.......BAM! Die opener: Politik! Wat mij betreft het beste Coldplay-nummer ooit! Het bombastische intro, gevolgd door een stil moment met de ingetogen zang van Chris Martin. Daarna weer een paar minuten bombastisch geweld met de bevlogen zang van Chris Martin. Alsof hij zijn boodschap in je hoofd wil rammen! En dan de overgang naar het eindstuk......geniaal....en daarna een heerlijke rit naar het einde.....

Ook In My Place.....wat een intro. Het nummer is minder dan Politik....maar geniaal in zijn eenvoud! Daarna word er relatief gas terug genomen met God Put A Smile On Your Face. Het vormt een heerlijke brug naar The Scientist. Wat ik maar net ietsje pietsje minder vind dan Politik. Je zou maar een vrouw zijn en iemand schrijft zo'n nummer voor je.......

Clocks heb ik teveel gehoord. Maar, als je het objectief probeert te beluisteren, is wederom een ijzersterk nummer. Daarna vind ik persoonlijk het album geen echte uitschieters meer hebben tot Amsterdam. Wat een afsluiter!

Het zou makkelijk zijn om een vergelijking te gaan trekken met hun huidige werk. Dat zal ik bewaren voor de recensie over Mylo Xyloto!

Ben bij 3 tours van Coldplay geweest, en in 2002 was de enige keer dat ik nog kon zien dat vooral meneer Martin met passie speelde en zong. Dat is ie later zeker kwijt geraakt, en tijdens de Viva la vida tour heb ik me ook zwaar geergerd aan het vals zingen van de man.

De opname van hierboven vind ik dus ook absoluut geen goed voorbeeld van een gepassioneerde Chris martin, want in 2008 was ie dat echt al kwijt..

Diezelfde passie mis ik zeker niet op dit album, maar zeker wel op het allerlaatste (werd met het jaar minder. Gelukkig is dit hier vast gelegd met dit mooie, nog oprechte album

Al een tijdje loop ik met het plan rond albums te gaan reviewen, of, anders gezegd, er een stukje over te schrijven voorzien van zo’n geel sterretje. Dit duurde even, omdat ik vond dat het eerste album een speciale moest zijn, en aangezien dit het eerste album is dat ik ooit in bezit kreeg en dit een cruciale rol heeft vervuld voor mijn muzikale ontwikkeling en –smaak is het nu eindelijk zover: mijn eerste review!

Mijn vroegste muzikale herinnering, na het noodzakelijke ‘hoofd-schouder-knie-en-teen’ en consorten uiteraard, is Coldplay. Ik was 8 jaar oud toen dit album uitkwam, het zal een poosje later zijn geweest dat ik wekelijks in de auto zat met het mp3-spelertje van mijn zus in de oren; altijd meteen op zoek naar clocks, the scientist en later ook trouble, de laatste niet van dit album. Omdat ik op die leeftijd nog niet in staat was zelf cd’s te kopen duurde het even voor ik het hele album te horen kreeg.

Dat gebeurde een paar jaar later toen ik de cd van sinterklaas kreeg, zoals gezegd de eerste cd in mijn bezit. Ik zat net in de brugklas en deze cd ging die tijd altijd met me mee, hetzij op de fiets naar school, hetzij tijdens het huiswerk maken, wat toen nog trouw iedere dag gebeurde. In 2008 kwam mijn echte liefde voor muziek en het zelf ontdekken van muziek pas echt los met Viva la Vida en werd ik ook echt fan van Coldplay.

En nog steeds is Coldplay een van mijn favoriete bands. Dit album stond lange tijd zelfs in mijn top 10, totdat het even terug stuivertje verwisselde met Parachutes, dat ik toch nog een tikkeltje beter vind. Dat heeft een iets kaler, meer akoestisch geluid wat oprechter bij mij overkomt en mij ook meer raakt. Dat neemt niet weg dat dit nog steeds een geweldig album is.

Van de ideale opener Politik, - waar ironisch genoeg de zinsnede ‘give me real, don’t give me fake’ voorbij komt; moet je nu het recente Princess of China eens luisteren – via de grote hits The Scientist en Clocks naar het akoestische Green Eyes om af te sluiten met het prachtige Amsterdam dat begint met enkel piano en uitbarst in een geweldige climax. Dit album weet me 54 minuten lang te boeien.

Ik luister deze cd niet vaak meer, maar als ik het doe is het met de garantie dat ik ervan geniet. Vooral op vol volume en keihard meezingend doet hij het nog steeds goed bij mij. Het geeft me energie maar weet ook te ontroeren. Van alles zit erin, het enige minpunt is The Scientist, dat nu toch echt wel kapot geluisterd is en de relatief mindere tweede helft, vooral A Whisper en het titelnummer. Gelukkig maakt afsluiter Amsterdam een hoop goed. Dus niet de volle mep, maar met 4,5* blijft dit album voor mij nog steeds een erg speciale.

De altijd moeilijke tweede plaat syndroom is op Coldplay niet van toepassing. Na het prachtige debuut "Parachutes", doet "A Rush of Blood to the Head" daar naar mijn mening niet of nauwelijks voor onder. Af en toe klinkt "A Rush of Blood to the Head" wat bombastischer en zijn er meer tekenen van het grote gebaar, maar in mijn beleving geniet ik er net zoveel van als van "Parachutes". Nog steeds is de piano prominent aanwezig in de meeste liedjes en is de stem van Chris Martin nog net zo krachtig en spat de emotie er nog steeds vanaf. "The Scientist" vind ik een prachtig liedje, net als de titeltrack. Single "Clocks" is ook mooi, maar is misschien even iets te vaak gedraaid. Ik vind dan ook dat je de liedjes niet afzonderlijk moet luisteren. Nu ben ik sowieso al een albumluisteraar, en bij "A Rush of Blood to the Head" kom ik in een soort flow. Het is een mooie uitgebalanceerde verzameling liedjes die onder je huid gaan zitten en zorgen voor een behoorlijk meeslepend effect. Na het overweldigende debuut is dit het album dat Coldplay groter dan groots maakte, maar wat mij betreft kwalitatief gelijkwaardig is gebleven. Wat er daarna gebeurde is een ander verhaal, maar "A Rush of Blood to the Head" is een schitterend album.

Ik zag dat ik hier nog "slechts" 3,5 sterren voor had staan. Dat gooi ik in ieder geval omhoog naar vier. Gedurende de afgelopen drie á vier jaar heb ik praktisch iedere luisterbeurt van dit album genoten. Zo ongeveer alle nummers zijn goed, en er staan echt een paar van de beste pop-rock-nummers aller tijden op. Voor mij Politik en The Scientist, wonderschoon!

Geen moeilijk-tweede-album-syndroom voor Coldplay. Knappe plaat, zo mogelijk nog beter dan het debuut, met vaak een heel andere sfeer en stijl. Unaniem sterke songs, met veel variatie binnen en tussen het materiaal. Hits als In My Place en Clocks zijn natuurlijk erg fraai, maar feitelijk zijn alle songs memorabel.

Och Coldplay, waar is het met jullie mis gegaan? Dat is de gedachte die in mij regelmatig opkomt, zeker na het horen van hun meest recente single. Waar is de tijd dat jullie nog albums als deze maakten? Dit album staat vol met kwaliteit en is ook mijn favoriet. Het veelgeprezen Politik is nou net een nummer die ik iets minder vind, maar daarna komt In My Place, waarvan ik altijd een brok in mijn keel krijg. God Put a Smile upon Your Face is ook fijn daarna, en dan komt The Scientist, 1 van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord. Clocks is ook prachtig, en wat daarna komt is ook aangenaam om te luisteren, waarbij met name Green Eyes, Warning Sign en afsluiter Amsterdam eruit springen.

Als er over één band al veel gezegd is, dan is het Coldplay wel. De meningen lopen behoorlijk uiteen. Het gros beweert dat de band na 2008 volledig de mist in is gegaan, een enkeling lees ik juist beweren dat de liefde pas daarna echt tot stand is gekomen en enkele 'gemoedelijke' burgers vinden het eigenlijk allemaal wel gewoon prima.

Waarschijnlijk kom je deze categorieën bij de meeste bands en artiesten wel tegen, maar met name bij Coldplay komen ze altijd mooi naar voren vind ik. Als je alleen al de nieuwste plaat - Music of the Spheres - op deze site opzoekt kom je vrijwel alle bovenstaande opvattingen tegen. Waar sta ik zelf dan? Toen ik in 2008 als 12-jarige voor het eerst wat muziek begon te luisteren, stuitte ik op Viva La Vida. Ik durf eigenlijk wel te beweren dat dat het eerste nummer was (niet alleen van Coldplay maar überhaupt) dat ik écht goed vond. Het had iets unieks; het deed wat met me. En dat was eigenlijk voor het eerst. Pas járen later heb ik het bijbehorende album voor het eerst volledig beluisterd en dat vind ik nog steeds een te gekke plaat. De sfeer op dat album spreekt me nog steeds heel erg aan.

In de loop der jaren heb ik wel nog vaker de hedendaagse radiohits van deze band voorbij horen komen. Sommige vond ik leuk, sommige vond ik vreselijk. Nieuwsgierig naar waar het allemaal mee begon, heb ik toen Parachutes geluisterd; een album waarbij de lofprijzingen haast niet meer te tellen zijn. Maar helaas... Slecht vond ik het zeker niet, maar ik moest na enkele luisterbeurten concluderen dat ik het over het algemeen toch wat saai en zeurderig vond. Nu ik A Rush of Blood to the Head ook heb beluisterd, realiseer ik me dat Coldplay voor mij waarschijnlijk eerder een singlesband is dan een albumband. Van de drie 'categorieën' die ik in de eerste alinea aanhaal, kan ik me dus voorlopig het meest in de laatste vinden.

Wederom: zeker niet slecht! Ik hoor mooie composities en songteksten. Er komt genoeg interessants voorbij, waardoor ik echt geen hekel aan dit album kan hebben. En toch merk ik - net als bij Parachutes - dat de aandacht op een gegeven moment verslapt. Hier gebeurt dat ongeveer bij track 8. Chris Martin heeft een goede stem, maar ik merk wel dat hij me op den duur wat kan gaan tegenstaan als ik er lang naar luister. Dan kom ik weer bij dat 'zeurderige' uit wat ik hierboven ook al noemde. De beste man kan er verder vrij weinig aan doen dat ik daar 'last' van krijg. Zang-technisch doet hij het volgens mij uitstekend, maar het houdt gewoon niet al te lang mijn aandacht vast.

Overigens beviel A Rush of Blood to the Head mij wel wat beter dan het debuut. Daar waar op het eerste album eigenlijk bijna louter Yellow er voor mij uitsprong, kent dit album meerdere hoogtepunten. De twee hits, The Scientist en Clocks, zijn natuurlijk veilige keuzes om als favorieten aan te merken, maar hun status is wat mij betreft dik verdiend. Geweldige singles zijn het! Verder vallen ook Politik, In My Place en Daylight in positieve zin op. Daar staan dus echter ook wel flink wat tracks tegenover die ik eigenlijk meteen na het luisteren weer vergeten ben.

Uitgeluisterd ben ik nog niet. Of tussen de andere albums nog iets zit dat dusdanig veel indruk op me maakt als Viva La Vida weet ik niet, maar dat hoeft ook niet per se. Stiekem had ik gehoopt dat A Rush of Blood to the Head me iets meer zou pakken dan nu het geval is, maar het album mag er zeker zijn.

3,5*

Ik heb hem, in het kader van chevy93's feestje, van het weekend ook op gehad. Van Clocks heb ik het een hit zijn erg bewust meegemaakt, dus die kon ik indertijd écht niet meer horen. De kapotdraaierij daarvan heeft jaren doorgewerkt, maar nu was dat kennelijk klaar en kon ik er in de albumcontext weer gewoon van genieten. Hij neemt zelfs een blauw sterretje over van Green Eyes.

Verder schittert dit album wel met name in de eerste helft. Het openingsnummer is echt monumentaal en de vier singles die er direct op volgen variëren van in orde tot zeer genietbaar. Daarna gaat het wel een beetje als een nachtkaars uit. Datzelfde zou in grote lijnen voor X&Y ook gelden.

Coldplay, de iconische Britse band, is opgericht in 1996 en heeft sindsdien de muziekwereld veroverd met hun unieke sound en diepgaande teksten. De band, bestaande uit Chris Martin, Jonny Buckland, Guy Berryman en Will Champion, heeft talloze hits en albums uitgebracht die zowel commercieel als kritisch succes hebben behaald. Hun muziek is een mix van alternatieve rock, pop en elektronische invloeden, wat hen onderscheidt van vele andere bands. Coldplay staat bekend om hun emotioneel geladen nummers en energieke liveoptredens, die fans over de hele wereld blijven betoveren.

A Rush of Blood to the Head, uitgebracht in 2002, is zonder twijfel een van Coldplay's meest invloedrijke albums. De complexiteit van dit album is een testament aan de evolutie van de band sinds hun debuutalbum Parachutes. Elk nummer op dit album is een meesterwerk op zich, doordrenkt met emotie en muzikale innovatie.

Het album opent met Politik , een nummer dat als een wervelstorm binnenkomt. De krachtige akkoorden en intense vocalen van Chris Martin zetten meteen de toon voor de rest van het album. Het is een anthem dat zowel muzikaal als lyrisch raakt, en de boodschap van urgentie en verlangen naar verandering is onmiskenbaar. Het nummer voelt als een oproep tot ontwaken, een schreeuw naar de wereld om wakker te worden en de urgentie van onze tijd onder ogen te zien

In My Place volgt als een anthemisch juweeltje, vol met melancholie en een meeslepende melodie die je niet loslaat. De gitaarlick van Jonny Buckland is simpel maar effectief, en de tekst resoneert diep. Martin's zang is hier bijzonder sterk, met een tederheid die het nummer naar een hoger niveau tilt.Het is een perfecte mix van introspectie en emotionele uitbarsting, wat het tot een favoriet maakt bij zowel fans als critici.

Met God Put a Smile upon Your Face slaat Coldplay een iets andere weg in. Hoewel het minder direct krachtig is dan de openingsnummers, biedt het toch een aangename mix van ritme en lyrische diepgang. De tekst, vol met mysterie en filosofische vragen, wordt versterkt door de ritmische gitaar en drums. Het nummer roept een gevoel van introspectie en zelfonderzoek op. Het is een nummer dat groeit bij elke luisterbeurt.

The Scientist is een van de meest iconische nummers van het album, en misschien wel van Coldplay's hele oeuvre. De eenvoudige maar hartverscheurende pianomelodie, gecombineerd met Martin's soulvolle zang, maakt dit nummer tot een diep emotioneel hoogtepunt. Het verhaal van verlies en spijt wordt op zo'n manier verteld dat het bijna tastbaar wordt.

Clocks is een nummer dat terecht een wereldhit werd. De hypnotiserende pianoriff en de opbouwende intensiteit maken het tot een onvergetelijk muzikaal moment. Het is een perfect voorbeeld van hoe Coldplay complexe emoties weet te vangen in hun muziek, terwijl ze toch een gevoel van hoop en opwinding behouden. Het nummer is zowel episch als introspectief, wat de veelzijdigheid van Coldplay aantoont.

Daylight biedt een frisse wending met zijn mooie strijkarrangementen die een dromerige sfeer creëren. Het is een nummer dat een gevoel van hoop en vernieuwing oproept, wat een mooi contrast vormt met de meer melancholische nummers op het album.

Green Eyes is een ingetogen pareltje dat misschien minder opvalt, maar toch een diepe indruk achterlaat. Het is een eerlijke en eenvoudige liefdesverklaring, verpakt in een melodie die rustgevend en troostend werkt.

Warning Sign is een ander ingetogen nummer dat opvalt door zijn oprechte emotie en subtiele schoonheid. Een nummer dat zich richt op het thema van gemiste kansen en de pijn van het loslaten. De rustige melodie en de introspectieve teksten maken het tot een van de verborgen juweeltjes van het album.

Met A Whisper voegt Coldplay een vleugje rock toe aan het album. Het is een energiek nummer dat de luisteraar een adrenalinestoot geeft, terwijl het toch trouw blijft aan de emotionele kern van het album.

De titelsong A Rush of Blood to the Head is een fascinerende mix van kracht en kwetsbaarheid. Hoewel het niet het meest opvallende nummer van het album is, draagt het bij aan de coherente thematische en muzikale reis die het album biedt.

Het album sluit af met Amsterdam, een nummer dat misschien niet noodzakelijk was, maar toch een passend einde biedt. Het laatste deel van het nummer brengt een gevoel van afsluiting en reflectie, wat de luisteraar achterlaat met een gevoel van vervulling.

Samenvattend is A Rush of Blood to the Head een album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. Het is een bewijs van Coldplay's vermogen om diepgaande en meeslepende muziek te maken die zowel introspectief als episch is. Het album blijft een essentieel onderdeel van hun discografie en een must-listen voor elke muziekliefhebber.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl