Bob Marley & The Wailers - Legend (1984)

Bob Marley, een legende en vandaar een goed gekozen titel voor een best of album. Bij elk nummer heb je zo iets van: "Dit is wel het bekendste nummer van Bob Marley" maar bij het volgende nummer wordt die gedachte meteen ontkracht.
Heerlijke plaat, Bob Marley verveelt nooit.

De sterkte van dit album is de veelzijdigheid. Waar hedendaagse popalbums bijvoorbeeld maar één of twee mooie liedjes hebben, heeft deze album over zijn gehele lengte kwaliteit. Uiteraard zijn de genres niet vergelijkbaar, maar ik wil het toch maar even zeggen. Het feit dat je bij dit album moeite hebt om drie favoriete liedjes aan te wijzen zegt genoeg. Bob Marley is een held, en woorden schieten tekort om zijn bijdrage aan de muziek en de wereld te beschrijven.

Pop-reggae met grote rol voor gitaar en weinig koper. Door Chris Blackwell van Island Records zeer goed in de westerse markt gezet destijds. Ook mijn eerste kennismaking met het genre maar hoewel tekstueel hoogstaand, Bob draai ik nooit meer. Burning Spear, Max Romeo, Dennis Brown c.s. dan weer wél.

Een plaat in twee binnen mijn collectie welbepaalde en eigenlijk vrij frequent voorkomend genres, namelijk de waarom draai ik dit niet vaker?- en waarom heb ik hier niet méér platen van?-genres. Beide vragen worden extra urgent wanneer een plaat begint met drie zulke geweldige nummers als hier, maar in de loop van het album komen dezelfde antwoorden als bij de vorige draaibeurten bovendrijven: omdat noch de arrangementen (orgeltje en gitaar steeds tegen de maat in, drums ingehouden) noch het tempo (alsof je de hele tijd in z'n 2 in de stad moet rijden) noch alles eromheen (het Rastafari-geloof, de ganja, "take it easy") mij liggen. Misschien ben ik gewoon teveel een witte kaaskop die houdt van een gitaar die af en toe in het rood gaat en een drumstel dat af en toe gaat wiebelen van de erin en erop gelegde energie, en daarvoor ben ik bij deze man niet aan het juiste adres. (Niet zíjn schuld natuurlijk.)
        Allemaal niet veranderd sinds ik op de middelbare school eerst de prachtige single van No woman no cry aanschafte (mijn eerste kennismaking met Bob Marley) en daarna de Live-plaat waar dat nummer in een langere en zo mogelijk nog mooiere versie op stond – maar een maand later had ik de plaat al weer verkocht omdat ik een hele plaat met reggae niet trok. Er is sindsdien wel het één en ander in mijn smaak veranderd, maar reggae is nog steeds niet een favoriet genre. Dat gezegd hebbende is dit een geweldige verzameling met zo te zien alle hoogtepunten en de klassieke singles uit de latere periode, dus wie zoekt naar één plaat met daarop het "beste" van een man voor wie het woord charisma zo ongeveer is uitgevonden lijkt me hier aan het juiste adres. Mijn geremasterde CD uit 2002 heeft naast de normale 14 nummers Easy skanking en Punky reggae party als extra tracks, me dunkt dat in plaats daarvan beter bij de vroege Island-periode of bij een liveplaat had kunnen worden gewinkeld, maar soit.