Graham Parker and the Rumour - Heat Treatment (1976)

Gelukkig een stuk beter en losser dan zijn voorganger, die wel erg traditioneel en geproduceerd aandoet. Op deze plaat is meer een 'band' te horen die live zijn ding doet.

Als Parker zijn nummers compact houdt en de blazers (die opener; juk!) achterwege laat kan ik 'm goed hebben; nummers als That's What They All Say, Turned Up Too Late, Pourin' It All Out, Something You're Going Through, Fools Gold vinden het midden tussen de Blonde on Blonde-periode van Dylan, Them/Van Morrison en The 70s Stones. Jammer dat Parker zich toch weer een paar keer laat verleiden tot gezapige bluessongs op Back Door Lover en Help Me Shake It.

Voor liefhebbers van de 70s-heartland rock die ook te vinden is bij clubs als de E-Street Band, The Heartbreakers en Billy & the Joels.

Ik kan Parkers kledingkeuzes op de hoezen van deze en Howlin' Wind ook wel waarderen. Stukken beter dan de hoes van die doorbraakplaat Squeezing Out Sparks, daar lijkt ie net een Buggle.

Toen ik eind jaren '70 alles over muziek verslond, met hardrock, metal, punk en new wave als lievelingsgerechten, leerde ik dat pubrock de bodem rijp maakte voor die laatste twee genres. Bovendien wilden enkele namen in dit genre hitjes scoren in Nederland.
In 1976 was het nog niet zover en als ik Heat Treatment hoor, plaats ik dit dichter bij Bruce Springsteen en diens E Street Band dan bij de muzikale revolte van najaar 1976. Toch is het oktober 1976 dat de plaat verschijnt, slechts zes maanden na het debuut Howlin' Wind.
Die vergelijking is echter alweer anders dan het debuut, waar Them en Van Morrison de inspiratiebronnen leken, of algemener: de rhythm & blues van de jaren '50 en '60. Parkers scherpe stem, soms op het snauwende af, geeft de muziek echter wél een bijtend effect en sterke liedjes schrijven deed hij ook. Dit met een minder rond geluid dan de voorganger die door Nick Lowe was geproduceerd, klinkt de opvolger meer als van de straat. Producer: Robert John "Mutt" Lange, die vanaf 1979 furore maakte met o.a. AC/DC en Def Leppard; alleen bij Back Door Love deed Lowe dit onderdeel.

Het dus bepaald niet zo militant als de zwart-withoes doet vermoeden, maar begeleidingsgroep The Rumour is hoorbaar beter ingespeeld en meer vertrouwd met de stijl van de frontman.
Mijn favoriet is Somethin' You're Going Through, dat een licht reggaegevoel heeft en een sterke zangpartij.
In 2001 kwam een cd-versie uit met als bonussen de twee studionummers van zijn EP The Pink Parker uit maart 1977. Daarbij pareltje Hold Back the Night, een tijdloos en vrolijk liedje met blazers.

De reis gaat verder: ik kwam vanaf Patti Smiths Radio Ethiopia en vervolg door één maand terug te gaan in de tijd: in september '76 verscheen liveplaat Stupidity van Dr. Feelgood.