Steve Hackett - Voyage of the Acolyte (1975)

Superbe album, met als het ware de mooiste gitaarklanken van Genesis bij elkaar gelegd in een warm bed van prachtige composities en smaakvolle arrangementen, zodat je weet (en hoort) dat het Hackett is terwijl het geheel toch een totaal eigen karakter krijgt. Soms bijna (of zelfs helemaal) sprookjesachtig met die fluit en die hobo, maar nergens melig of clichématig, want overal weet Hackett zich gesteund door zijn fabuleuze melodieën. De eerste vier nummers stromen foutloos door, maar The hermit heeft een beetje te lijden onder Hacketts vlakke zang, en de eerste helft van Star of Sirius blijft voor mij enigszins in de lucht hangen; gelukkig maakt de meesterlijke plaatafsluiter (waarop de stem van Sally Oldfield mij aan die van Annie Haslam van Renaissance doet denken) alles in één klap weer goed. Het slot ervan draait om een riff die zó "natuurlijk" en vanzelfsprekend is dat ik de eerste keer dat ik hem hoorde dacht dat ik hem al jàren kende, en hij is ook zó mooi dat het outro wat mij betreft nog wel even zou mogen doorgaan, maar als dat op de ruim vijf minuten langere bonustrack dan ook echt gebeurt is dat wel een beetje teveel van het goede, dus met de oorspronkelijke versie ben ik dik tevreden. Heerlijk warm geluid dat in de 2005-remaster perfect tot z'n recht komt. (Merkwaardig trouwens dat de All Music Guide de afbeelding van de kluizenaar als albumhoes toont, misschien omdat iets dergelijks bij de site eil.com voor een Japanse persing uit 1976 wordt gesuggereerd.)

Wanneer ik deze klassieker na jaren uit de kast haal en op de platter leg kan ik maar 1 ding constateren. Hackett overstijgt met dit werk het beste van Genesis. De opbouw, het toetsenwerk fenomenaal. Ik definieer het album als hoog klassiek geschoold
In zijn GTR tijd met Howe overheerste de Yes sound en dat begon mij al gauw tegen te staan. Daarom koester ik maar al te graag het solowerk!

De opbouw , spanning alsof een ruimte schip een toren kaapt in ‘a tower struck down’ en dan weer wordt gered door iets of iemand in ‘hand of the priestress II’ waardoor het verhaal weer verder kan in de dromerige Hermit en star of Sirius ( is dat Phil )
Een verhaal met elke keer een andere uitkomst , veilige sounds , onheilspellende zaken en… ja luister maar….