Steve Hackett - Voyage of the Acolyte (1975)

Met behulp van Phil Collins en Mike Rutherford maakte Steve Hackett zijn eerste solo-album, een album dat hij (naar mijn mening althans) ook niet meer zou overtreffen. Zijn latere album kennen vaak geniale momenten, maar zijn veel minder een geheel. Zwakke nummers kent dit album eigenlijk niet.

Klopt als een bus. Hoewel hij op volgende platen wel wat meer sologitaar op de voorgrond laat komen dan deze.

Dit album deze namiddag gekocht. Ik ken er niet één nummer van. Maar ik wil Steve solo leren kennen. Hopelijk valt het mee.

Denk niet te veel aan Genesis maar iets meer aan King Crimson (Steve Hackett is een groot bewonderaar van die band) en je zit in de 'right frame of mind'.

Op 8 september het album gekocht en pas op 4 november voor het eerst naar geluisterd ...
Eerste indruk: Genesis' oude werk heel herkenbaar.
Doet me ook een beetje denken aan Mike Oldfield.
Prachtige hoes!
Stemmen gebeurt pas later.

Toch wel een heerlijk album, in de stijl van Genesis in Gabriels periode. Vreemd eigenlijk hoe onbekend de man is, terwijl Collins solo zo populair is. De macht van de media en het gemakkelijke aan topcommercieel zal wel een rol spelen. Spijtig.

Nu vind ik deze eigenlijk niet echt representatief voor het solowerk van Hackett. Volgens mij ook mede door het feit dat deze nog tijdens zijn periode bij Genesis gemaakt is

Ik kan nooit zo goed tegen dit soort opmerkingen en dan met name dat laatste stukje. Er is NIETS makkelijk aan het maken van muziek voor een zo groot mogelijk publiek. Ik durf zelfs te stellen dat het moeilijker is dan muziek maken voor select klein groepje fanatieke volgelingen.

Overigens, Hackett heeft ook wel degelijk geprobeerd om in de commerciele sector succesvol te zijn. Denk aan GTR (met gitarist Steve Howe) en het Feedback project met o.a. Brian May (Queen) en Pete Trewavas (Marillion) in de jaren 80.

Tja, 'You can't hurry love', 'Two hearts' en 'Another day in paradise': lijkt me toch topcommercieel en makkelijk.

Volgens mij begrijp jij mijn bezwaar tegen de term makkelijk niet, dus nogmaals: als het zo makkelijk is waarom doen hele volksstammen het dan niet na en scoren allemaal wereldhits? Er is niets makkelijk aan het maken van songs voor een groot publiek, het is teringhard werken.

Het is idd makkelijker om muziek te maken die jezelf mooi vindt in plaats wat je denk dat de grote massa mooi zal vinden.
Nu is het bij Hackett zo dat ik toch heel veel mooi vind, wat hij ook mooi vindt, zeker bij dit album.
Volgens het tesktboekje, vindt Steve zelf dat dit album cruciaal is geweest voor hem zelf, maar ook voor Genesis. Voor Steve opende het deuren om zelf solo verder te gaan (wat hij ook deed na nog twee Genesis studio albums) en voor Phil om als zanger van Genesis verder te gaan.
Het eerste kan ik me voorstellen, maar dat dit album cruciaal is geweest voor Phil als zanger in Genesis, vind ik toch teveel eer voor dit album, ook omdat Phil maar op één nummer zingt (Star of Sirius).

Aan de hand van oa dit album is ook te merken hoe groot de invloed is geweest van Hackett op het beste werk van genesis. De solo's op dit album zijn ook zo herkenbaar op de lamb / selling, Live en ook uiteraard Trick.
Ik vind dit Hackett's mooiste solo album en een must voor een sympho liefhebber.

He who knows love.......knows who you are....(of zoiets)

Heb een andere uitvoering met oa de langere versie van Shadow of the Hierophant va ruim 16 minuten.
toch een lekker nummertje en ook ik vind dit zijn beste cd alhoewel met Gandalf de cd Gallery of Dreams (Studio Album, 1992) is ook prachtig en behoord zeker tot mijn favorieten.

Klopt! dat is de remaster van Voyage of the Acolyte die is uitgebracht in 2005.

Deze remaster bevat twee bonus tracks:
- een live versie van "Ace of Wands".
- en inderdaad een verlengde versie van "Shadow of the Hierophant"
waarin het al lang herhalende eindstuk van het origineel nog eens met 5 min. is verlengd.

Juist dat laatste herhalende stuk van "Shadow of the Hierophant" vind ik erg goed. Hackett weet op mooie wijze dit schitterende album af te sluiten:
alsof dit meesterwerk een "eindeloos" eind heeft.

Mooi album, waarbij elk nummer is geinspireerd op een kaart van de tarotkaarten.
Eerste solo project nog tijdens de Genesis dagen (de Lamb tour was net geweest en Gabriel had de band zojuist verlaten)
Hoogtepunt Shadow of the Hierophant.

Deze ooit nog eens gekocht nadat ik Shadow Of The Hierophant hoorde bij Wim V.Putten in zijn onderhand legendarische
Cd show.
Dit nummer is nog steeds een parel, met ik meen Sally Oldfield die het sprookjesachtig zingt en Phil Collins die drums speelt.
Geweldige 70's symfo, gegoten in 11 minuten, maar wel kicken.
Ander hoogtepunt is Star Of Sirius. Sterke melodielijn, goede zang van Collins, en Hackett buitengewoon sterk op gitaar.
Ace Of Wands is ook heel aardig, met de rest van de cd heb ik niet zoveel, en eigenlijk ook nooit gehad. Het raakt mij verder niet zo heel erg.Hackett is een prima gitarist, maar composorisch kan hij mij geen heel album overtuigen.

Welke extra tracks staan er nu op de remaster?

Remastered in 2005 at Steve Hackett's MAP studios by engineer Benedict Fenner, in direct collaboration with Steve

Includes previously unreleased bonus tracks and new liner notes

Packaged in a jewel-case surrounded by a card slip-case featuring the original cover artwork

Bonus tracks are a previously unreleased live version of Ace Of Wands recorded at the Drury Lane Theatre 1979 with Steve’s original live band and the long lost full 17 minute version of Shadow of the Hierophant which showcases Phil Collins’ astounding drumming. The tape of this was recently unearthed when clearing out Steve’s dad’s garden shed!

Originally released in 1975, Voyage Of The Acolyte is Steve’s first solo recording, made while still a member of Genesis and believed by many to be the best album Genesis never made! Includes guest performances from Phil Colllins & Mike Rutherford. Chris Welch raved in his review and thousands of fans across the world agreed
Track List
Ace Of Wands
Hands Of The Priestess Part 1
A Tower Struck Down
Hands Of The Priestess Part 2
The Hermit
Star Of Sirius
The Lovers
Shadow Of The Hierophant

Bonus Tracks:
Ace Of Wands (Live)
Shadow Of The The Hierophant (Extended playout version)

Oei, meer dan de moeite waard dus. Hartelijk dank, ROE

Dit was juist de enige remaster die ik zelf niet zo interessant vond om in te ruilen voor een vernieuwde versie.

Ik vind hem weergaloos klinken. De eerste 4 Hackett platen kun je sowieso blind op remaster bestellen en vaak voor rond de 8 Euro.

Die andere remasters heb ik dan ook keurig in de kast staan (ook nog de remaster van Cured), aangezien daar veelal een stuk of 5 bonustracks op stonden heb ik die in de tijd wel gelijk gekocht.

Ach deze wordt vast ook nog wel een omgeruild.

Ik heb Cured en Highly Strung in een vlaag op Remaster gekocht omdat ze zo goedkoop waren en voorzien waren van een Handtekening van Steve zelf in de eerste oplage maar om je eerlijk te zeggen vind ik ze zeer matig.

Deze van Voyage mag er wezen. Het is op zich al een briljante plaat van Steve Hackett en met de bijdragen van de diverse muzikanten is het een must voor de Symfo liefhebber. De Remaster is echt om van te smullen. De nummers van deze CD stonden als een huis tijdens zijn concert in Vredenburg in 1979.

Blind kopen dus die Remaster

Gedaan voor € 8,95! Ik had eigenlijk alleen de LP maar deze geremasterde versie is natuurlijk te verkiezen, met die verlengde Shadow of the Hierophant.

Duidelijk is nu wel, wie voor het belangrijkste deel heeft gezorgd voor het geluid van Wind & wuthering en A trick of the tail. Voor Genesisfans een echte aanrader. Jammer dat hij ooit is weggegaan, bij Genesis.

Meer werk van Hackett heb ik niet. Ik geloof ook maar dat ik het hierbij laat, als ik elders alleen maar lees dat het minder wordt.

Zoals gezegd zijn vooral de eerste 4 albums meer dan de moeite waard en nog behoorlijk in Genesis stijl. Daarna wordt het werk steeds wisselvalliger, soms ongenietbaar en vooral bizar. Daartussenin bevinden zich ook een paar zeer fraaie akoestische platen die ook weer zeer de moeite waard zijn. Misschien zou je toch nog eens wat moeten beluisteren eer je er een oordeel over kunt vellen want Hackett blijft nou eenmaal een van de meest onvoorspelbare muzikanten wat hem daardoor ook weer veel waardering oplevert. Aanraders zijn o.m. Bay Of Kings, Time Lapse, Genesis Revisited (must have!), A Midsummer Night's Dream, The Tokyo Tapes en Darktown.

Geweldig solodebuut van Hackett. Je denkt al snel bij een soloalbum van een leadgitarist van een bekende band aan gierende gitaaregotripperij maar alles staat hier in dienst van de song en Hackett is opmerkelijk ingetogen (voor prog-begrippen). Lieflijk zelfs, getuige het pastorale Hands of the Priestess, beetje zoetig voor sommigen maar een heel mooie melodie, dat dan wel gevolgd wordt door het aggressievere A Tower Struck Down. Het thema van eerdergenoemd nummer komt daarna dan toch weer terug, om de cirkel rond te maken. Op Star of Sirius een fraai zingende Phil Collins, nog mijlenver verwijderd van de drab die hij vanaf eind jaren '80 uitpoepte. Maar hoogtepunt is wat mij betreft afsluiter Shadow of the Hierophant, met zang van Sally Oldfield (Mike's zus) ... een absolute klassieker; een soort Genesis-meets-Renaissance met hypnotiserend coda.
De remaster is prachtig uitgevoerd en bovendien spotgoedkoop te vinden (ik had 'm -samen met andere Hackett remasters- voor 4.50 pond gloednieuw, en de pond staat mega laag). De extra tracks voegen niet echt veel toe: de extra lange Shadow of the Hierophant versie maakt wat mij betreft alleen maar duidelijk dat dat coda op de bekende versie al lang genoeg is.
4.5****

Ik verhoog 'm gewoon naar 5. Betoverend meesterwerkje.

Je hebt helemaal gelijk. Méér te recenseren dan "Betoverend meesterwerkje" hoeft ook eigenlijk niet.

Jammer dat de plaat bij het grote publiek niet bekend is geworden.

Er staan dan ook niet bepaald echt radiovriendelijke nummers op. Typische LP muziek uit een tijd dat het ''grote'' publiek het meest op volle toeren uit de losse groeven vlogen.