Miles Davis - Ascenseur pour L'Échafaud (1958)

Heerlijke soundtrack, hij is net iets te lang en dat is jammer want zo wordt die een beetje eentonig en loopt die zijn meesterwerkstatus mis.
Maar al in al toch een musthave voor de liefhebbers.

In 1957 ging Miles Davis naar Parijs om daar een plaat op te nemen. Regisseur Louis Malle, een groot fan, wist hiervan af en lag op de loer bij het vliegveld voor zijn aankomst. Meteen vroeg hij hem of hij de achtergrond muziek wilde doen voor zijn film. Die stemde meteen in. In een lange nacht in december van dat jaar werd alles opgenomen in een studio. De manier waarop de trompetist deze film scoorde was te vergelijken met Neil Young's enige score voor Dead Man. Die zat in een ruimte met alle instrumenten binnen handbereik de beelden te bekijken en trachtte zo een passende ondersteuning te kunnen klaarspelen. Zo verging het Davis ook, en het verrijkte hem, zo zei hij zelf een paar jaar daarna. Het feit dat je voor beeld een creatieve impulse kan krijgen en nu een sterke emotie aan beeld kan geven, sprak hem aan. Zonder zijn muziek was deze film waarschijnlijk blijven hangen in het sullige drama sfeertje.

, hij is net iets te lang en dat is jammer want zo wordt die een beetje eentonig en loopt die zijn meesterwerkstatus mis.

Ben ik het niet mee eens. De cd is langdradig omdat hij volgeplet is met bonusmateriaal bestaande uit bijna allemaal dezelfde opnamen zonder de karakteristieke galm. Ik zou alleen het album willen beschrijven. Het album an sich is gewoon een meesterwerk, en zelfs aan de korte kant, naar mijn idee. Het is ook een 25-cm LP.

Ben er niet heel erg weg van. De achtergrond info boeit mij misschien nog wel meer dan de score zelf. Al die alternatieven versies kunnen inderdaad invloed hebben op de waardering, maar na getracht te hebben deze er voor een keer uit te filteren, veranderd er niet veel aan de kwaliteit. Aardig dit.

Geweldige plaat! Geweldige muziek. Misschien niet het beste van Davis, maar voor een soundtrack erg goed zelfstandig te beluisteren (al is de muziek in combinatie met de film mooier).
Dat vergeet men nog wel eens met een soundtrack: de muziek is niet bedoeld om zonder film beluisterd te worden.

Als score is het mischien goed te beluisteren, als jazzalbum is het een langdradig en onevenwichtig geheel.

Volgens mij komt dit omdat deze 'tracklist' allerlei extraas bevat. heeft iemand wellicht de oorspronkelijke 'tracklist' van de LP? Zou ik graag eens zien, want ik kan hem niet vinden.

Dit is de oorspronkelijke tracklist van de Fontana 10".
Ook verkrijgbaar op CD in de serie Jazz in Paris: 548149-2.

1. Générique 2.52
2. L'assassinat De Carala 2.12
3. Sur L'autoroute 2.21
4. Julien Dans L'ascenseur 2.13
5. Florence Sur Les Champs-elysées 2.53
6. Diner Au Motel 3.59
7. Evasion De Julien 0.55
8. Visite Du Vigile 2.05
9. Au Bar Du Petit Bac 2.55
10. Chez Le Photographe Du Motel 3.55

geweldig. bedankt.

eerste luisterbeurt en ik neig om 4 sterren te geven
ben ik nou gek?

Zie niet in wat daar gek aan zou zijn.

Absoluut niet... (wèl gek om zo'n onuitspreekbaar pseudoniem aan te nemen haha),

deze plaat ademt een sfeer uit... erg nachtelijke muziek vind ik dit;

Een kroeg vol vuile asbakken, vol peuken, vol sigaretterook, halfdronken zwijmelende venten die allen te moe of te dronken zijn om nog naar huis te kruipen... zoiets hoor ik er altijd doorheen.

is een biezonder sfeervolle plaat, en verdient zijn sterren !

Voor mij dus ook 4 in aantal ****

#1 t.e.m. #16 horen dus niet op de originele LP als ik het juist heb, eventjes corrigeren.

klopt. sinds ik dat weet heb ik in iTunes de nummers 1 t/m 16 'uitgeklikt' en vind ik de plaat veel beter. de CD is veel te langdradig. te veel herhaling.

ondanks dat de cd te lang is, eigenlijk in combinatie met de film moet worden bekeken en er teveel bonus/alternatieve versies inzitten is dit toch een van mijn fijnste jazzplaten. hier kan ik echt intens van genieten. er zit veel gevoel in. ben het erg eens met jack nicholson (EVANSHEWSON).

Hoe kan een cd nou te lang zijn? Sorry hoor, maar ik blijf gewoon genieten van de muziek. Miles weet weer een aparte sfeer te creëren. Je kunt het nergens anders vinden. Prachtig album, waarin je duidelijk de film proeft.

Ik ga deze klassieker nog wat verhogen in aanzien... dit is toch een meesterlijke laatavond-nachtplaat voor grauwe rokerige nachtbars en kaberdoezen...

****1/2

Dank voor de uitleg. Het verbaasde me al dat Louis Malle, die toen nog maar één film had gemaakt en nog niets bewezen had als regisseur, een naam kon strikken als Miles Davis. Al komt de muziek van hem niet zoveel voor in de film vind ik (of ik had hem gewoon meer verwacht).


Helemaal niet , al tilt de soundtrack van Davis de film natuurlijk wel naar een hoger niveau, maar je moet Louis Malle natuurlijk ook de credits geven voor het aanstellen van Davis

Ik vind dit dus een van de betere Miles Davis-platen die ik ken. Zeker een aanrader voor de jazz-fans onder ons!

Louis Malle heeft betere films gemaakt. Dit is een van de weinige gevallen waar een score een film echt beter maakte, waar het doorgaans een onderdeel van is en zelden de film naar hoger niveau kan tillen temidden van alle slechte kanten.

Dit moet toch zowat, samen met Bitches Brew mijn absolute favoriete Miles zijn, deze is echt ontzettend sfeervol, dit is ideaal voor in de late uurtjes, ik zie een doorrookte kroeg, alhoewel, gewoon in de huiskamer hier - wij zijn niet-rokers - klinkt het niet minder fantastisch!

Heerlijk plaat voor deze tijd van't jaar(winter when I wrote these lines), glas wijn kidz naar't bed en lekker genieten van het moment met Miles die zichzelf een ongeluk blaast op deze soundtrack.

Nadat ik Theme de Camille van George Delerue ergens in een Loreal reclame zag opduiken, was deze aan de beurt in een reclame van Dior of Armani of iets in die trend. Deze score is zo kwetsbaar, die mag je niet aanraken.

welk stuk kwam je tegen dan?

Hij bedoelt deze commercial. Ik herkende het stuk ook meteen, maar of het hierop staat?

Oja, ik zie het. Schande eigenlijk dat ze een stuk uitkiezen die speciaal voor deze film is ingespeeld door Miles.
Dat maakt de film+score zo geweldig goed.
Het lijkt op "nuit sur les champs-elysees, take 3. Maar weet het niet zeker.

Volgens mij is hem dat. Ik weet het eigenlijk wel zeker.

Voor mij één van de beste scores ooit, en zeker één van Miles' beste platen ever!
Dit zet ik graag 's avonds laat op, er gaat ontzettend veel sfeer van de plaat uit.
Ik zie ook een rokerige kroeg voor me in en Amerikaanse bar, nou ja het IS ook filmmuziek, vandaar die filmische connecties van me.

Ja die bedoelde ik. Het lijkt de laatste tijd wel een trend om een filmmuziek in reclames te gebruiken. Michael Andrew's score voor Donnie Darko in een auto reclame en zoals ik al zei George Delerue's Theme de Camille in een loreal reclame. Bij die laatste zie ik de connectie echt niet, het past totaal niet. Tant-pis! Gelukkig zijn mensen het blijkbaar met me eens.

Maar begrijp ik nu uit jullie discussie dat jullie liever e.o.a. simpel syntesizer deuntje horen onder een reclame?

Ik vind dit idd 1 van de beste Jazz platen die er zijn, en dat het gebruikt word in een reclame doet daar niks aan af..

Sterker ik nog.. ik hoorde het in die reclame en dacht.. o die moet ik weer luisteren.. en was weer genieten!

Nee, absoluut niet. Het is alleen een beetje verkeerd gekozen, omdat MIles Davis deze muziek speciaal heeft ingespeeld bij de beelden van een zwervende Jeanne Moreau door de straten van Parijs. Daar heeft een horde fotografen en een modemerk niks mee te maken.