Simple Minds - Graffiti Soul (2009)

Gisteren heb ik het album voor het eerst beluisterd. Zittend in een relaxzeteltje, ongestoord. Ik weet echt nog niet wat te denken of te zeggen. Dat vind ik goed, want een klassealbum moet kunnen groeien per luisterbeurt. Wie nu denkt: die schrijft hier voortdurend berichtjes zonder het album te kennen, mag alle berichtjes opnieuw lezen: nergens zeg ik iets over de nummers. Alleen dat het coverdeel zo slecht niet is, en dat is gebaseerd op het openingsnummer dat ik al hoorde en op Neon Lights.

Dankzij de covers kennis gemaakt met " let the day begin ". De uitvoering van SM is helemaal goed, het orgineel ( nog nooit gehoord, zal in Nederland niet aangeslagen zijn ) krijgt nu wat luisterbeurten. Ik wil maar zeggen, ik ben verdomd blij met zowel Graffiti als Search.

Mooie recensie: Simple Minds - Graffiti Soul Recensie op Festivalinfo

Inderdaad schitterende recensie. Ze blijven gewoon een topband.

Ja, dit een mooie recensie.
Ik heb al veel op internet en in bladen positieve dingen over dit album gelezen.
Begin nu het coveralbum ook te ontdekken.
Ik moet eerlijk zeggen dat het na een paar keer horen best leuk klinkt, vooral 'Let the day begin' is super!

Helemaal weg van het album ben ik eigenlijk niet. Of toch wel. In elk geval blijft het onderdoen voor hun werk tussen 80-85. Ik mis ook een eigen sfeer die elk album had tot en met Street Fighting Years. Real Life, Good News en Neapolis hadden nog een eigen sfeer, maar deden ferm onder voor de voorgangers. Dit album past zo in de sfeer van Cry en Black&White, en dat zijn dus 3 albums met dezelfde sfeer. Uit dit trio vind ik Black&White nog steeds de sterkste: Stay Visible is beter dan Moscow Underground als opener, Home sterker als single dan Rockets. En dan is er nog de mooie afsluiter Dolphins, die hier helemaal ontbreekt. Voorlopig voor mij een heel sterk album, maar als ik mijn Simple Minds top 10 opstel, komt hij toch niet in de top 5.

Daar heb je zeker een punt. In de jaren 80 wisten SM hun geluid - met hulp van verschillende producers - steeds weer te vernieuwen. Dat is nu veel minder of eigenlijk niet het geval. Nou verwacht ik dat ook niet meer van deze "ouwe knakkers". Ik ben allang blij dat ze weer platen met goede songs, goede arrangementen en een goede productie weten te maken. Absoluut een verdienste na al die jaren. Ik draai dit album (en zijn voorganger) nog steeds met veel plezier.

BTW: wat je opmerkt over de sfeer van de laatste SM-albums geldt overigens in gelijke mate voor de albums van de afgelopen 10 jaar van zielsverwanten U2. De "sound" daarvan is ook min of meer ongewijzigd gebleven.

[quote]Chameleon Day schreef:


U2's vernieuwing is mijns inziens altijd beperkter geweest:

- Boy, October, War: beetje zelfde sfeer, behalve dat War agressiever is en October weemoediger, de Ieren op hun puurst met energieke gitaarrock en hoog pathosgehalte

- Unforgettable Fire: nieuwe sound, met hun mooiste song aller tijden, nl. het titelnummer

- Joshua Tree, Rattle & Hum: nieuwe sound om Amerika te veroveren, hop hop paardje, hier zijn de cowboys & indiaantjes, veel spierballen rollen, imago begint me te storen

- Achtung Baby, Zooropa, Pop: nieuwe sound, U2 goes alien & hightech, imago wordt onnoemelijk irritant en pretentieus, inclusief zonnebril, lederpakjes en muts (Achtung Baby zonder enige twijfel de beste uit het trio)

- All That You ..., How To ..., No Line ...: nieuwe sound, zogezegde terugkeer naar roots, stomme imago blijft wel (All That ... zonder enige twijfel de beste uit het trio)

Het is me tot op vandaag een raadsel waarom U2's blazoen steeds feller ging schijnen en Simple Minds de dieperik ingeboord werden. Achtung Baby is wel het beste album van beiden uit de jaren '90, waar tegelijk ongeveer Simple Minds hun zwakke Real Life uitbrengen. Dus dat kan een reden zijn. Maar Zooropa en Pop waren toch niet beter dan Good News en Neapolis. All That You ... vind ik dan op gelijke hoogte staand van Black&White. Of anders gezegd: Simple Minds heropleving sinds een vijftal jaren ging nogal geruisloos voorbij, terwijl U2's mindere voortbrengsels (Pop!) gewoon immens populair bleven. Raar.

Heeft denk ik alles te maken met marketing en image-building. U2 heeft zich veel beter in de markt laten zetten dan SM.
En cruciaal is denk ik ook geweest dat U2 met Achtung Baby begin jaren 90 een plaat van zeer hoog niveau heeft weten af te leveren, waar SM toch echt de afgrond in tuimelde. U2 wist als 80s-band met het sterke Achtung Baby, dat ook een geheel nieuw geluid voortbracht, een brug te slaan naar de jaren 90. SM niet.
Bovendien hield U2 aansluiting met de tijd door te experimenteren met dance-invloeden.
En dan heb je natuurlijk nog de gelikte stadionshows van Bono c.s..

Ik denk ook dat image-building en het voordeel van een grote platenmaatschappij hier absoluut in hebben meegespeeld.

U2 en Simple Minds vond ik ook zowat even sterk in de eerste helft van de jaren '80, met "The Joshua Tree" (1987) werd ik meer U2-fan.

1991 waarbij U2 het meesterwerk "Achtung Baby" uitbracht en Simple Minds het slappe "Real Life" was inderdaad cruciaal. Overigens werden de volgende U2-albums, "Zooropa" en "Pop" door pers en publiek matig ontvangen maar beter dan de SM-albums uit die tijd. U2 werd tenminste nog geprezen voor hun moed tot verandering - al pakte dan niet altijd goed uit - waar dat Simple Minds in hun sound bleven steken (Good News from the Next World). En met zulk slap coveralbum als "Neon Lights" heeft Simple Minds het definitief verkorven. U2 kon je toen terecht verwijten dat ze de automatische piloot hanteerden maar ze brachten tenminste nog sterke eigen songs.

Met "Graffiti Soul" staat Simple Minds - wat mij betreft - er helemaal terug wat ook geldt voor U2.

Op gebied van marketing is U2 iedere band reeds lang verreweg de baas, niet alleen de Simple Minds.
Ik bedoel, hoe is Graffiti Soul geintroduceerd, gewoon nauwelijks tot niet (alleen bij de fans) en hoeveel No Line on The Horizon. Iedere vergelijking tart de ilusie alsof de SM ook maar enige kans hebben gehad in het kielzog van U2 mee te komen, terwijl in mijn ogen de kwaliteit zelfs iets in de plus valt voor GS.
Een adekwate marketing is onontbeerlijk voor succes.

*zucht*. Waarom moet nu toch ook weer altijd diezelfde discussie worden bovengehaald: U2 vs Simple Minds.
Vind me in veel argumenten pro SM en pro U2 terug. Beide bands maakten geweldige én slappe albums. Punt. ik hou nog steeds van beide bands.
Zag een prachtig U2-concert in Wembley Stadium (14.08), zag geweldige Simple Mindsconcerten voorbije weken. Ook LIVE staan de bands er allebij nog ! U2 is grootschaliger, Simple Minds gewoon Groots
Is het éné beter dan het andere, in mijn ogen niet.
Heeft U2 méér kaas gegeten van marketing? ABSOLUUT. Daar ga ik volmondig mee akkoord. Ik heb me wel vaker vragen gesteld bij hoe SM een en ander aanpakten/ aanpakken...

En dan...
Over naar Simple Minds en Graffit Soul )
Ik ga niet akkoord dat GS, B&W050505 en Cry dezelfde 'klankkleur' zouden hebben.. zeker niet..

"Cry", wat toch een halfslachtig 'close but no cigar' album blijft, en vooral een goed excuus was om opnieuw te gaan touren en verveolgens zich weer op de kaart te zetten, met veel poppy en zomerse deuntjes... soms ook tenenkromende dingen zoals "The Floating World" en "Slave Nation"....

"Black & White 050505" - een heel knappe plaat, met opnieuw de "sfeer van grootse dagen", veel sfeer, een geweldig episch nummer met een ongeloofelijke drive zoals "Stay Visible"... En toen Mel Gaynor me zei: de volgende plaat wordt NOG beter, blijkt hij nu gelijk te krijgen:

"Graffiti Soul", gaat een stukje verder op het elan van B&W050505, maar doet het wat mij betreft nog een stuk beter met (nog) meer pakkende nummers, opnieuw een sterke opener (Moscow Underground) en een overall meer potige sound en ook een wat donkerdere sfeer....
Het is zo'n album waaraan echt alles klopt ... Een plaat die je bij je nekvel pakt... ik kan géén slecht of minder nummer opnoemen, en de nummers die ik aanvankelijk minder vond zijn nu op me gaan groeien. dus...
Wat met B&W werd ingezet wordt op GS bevestigd.

Enfin, dat vind ik ))


En nu blijft het stiekem hopen dat er ooit toch nog eens een echte release komt van het donkere, gedurfde "Our Secrets Are The Same" (1999/2003), maar dan dit keer incluis de titletrack (jawel, dat bestaat, maar ze verstoppen het goed!).


En om dan toch ook even de U2-vergelijking te maken, want dat "moet" blijkbaar als je het over SM wilt hebben, nét als U2 pakt SM in 2009 uit met een knaller van een plaat, en net als U2 staat er in 2009 een band op de podia van diverse locaties die scherper staat dan ooit.
Hallelujah!

Akkoord: deftige release van Our Secrets en Early Years mag er ook bij. En dan aparte release van Sons en Sister.

Ook akkoord: ik moet GS nog meer laten groeien bij me.

Niet akkoord:
(1) SM en U2 zullen altijd vergeleken worden, zoveel gelijkenissen en zo vaak samen op één podium.

(2) Verlies van MacNeil is nooit helemaal verwerkt; in de reportages die ooit op MTV en de BBC getoond werden ten tijde van SFY zegt Charlie het zo: The writing of the songs is me and Mick sitting together ... En Mick zegt: Charlie en I try some things out ... Heb ze gisteren herbekeken op oud videobandje. Het kan vervelend zijn erop terug te keren, maar het is gewoon een feit, een jammerlijk. Bij Genesis verloren ze Hackett en bleef Banks, bij de Minds was het omgekeerd. Maar hoe dan ook blijvend effect.

Maar voor de rest alle respect voor c-moon, ook nog dankbaar voor de vele cd'tjes!

Re (1). klopt. Maar ik bedoel: het is jammer, heel jammer dat je nooit gewoon op dit forum iets over Simple Minds kan schrijven, zonder dat wéérom U2 er wordt bijgesleurd. Bij U2-releases, die ik evenzeer koester dan die van SM, zal ik ook niet constant SM erbij sleuren! NAH!

Re (2). Het moet nu maar eens gedaan zijn om van Mick een God te maken. Ja, Mick is goed. Maar zo onmisbaar is ie ook niet hoor.. de vele prachtige toetsenpartijen op GS werden bijna allemaal gespeeld en geschreven door Charlie!
En Live perfect gespeeld door ANDY GILLESPIE. Een man die eindelijk eens wat méér wardering zou mogen krijgen vind ik. OOK door de groepsleden zelf...

Simple Minds Live is al sinds 2002: Jim & Charlie, Mel, Eddie en Andy. Maar op de bandfoto's is Andy vaak afwezig...

Enne.. laat GS zeker groeien hoor, Musicboy, want...
Voor mij is het SAMEN met B&W en OSATS misschien wel het beste wat de heren maakten sinds het soms nog onderschatte "Street Fighting Years".

Ja dat viel me ook al op, wordt hij dus niet als officieel bandlid gezien maar alleen als live-aanvulling ?

Wel, je zou het haast gaan denken... ook omdat ie op GS op één nummer na geen bijdrage leverde....

En toch, op de persfoto's na, als je de band, incluis Andy ziet, zou je toch denken dat hij een volwaardig lid is. En in de video's voor "Stars Will Lead The Way" en "This Is It" komt ie ook aan bod...

't is vreemd...

Na Neapolis ben ik afgehaakt m.b.t. de Simple Minds: ik was toen diep teleurgesteld in wat ooit zo'n beetje mijn favoriete jaren 80 groep was. Nadat ik de 1e single van Graffitti Soul (Rockets) hoorde is na jaren mijn interesse voor de heren opnieuw gewekt.

Nu ik Graffitti Soul een aantal keren beluisterd heb, kan ik maar 1 conclusie trekken: de heren hebben een degelijk album afgeleverd. Het album ligt goed in het gehoor en klinkt lekker fris. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat Graffitti Soul het niveau van bijvoorbeeld New Gold Dream niet haalt. Favoriete nummers van Graffitti Soul zijn voor mij Rockets en Stars will lead the way. Al met al is Graffitti Soul beslist een aanrader. Ik denk dat ik Black & White nu ook ga aanschaffen, gezien de overwegend positieve reacties op het forum.

En wat betreft de vergelijking tussen U2 en Simple Minds: het is appels met peren vergelijken. Een aantal dingen hebben ze wel gemeen: beide groepen leveren nog steeds kwaliteit af en beiden waren belangrijkste pijlers in de popmuziek van de jaren 80.

Ik neem aan dat jij begrijpt wat dat psychologisch gezien betekent?





1e zin niet mee eens, begrijpelijk dat hij ietwat aan de kantlijn staat !
2e zin voor een band is het uiteraard wenselijk om elkaar muzikaal feilloos aan te voelen waardoor waardering voor elkaar vanzelf ontstaat.


Vreemd, maar het zegt genoeg helaas!


Allen prima albums, OSATS schat ik ook hoger in dan menigeen hier op het forum doet.
Street Fighting Years vanochtend nog gedraaid en is een fraai album, volgens mij zelfs het meest verkochte album van de SM, meer nog dan NGD en OUAT.
GS vind ik het beste album sinds vele jaren en met een betere marketing had er financieel en populair gezien meer succes uitgehaald kunnen worden.
En dat is wat we graag nog één keer willen meemaken.

De muziek die de SM in de 1e helft van de jaren 80 maakten was vernieuwend, opvallend en bijzonder, daardoor sprak het velen aan en werd het verkocht.
GS is voor degenen die de SM zijn blijven volgen wel gaaf, maar voor de leek niet opvallend, bijzonder en zeker niet vernieuwend genoeg om populair te kunnen worden.
Tevens is het voor de band nog moeilijker als je ook nog eens zonder adekwate marketing uit een diep dal moet komen om je nieuwste CD te promoten.
Dat is het grote verschil met U2, die zijn nooit weg geweest.

erh: neen?



Ik zeg niet dat Mick géén talent heeft he!! Ik ben ook fan van MacNeil. Zijn solowerk: "People, Places, Things" is trouwens een absolute aanrader... maar ik ben die eeuwige "breng Mick en Derek-terug-discussies" echt wel beu... dat is alles.

That was then, this is now



Goed dan zijn we het dus niet eens over Andy's kwaliteiten... Kan gebeuren



Zelfde opmerking als above...



Helemaal akkoord....

Niet helemaal akkoord: tot mijn eigen verbazing zij er vele vrienden en kennissen van me, die géén SM-fan zijn, en soms zelfs nooit waren, me komen zeggen hoe goed ze GS wel vinden )




De marketing bij SM is helaas inderdaad nog steeds een grote ramp!
Maar erh.. Diep dal?




Je bedoelt met "weg" neem ik aan niet dat ze ooit gestopt zouden zijn en een comeback maakten, want dat is een misverstand dat de band jammer genoeg nooit ontkracht / of bedoel je dat ze niet meer zo in de publieke belangstelling stonden?

Hierbij sluit ik me volledig aan.

c-moon: ik heb nog nooit gezegd 'bring Forbes back'. Hij is mijn favobassist van de band, maar tot daar. Over MacNeil zal ik maar zwijgen, voortaan mis ik hem in stilte ...

De volgende nummers blijven voor mij onvindbaar:
- Women and Ghosts
- She's A River (instrumental)
- Our Secrets Are The Same (nu c-moon zei dat dat bestaat)
- In Every Heaven

She's a river (instrumental) staat op de cdmaxi van She's a river.

I know, maar heb die niet.

Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig, het laatste natuurlijk, wat denk je zelf, héhé.

Neen, jij misschien niet.. maar tal van anderen...

Trouwens "ons aller" Derek laat geen enkele kans onbenut om met modder te gooien naar zijn vroeger bandmates, wat heel erg kleintjes is. Zoiets doet Mick dus nooit...

Huidige bassist (Eddy Duffy, sinds 1999) en (dan toch live-) toesenist (Andy Duffy, sinds 2002) doen het prima



"In Every Heaven" staat op de DVD-AUDIO versie van "New Gold Dream" die uitkwam in 2005 uitkwam.
"Our Secrets... " dat blijft een raadsel, maar het zou bestaan....
"Woman & Ghosts" staat op een van de "Good News.."-singles denk ik...

Heb ze de 14e ook in London gezien, en Simple Minds de 15e op Pinkpop Classic.

Was mn 7e U2 concert en mn 1e Simple Minds concert.
U2 was groots en geweldig. Simple Minds eigenlijk ook wel, alleen pakken zij het heel anders aan. Hebben naar mijn mening ook nog gewoon de sound die ze zowat hun hele cariere al hebben, in tegenstelling tot U2.

SM heeft me positief verrast en de nummers van Graffiti Soul die live zijn gespeelt klinken zeer goed!!

[/quote]

Geloof me, ga nog maar eens naar SM kijken en je bent verslfaafd aan hun knappe liveshows. En in de winter touren ze met "Graffiti Soul" en het plan is om het hele album te spelen...

op 26.11 in Amsterdam (HMH) en 28.11 in Brussel (Vorst Nationaal)