Simple Minds - Graffiti Soul (2009)

Vandaag komt Graffiti Soul (eindelijk) officieel uit....
Had hem besteld, heb hem dus dra dubbel, maar kon zaterdag niet wachten toen ik in de stad was, en heb het schijfje dus sindsdien in huis...
En nu kon ik dus eindelijk volwaardig genieten, geen halve versies en gecompresseerde mp3's, nee the full sound...

En....
Wat een sound !

Ik was al enorm blij met Black & White 050505 die de band terecht terug wat meer onder de aandacht bracht. Geweldig album. Maar dit? Dit.. Dit is nog stukken beter! Wat een album zeg.... Wat een sfeer... Wat een knappe songs...

Wat me zo blij maakt aan GS is dat het een wat 'donkerder sfeertje' heeft dat me soms doet denken aan het meesterlijke 'Our Secrets Are The Same', maar tegelijk wordt met de sound duidelijk het vervolg op 'Black & White' ingezet... En ook hoor je enkele typische SM-handelsmerken, zoals die gitaren van Meneer Burchill. Jongens, de man speelt beter dan ooit. Waauw! Een ander typisch kenmerk is natuurlijk Jims warme stem, die ook zo typerend is voor de 'vintage Simple Mindssound'. En die strakke drums van Mel Gaynor, sinds 2002 gelukkig opnieuw een 'permanent lid' van de band, én, meijnheer Eddie Duffy,.aan boord sinds '99 (met de 'Our Secrets...' sessies) levert ons zijn heerlijke pompende bass...

Of ik erop terugkom, wéét ik niet, maar... nu ben ik geneigd om bij Black & White mijn stem te verminderen. Dit album vind ik toch (nog!) béter dan B&W.... In de eerste plaats omwille van de gehele klankkleur, maar zeker ook omdat het album 'avontuurlijker' klinkt... En ook hier verwijs ik naar 'Our Secrets...'

Net zoals bij 'Black & White' start de plaat met een song die je meteen grijpt en niet meer loslaat. Een instant classic. Jawel. Net als 'Stay Visible' pakt 'MOSCOW UNDERGROUND' je meteen... geweldige opener.. hopelijk steken ze MU zeker ook in de liveset van de GS-wintertour...

De single ROCKETS vond ik eerst maar niets, maar nu kan ik dat nummer best appreciëren, al vind ik het toch de op een na zwakste song van het album.... Maar wel gewoon een goeie single, die het ook live wel goed zal doen denk ik...

In Duitsland is niet Rockets, maar STARS WILL LEAD THE WAY de eerste single van het album. Wat mij betreft een betere keuze. Net als Rockets een goéde single, maar wat mij betreft een nog veel sterkere song....

En van mijn favorieten, is nu al LIGHT TRAVELS dat iets erg mysterieus heeft en een erg knappe opbouw kent. Erg apart, en geweldig... en dat geweldige gitaarspel hier ook weer van Charlie....

Maar ook KISS AND FLY is enorm krachtig, catchy refrein, ook weer great guitars.... maar anders dan Moscow Underground, Stars of Light Travels, zal het misschien niet meteen bij elkeen 'meteen' aanslaan.. maar laat dit nummer groeien en je ontdekt een pareltje...

Fantastisch is ook de titletrack. GRAFFITI SOUL dus. Ook hier merken we een erg originele en opbouw. Met een erg aanstekelijke melodie. En ook hier is het echt genieten van sfeer en instrumentarium. Met nogmaals een vermelding voor Charlie. Them guitars! Maar ook, zoals eerer al aangegeven, zijn werk - doorheen het hele album trouwens - op de keys... En Jim, die ook nu weer, in dit nummer, maar op het hele album, bewijst dat hij nog steeds een erg fijne en bijzonder aangename stem heeft....
Lekker en catchy chours: "you bring me lightning...."

Killertrack? Jawel! Maar wacht, er komt meteen nà Graffiti Soul nog een geweldige song!!!

Dan hebben we het dus over BLOOD TYPE O. Misschien wel een van de beste Simple Mindsnummers van de laatste tien (of meer) jaar... Ik kan me voorstellen dat niet elkeen dit een geweldig nummer vindt, wel, ikke wel
Yet, another favorite !!!!
"you do it so well.... blood type O"
Opnieuw wordt een erg mysterieus en donker sfeertje gecreerd... Jim in de refrein half zingend, half debiterend, en dan in het refreien zo zacht en zoetgevooisd zingt... en die overall sound van het nummer... incluis dulcimer, stylophone, Ebow (allemaal Charlie)... en ook de prominent aanwezige stampende bass van Eddy Duffy...
Super song met een geweldige opbouw...

Met THIS IS IT lijkt te band te willen zeggen: voila, we zijn nu nog meer dan ooit terug van nooit weggeweest mét een geweldig album. Ze hebben nog gelijk ook verdorie... Ook THIS IS IT mag dat label: 'geweldig' claimen... met een weerom typische Burchilgitaarsound...Wéér een song met een enorme drive....
Opnieuw geweldig refrein... Jim in topform.. Charlie's heerlijke gitaren... knappe ritmesectie van Eddie & Mel...

SHADOWS AND LIGHT staat vermeld als bonustrack, en is wel goed, maar meer ook niet. Hier hoor je Simple Minds zoals ze voor mij hadden mogen klinken op 'Good News From The Next World', muzikaal hoor ik zeker een link met dat album, maar Jim's stem is hier veel aangenamer dan op GNFTNW. Dit broertje van GNFTNW is zeker niet slecht, maar ook niet om van omver te vallen...

De Neil Youngfan in mij hield zijn hart vast voor wat Kerr & co met ROCKIN IN THE FREE WORLD gingen aanvangen. Toen ik het de eerste keer bij Billy Sloan (Clyde 1) hoorde, had ik zoiets van: 'mja, niet slecht gedaan'. en ook 'gelukkig geen aanfluiting à la Neon Lights...
Maar nu kan ik de coverversie steeds meer appreciëren, ik durf zelfs zeggen: ik vind het goed


Heb ook de 'Deluxe Versie', dus met het coveralbum 'Searching For The Lost Boys'. Daar kan en wil ik kort over zijn: een leuk extraatje, niet meer, zeker ook niet minder. Want anders dan op 'Neon Lights' brengen SM het er meestal goed vanaf. Dat geldt zeker voor 'Rockin In The Free World', 'Let The Day Begin', 'Whiskey In The Jar' en toch ook wel 'Christine'. 'Teardrop' is een verdienstelijke poging, maar geef me maar het origineel...
'Get A Grip (On Yourself') kan ik wel pruimen, al is de Stranglersversie natuurlijk niet te overtreffen..

O ja, misschien de beste cover vind ik echt wel "A Song From Under The Floorboards". Yearh!

Maar... Wat hebben we geleerd?
Simple Minds, die al toonden dat ze het nog altijd supergoed kunnen, op zowat elk liveoptreden, én met 'Black & White 050505',, pakten nu uit met een KILLERALBUM dat hun misschien en hopelijk terug op de kaart kan zetten. Dit album moet niet onderdoen voor U2's "No Line On The Horizon". Beter ik vind dit album een divisie hoger...

Met 'Graffiti Soul' maken SM een geweldige rockplaat. Stuk voor stuk songs met een geweldige drive en 'ballen'. En dat was wat ik soms miste bij de B&W-tracks.... Maar, begrijp me niet verkeerd: ik blijf ook B&W een erg knappe plaat vinden. Maar, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik deze GS toch een stuk beter vindt...

Ook de paralel indachtig: een goede single ('Rockets', 'Home') maar geen killertrack is GS nét ietsje beter nog, want ik vind 'Rockets' wel sterker dan 'Home'..;

Hulde aan Charlie Burchill die op dit album echt toont dat hij méér is dan een geweldige gitarist.... Evenzeer hulde aan de strakke ritmesectie Eddy & Mel en zeker ook Jim die de sterren van de hemel zingt.

De backing vocals van ondermeer Katie Kissoon (!) zijn een welcome aanvulling, en heel anders dan wat Robin Clarke (hoe goed die ook is) op 'Once Upon A Time' deed. dat vond ik wat over the top...

Eindconclusie?
GRAFFITI SOUL ROCKS.
En wat mij betreft, en ik ben blij dit te kunnen schrijven, een top album, dat gevaarlijk dicht in de buurt komt van 'Sparkle In The Rain', mijn all time favorite SM-album!

Wat mij betreft de klassebakken van GS:

BLOOD TYPE 0
MOSCOW UNDERGROUND
LIGHT TRAVELS
GRAFFITI SOUL


5/5 !

Goeie genade zeg. Wat maken deze gasten nou klaar?

Ik vond voorganger Black & White al een niet meer verwachte aangename plaat maar met Graffiti Soul doen mijn oude vrienden van Simple Minds het op zijn zachts gezegd nog eens dunnetjes over. Ik zag op de site en in diverse advertenties al de term "return to form" staan en meestal is dat een verzinseltje van de marketeer van dienst om oude fans te verleiden een mediocre come back plaatje van lang vergeten helden alsnog maar te kopen. Maar hier slaat het wat mij betreft de spijker op zijn kop.

Het aparte is dat je van Simple Minds eigenlijk niet meer zo'n geweldig album verwacht. In de jaren '90 hebben ze daarvoor net even teveel middelmatigheid uitgebracht en ook de concerten, hoewel prima vermaak, maakten door setlists nadrukkelijk focussend op de NDG en SITR periode, ook niet direct de indruk dat er nog veel toekomst zat in The Minds.

Wel niks is minder waar wat mij betreft. Graffiti Soul ademt, klopt, zweeft , rockt en overtuigt mij al met al big time. Vrijwel alle songs kloppen en als dat al eens wat minder is dan redt een fantastische lick van Charlie de boel nog wel. Voor wat betreft de productie had ik in het begin nog wat vraagtekens. De plaat klinkt op t eerste gehoor een beetje dof maar uiteindelijk past dit wel beter dan de gladgestreken producties van de jaren '90.

Ik denk dat de jongens van Simple Minds ook wel weten dat de glorietijd voor wat betreft populariteit achter de rug is. Da's mooi dan want dat leidt dus kennelijk tot een terugkeer naar het maken van fraaie platen in plaats van het maken van platen die het op de radio leuk doen.

Oh ja, ik lees ook her en der dat, met het uitbrengen van nieuwe platen, de U2 / Simple Minds discussie nieuw leven is ingeblazen. Ondanks dat ik beide bands een warm hart toe draag, vind ik dit ook wel goed nieuws. Het bewijst dat Simple Minds er met deze plaat weer toe doen. En laat ik dan ook maar afsluiten met een klein persoonlijk waarde-oordeeltje. Met excuus voor iedereen die denkt dat "No Line on the Horizon" god's gift to mankind is. Graffiti Soul blaast op het vlak van songs, beleving en geloofwaardigheid die plaat van U2 echt van de wereld. En dat is de laatste jaren ook wel eens andersom geweest. Simple Minds heeft een tijdje in de eerste divisie gespeeld, maar ...... Guess who's Back

Ik heb percies hetzelfde!

Heb t album nu keer of 5 geluisterd, geeft t een 3.5 en wil dit per track toelichten, en per track een cijfer geven). Overigens is het totaalcijfer hoger dan het gemiddelde. De beste nummers bepalen vooral mijn totaalcijfer, want de mindere lusiter ik niet meer.


Moscow Underground (4.5)
Zeer sterke opener. Vooral het instrumentale einde klinkt erg geinspireerd. Dit is niet bedacht, dit is emotie! Verassend gebruik van melodielijnen.

Rockets (2)
Radiovriendelijk, een nummer dat snel blijft hangen, dat ik snel aardig vond maar ook niet doorgroeide tot meer dan dat.

Stars Will Lead the Way (4.5)
Het prijsnummer voor mij. Gitaarlick die mij tot extase raakt, mooie tekst, mooi koortje.

Light Travels (1.5)
Rustpuntje, vooral het begin. Als individueel nummer niet zo interessant, zeker niet als single bv, maar past mooi in het totaal van dit album.

Kiss & Fly (2)
Radiovriendelijk, mooi gearrangeerd.

Graffiti Soul (1)
Hmm, doet me niet zoveel. Ook niet zo radiovriendelijk.

Blood Type "O" (2.5).
Wat complex nummer. Heeft wat luisterbeurten nodig.

This Is It (1.5)
Doet me niet zoveel.

Shadows & Light (0.5)
Idem.

Rockin' in the Free World (3)
Goede cover. Als ik t nummer nog niet zou kennen zou ik dit wel een van de beste nummers vinden.