Simple Minds - Graffiti Soul (2009)

T'is helaas een kort nummer, Shadows & Light.
Net als je denkt het begint leuk te worden is 't ineens abrupt afgelopen.

Tot het beste van het album zou ik 'Shadows & Light' niet rekenen, wel gewoon goed.

Maar ik ga wel akkoord met 'Moscow Underground', 'Blood Typ O' (!!) en 'This is It', maar voeg daar ook maar 'Light Travels' aan toe...

Twee keer beluisterd nu. Het kwartje wil nog niet helemaal vallen.
Al vind ik het wel beter overkomen dan bij de eerste luisterbeurt. Nog geen beoordeling, daarvoor vind ik het nog te vroeg.

Niet slecht, maar kan de aandacht ook niet echt vasthouden. De nummers samen vormen een aardig geheel, maar zijn afzonderlijk zijn ze niet van hoge kwaliteit. De 'spark' mist die er af en toe in het oudere werk wel was. 3*

En Stars Will Lead the Way !

Maar ik ga wel akkoord met Blood Type "O", This Is It en voeg daar ook maar Stars will Lead the Way, Graffiti Soul en ook Rockets aan toe.

Ik ga de plaat van het weekend aanschaffen want ik ben razend benieuwd naar dit nieuwe album van The Minds.

Tja, je moet je toch een keer opgeven.... Ik volg Simple Minds sinds april 1984 (dus al weer 25 jaar, wat vliegt de tijd...) en was benieuwd naar info over het nieuwe album dus ik was wat aan het googelen en kwam op deze site uit (die ik nog niet kende, shame...) Ik draaide nachtdienst en ben die dus wel goed doorgekomen met lezen. Heb me daarna opgegeven. Ook leuk om top 10's van anderen te bekijken. Ben over dit album nog steeds erg enthousiast, misschien neemt dat nog wel af en zet ik hem wat lager, maar voorlopig niet Door deze site ben ik ook weer eens die allereerste Minds albums gaan draaien, zal daar tzt ook een stem op uitbrengen.

paar keer beluisterd, maar de jongens hebben mij nog niet echt overtuigd........

Blijven draaien, moet ik ook doen bij U2 albums om ze te gaan waarderen.Overigens, wat de gemiddelde U2 fan zegt over Simple Minds kun je voor mij omgedraaid interpreteren : sinds Achtung Baby ben ik afgehaakt, het ultieme U2 album, de rest doet er niet meer toe.
Depeche Mode niet op Pink Pop, even de Minds bellen, Jan Smeets !!

zo je hebt wel gelijk je mening over een ander klaar, dus jij weet al precies hoe ik over Simple Minds denk, mag ik je even refereren naar mijn profiel en kijk even hoeveel ik van SM in bezit heb.

Geef mij even de kans om een normaal oordeel te geven ja !!

Alvast bedankt....................

[quote]joetoe schreef:


Tja, met de 'Boy'-avatar en drie U2-albums in je top10 is het duidelijk dat je veel meer voor de Ieren dan de Schotten bent. Ik kan me dus vinden in de mening waarop je fel reageert. In mijn geval is het veel moeilijker om van U2 overtuigd te raken.

Tsja, dat heb je met 3 SM albums in je Top 10... ; overigens is het heel normaal dat eerst vooral de fans van een band op een nieuw album van hen af komen en dat zie je dan ook aan de hoge waardering in het begin; dat houd je toch niet vast.

Simple Minds en U2 zijn beide mijn grote favorieten (zie top 10 )
En als we toch weer een U2/SM vergelijking maken, voeg ik mijn mening ook even toe.

U2 maakte in de jaren 90 duidelijk betere albums, maar als ik naar de laatste 2 albums van beide bands kijk, dan is SM voor mij de grote winnaar.

Ik heb zowel No Line on the Horizon als Graffiti Soul inmiddels plat gedraaid. NLOTH ben ik een stuk minder gaan vinden na de release van GS.

Ik had nooit verwacht dat SM nog zo'n sterk (en zelfs nog beter) album zouden uitbrengen na B&W050505.

Graffiti soul is in Engeland in de Top 5 binnengekomen!
Nu Nederland nog, dit album verdient het!
Ik ben nog elke dag aan het genieten van deze CD

Met Moscow Underground opent het album echt ijzersterk. Het swingt en het golft, hun oude synthesizerklanken terug, vrije energie, het nummer beweegt zichzelf en heeft een lange instrumentale outro, en bovenal een aangename wat mysterieuze sfeer en superieure productie. De combinatie van deze kwaliteiten worden helaas niet vastgehouden in de daarop volgende nummers. We glijden met Rockets naar beneden in de categorie van wat kleurloze gewonere pop, met een dieptepunt bij Light Travels. De flair en magie van de openingstrack keert in Blood Type O en This Is It weer wat terug. Knap dat je na een geflopt cover-album een regulier album nog eens met een cover durft op te vullen... Uiteindelijk vind ik Black&White van een consistenter en hoger niveau, Graffiti Soul wat wisselvalliger.

Goeie genade zeg. Wat maken deze gasten nou klaar?

Ik vond voorganger Black & White al een niet meer verwachte aangename plaat maar met Graffiti Soul doen mijn oude vrienden van Simple Minds het op zijn zachts gezegd nog eens dunnetjes over. Ik zag op de site en in diverse advertenties al de term "return to form" staan en meestal is dat een verzinseltje van de marketeer van dienst om oude fans te verleiden een mediocre come back plaatje van lang vergeten helden alsnog maar te kopen. Maar hier slaat het wat mij betreft de spijker op zijn kop.

Het aparte is dat je van Simple Minds eigenlijk niet meer zo'n geweldig album verwacht. In de jaren '90 hebben ze daarvoor net even teveel middelmatigheid uitgebracht en ook de concerten, hoewel prima vermaak, maakten door setlists nadrukkelijk focussend op de NDG en SITR periode, ook niet direct de indruk dat er nog veel toekomst zat in The Minds.

Wel niks is minder waar wat mij betreft. Graffiti Soul ademt, klopt, zweeft , rockt en overtuigt mij al met al big time. Vrijwel alle songs kloppen en als dat al eens wat minder is dan redt een fantastische lick van Charlie de boel nog wel. Voor wat betreft de productie had ik in het begin nog wat vraagtekens. De plaat klinkt op t eerste gehoor een beetje dof maar uiteindelijk past dit wel beter dan de gladgestreken producties van de jaren '90.

Ik denk dat de jongens van Simple Minds ook wel weten dat de glorietijd voor wat betreft populariteit achter de rug is. Da's mooi dan want dat leidt dus kennelijk tot een terugkeer naar het maken van fraaie platen in plaats van het maken van platen die het op de radio leuk doen.

Oh ja, ik lees ook her en der dat, met het uitbrengen van nieuwe platen, de U2 / Simple Minds discussie nieuw leven is ingeblazen. Ondanks dat ik beide bands een warm hart toe draag, vind ik dit ook wel goed nieuws. Het bewijst dat Simple Minds er met deze plaat weer toe doen. En laat ik dan ook maar afsluiten met een klein persoonlijk waarde-oordeeltje. Met excuus voor iedereen die denkt dat "No Line on the Horizon" god's gift to mankind is. Graffiti Soul blaast op het vlak van songs, beleving en geloofwaardigheid die plaat van U2 echt van de wereld. En dat is de laatste jaren ook wel eens andersom geweest. Simple Minds heeft een tijdje in de eerste divisie gespeeld, maar ...... Guess who's Back

Ik volg Heer Vdg's opinie in de discussie SM-U2 met plezier, en vind ook dat no line on the horizon een teleurstelling is, en dat voor elk nummer daarop er hier op Graffiti Soul een beter nummer te vinden is.

Ik heb hem momenteel op 3,5 sterren staat, omdat het album toch nog wat weggeblazen wordt door de nieuwe manic street preachers, maar ik zie het wel zitten, het is gewoon een heel aangenaam luisteralbum (en dat bedoel ik in de positieve zin). Je blijft verschillende details horen, en waar Jim's zang bij eerste beluistering ingetogen en vlakjes lijkt, haal je luisterbeurt na luisterbeurt meer gevoel uit zijn zang. Heel mooi.

Naar mijn idee hebben Simple Minds hier zichzelf overtroffen. Black & White was een knappe plaat die na een tijdje wat 1dimensioneel werd, dit is een even knappe plaat die me meer zal bijblijven denk ik.

De vergelijking met U2 zal wel blijven doorgaan en is zo logisch ook. Dat de Schotten met voorsprong winnen voor mij, is geen geheim. De jaren '90 waren voor beide bands minder, maar U2 bracht wel 'Achtung Baby' en 'All That You Can't Leave Behind' uit, twee albums beter dan alles van SM uit die periode. 'Achtung Baby' wordt hier wel ferm overschat, maar dat terzijde. Met uitzondering van die beide albums is alles van SM uit de jaren '90 beter dan misbaksels als 'Pop' en 'How to Dismantle ...'. Waar SM altijd voor mij in wonnen, is hun imago. Geen lederpakjes, zonnebrillen, mutsen, spacepodia en pijnlijk, gênant narcisme zoals bij Bono en zijn wieties. Hopelijk durven SM voor de komende tournee het aan eens echt een verrassende setlist te spelen. Dat betekent heel veel nummers van het nieuwe album, samen met oud werk dat haast nooit kans kreeg. En vooral eens geen 'Don't You', 'Sanctify Yourself' en zelfs 'Alive & Kicking'. Wel eens 'In Trance as Mission', 'Sons & Fascination', 'Thirty Frames a Second' ...

Kerr was ook nogal (eens) 'prekerig' hoor, maar fans hebben nogal eens een te roze bril op; hindert niet en is heel normaal. Misschien kun je het hier beter over Graffiti Soul hebben, dat andere is meer voor dat 'vergelijkingstopic' tussen beide bands, wat uiteraard met 2 vingers in de neus gewonnen wordt door U2; vooral als de Simple Minds het moeten hebben van hun imago en blijkbaar dus niet van hun muziek..... (ik ben overigens ook niet zo'n Bono liefhebber, maar ook geen anti-SM).

wat 1 zin al niet te weeg kan brengen zeg, ik kom later wel terug om rustig te stemmen.......

Als Simple Minds weer op tournee gaan hoop ik eens dat ze 'This earth that you walk upon' en 'League of Nations' live ten gehore brengen, en natuurlijk, maar het is bijna vanzelfsprekend, dat deze muziekkunstenaars veel van hun nieuwe album laten horen, en meer recentelijk werk.

Heb m nu een tijdje kunnen luisteren en hij blijft mij boeien.
Geeft me een vertrouwd Simple Minds gevoel . Zeker dikke 4 sterren.

Ooit in 1984 viel na een aantal jaren experimenteren voor de Minds alles op z'n plaats. Een meesterwerk was geboren. Nu, 25 jaar later kan mij dit album nog steeds boeien. Voor de Minds lag de weg na de grote stadions open. Maar ze verloren tegelijk hun soul. En ook deze graffiti soul brengt door geen verandering in. Wel sound maar geen soul. Dus geen songs. Dus saaaaaaaaaai. En dat is het ergste wat muziek kan overkomen. Fijn dat anderen er wel van kunnen genieten. Maar ik zet New Gold Dream nog een keer op.

New Gold Dream is dan ook wel de absolute buitencatagorie en dat niveau wordt niet ( nooit meer? ) gehaald.
Vandaag deze Grafitti Soul gekocht en ben aangenaam verrast, de lijn van Black & White wordt doorgetrokken, de weg omhoog ingeslagen.
Het is voor mij na 1 luisterbeurt nog veel te vroeg om dit album te beoordelen, maar het eerste gevoel is positief.
Ik ben voor de CD met de bonustracks gegaan en vond de binnenkant van de CD wel een aparte constructie hebben.

Ik heb New Gold Dream in mijn top 10 staan en vind dit album daar niet mee te vergelijken. Het is alweer 26 jaar (...waar blijft de tijd) geleden dat ik die LP kocht. Graffit Soul vind ik op dit moment erg goed, of hij blijft boeien is nog de vraag natuurlijk.

Wat wel opvalt dat veel 'oude' fans van de periode NGD altijd weer de vergelijking proberen te maken met dat album.
Dit is al vanaf 'Sparkle in the rain' aan de gang, jammer!
Het gewoon een hele andere tijd, ook voor de band Simple minds.
Maar dat ze de oude SPIRIT terug gevonden hebben is duidelijk!
Terug denkend aan de tijd van 'Once upon a time' maar nu met meer dieptegang (met meer 'Soul' zullen we maar zeggen)
Ze hebben de juiste mix gevonden die toch als een geheel kinkt.
Mijn COMPLIMENTEN!
Toppers blijven, Moscow underground en Blood type 'O'!

Ik vind het een goed album, ook de covers vind ik wel lekker klinken.

Ik ga ook niet vergelijken met vroegere albums van de Simple Minds, tot nu toe boeit dit album mij.

Dit album kan me na 100x luisteren nog steeds boeien, sterker nog ik begin GS steeds beter te vinden!

Ik heb percies hetzelfde!