Ryuichi Sakamoto - Merry Christmas Mr. Lawrence (1983)

Sakamoto ging in 83' solo en wilde vanaf dat moment zich in zijn eentje storten op wereldmuziek, zoals hij het verwoorde. Zijn carriere als acteur en filmcomponist begon zo'n beetje met Merry Christmas Mr. Lawrence, diezelfde dubbbelrol had hij bij The Last Emperor. De film werd een groot succes en de muziek werd wereldberoemd, mede dankzij de commerciële zet met een popnummer in samenwerking met David Sylvian. Hoe dan ook, tot op heden wisselt Sakamoto zijn scores af met zijn wereldmuziek, wat hem goed afgaat. Een veel gehoord misverstand is dat Mery Christmas Sakamoto's werkelijk eerste film zou zijn, dat was echter Daijôbu, mai furendo uit hetzelfde jaar.

Het hoofddoel van diens score was om de psychologische strijd te verwoorden tussen de commandant en de onderdrukte Celliers. Sakamoto weet die machtlust perfect over te brengen, op soort gelijke manier fascinerend terug te vinden in The Haindmaid's Tale. Het grote verschil is echter dat bij Lawrence hij relatief subtiel werk schreef, terwijl hij bij The Handmaid's Tale het (teveel) wil uitvergroten. 4.5 sterren

En een Alternatieve hoes

Album met deze hoes heb ik in bezit.

Prachtige soundtrack! Een zeer donker geheel maar zeer sfeervol. Ik had de plaat al ontelbare malen gedraaid voordat ik de film een keer had gezien.

****

Dit is degene die ik heb. Mooie score overigens, ik wacht nog even met bestemmen. Minimaal 3,5*

goede film ook

Dat beginthema, wat herhaaldelijk terugkeert, is al geweldig, wat een dromerige sfeer. Sowieso, zoals ik in een eerdere post al zei, sterke soundtrack. Nu de film nog maar eens zien. 4*

Wie helpt dit album over de 20 stemmen drempel? 't Wordt m.i. tijd dat de heer Ryuichi Sakamoto wat meer erkenning op MuMe krijgt. Van dit album vind ik het titelnummer schitterend; nog mooier dan de vocale variant, Forbidden Colours, met David Sylvian. Forbidden Colours is denk ik het bekendste nummer van Sakamoto in Nederland. Ik meen dat het ook een hit is geweest.

wil ik best aan meewerken, maar dan wel met een 'echt' werk van de man. hij heeft betere gemaakt.

Ja, dat vind ik ook, bijvoorbeeld:
- Shining Boy & Little Randy
- The Last Emperor
- 04
- 05
- 1996
- Chasm
- Discord
etc etc..

Echter, die staan bij lange na nog niet in de buurt van de 20 stemmen en dan kom je pas op een lijstje. Vandaar mijn pleidooitje voor dit album.

ok, vooruit . . . .

Gewoon een zeer mooie film met een prima Soundtrack. Ik vind de versie van Forbidden Colours met Sylvian wel geweldig.
Maar ook veel respect voor Dhr. D. Bowie, die in deze film een mooie rol vervult.

Dit is zowat de enige plaat die ik ken van Sakamoto en ik vind dit een prima score, inderdaad bij een mooie film.

En inderdaad de gezongen versie van David Sylvian is héél mooi.

****

Doe er toch een halfje vanaf. Vind het hoofdthema erg sterk, verder nog een paar mooie momenten maar het weet me net niet volledig te overtuigen bij nader inzien.

Dit album ken ik niet, maar Forbidden Colours is een van de mooiste jaren 80 nummers: een echt kippevel-nummer.

Dit album zou ik graag nog eens willen hebben, maar er is niet zo makkelijk aan te komen, 35 dollar is nog de goedkoopste optie via internet. Waarom wordt het de mens zo moeilijk gemaakt.

Jammer, het lijkt mij een prachtig sfeeralbum.

Het singletje dat in 1983 in Nederland werd verkocht (althans aan mij) was een Franse persing en had, onverwacht wellicht, het instrumentale Forbidden colours als A-kant. De B-kant (Face B!) had dan wel de vocale versie.

Heeft iemand nog een andere, Nederlandse single met wellicht andere nummers van deze cd?

In 1984 verscheen er al een 1,5 minuut langere versie van Forbidden colours, als B-kant van het singletje Red guitar van David Sylvian.

Het zou tot de Secrets of the Beehive duren voor het nummer alsnog door Sylvian op de plaat werd gezet.

Iets beter zoeken dan. CD - Discogs Marketplace De LP staat al helemaal voor haast niets tientallen keren op Discogs.

Oei, niet zo streng ! Ik kom nooit op cd-discogs marketplace.

Maar nu speciaal wel gedaan, ook al is het dan een tweedehands site? Ik heb een account aangemaakt en de cd 'near mint' gekocht.

Zie je overigens, dat de prijs toch al snel oploopt, de derde in het rijtje is al weer 55 dollar. Tweedehands, wel te verstaan!

Op marktplaats wordt deze geregeld voor veel minder aangeboden. Nu staat er alleen een lp op, maar met een klein beetje geduld vindt je vast wel een prima cd exemplaar.

Mijn (Japanse) single CD van Forbidden Colours heeft ook twee versies (die hier op de site overigens niet vermeld staan), maar ik twijfel of dat dan die versie is, want die duurt -evenuit het hoofd- geen 1,5 minuut langer.

Deze is dat, maar er staan geen tijden bij. Via eBay, ik geloof dat bij de mijne de OBI strip ontbreekt en dan is-ie geljk minder waard (gelukkig gaat het om de muziek )

Via Discogs een prima originele versie in handen gekregen, sterker nog, een puur Japanse uitgave uit 1988.

De twee versies die we al kennen van hoes, wordt nu aangevuld door een derde, met het hoofd van Ryuichi Sakamoto, tegen een gele achtergrond.
Zo blijft anoniem kopen via het internet ook boeiend, je weet nooit wat je krijgt.

Wel dezelfde nummers als bovenstaand op de tracklist. Eén van mijn eerste indrukken is: fragmentarisch zoals te doen gebruikelijk bij filmprojecten en daarom niet altijd even makkelijk te duiden, zeker niet als de film je niet voor de geest staat.

Het maakt het juist ook minder boeiend dan een "gewone" luister-cd, net zoals Flash Gordon van Queen.

De kwaliteit van de nummers moet dan heel erg veel vergoeden. Anders dan Once upon a time in the west, slaagt Sakamoto daar maar voor de helft in.

Het draait allemaal om het thema Forbidden colours en de instrumentale versie daarvan, de titelsong en opener Merry Christmas mr. Lawrence. De twee prachtige nummers beslaan 25% van de totale lengte van de cd.

Maar nogmaals, om de cd kracht bij te zetten moet de film in je hoofd zitten en dat is veel mensen waarschijnlijk niet gegeven. De mooiste momenten naast genoemde tracks, zijn die waarin Sakamoto prachtige sferen weet op te roepen, alsof je werkelijk in de jungle bent.

Eén van de weinige filmsoundtracks die ik ken die het hele album lang boeiend blijven, ondanks de onvermijdelijke herhaling van de thema's. Prachtige mix ook van traditionele sfeer en moderne instrumentatie. Maar ik ben misschien bevooroordeeld, want de film heeft me diep ontroerd... mede omdat mijn ouders "gasten van de Keizer" waren in Indonesië in de Tweede Wereldoorlog.

Naast het titelnummer wil ik ook aandacht vragen voor Sowing the seed, dat zich na een mysterieus intro van 26 seconden opeens openvouwt in een huiveringwekkend mooie en spannende melodie.

Ken van Sakamoto haast niet anders dan boeiende soundtracks, zeker ook zonder beeld (maar wel met zoals je opmerkt repetatieve thema's). Ik vind dit dan nog een van de "mindere". Gohatto (ook voor een film van Oshima is wellicht zijn beste, of anders zijn werk voor Bertolucci).

Ga ik eens achteraan, dank voor je tips!

Intrigerende soundtrack, natuurlijk erg bekend vanwege het titelnummer en "Forbidden Colours", die laatste gezongen door David Sylvian.
De film zelf is een cultklassieker die je gewoon gezien moet hebben.

Hoewel het eerste en het laatste nummer er natuurlijk bovenuit springen, is het niet het enige fraais wat op dit album staat. Het album kent z'n meerdere momenten, waaronder vooral "The Seed and the Sower" opvalt, maar ook het bloedmooie, maar zeer korte "Ride, Ride, Ride", die later nog een keer terugkomt. Tevens is de uitvoering van "23rd Psalm" een kippenvel-momentje.
Het hoofdthema zelf wordt nog eens smaakvol herhaald op het dromerige "Father Christmas".
Over het algemeen zijn de rest van de nummers vrij donker en erg minimaal van aard, maar dat komt de sfeer zeker ten goede, plus het feit dat de muziek in de film zeker op een effectieve manier gebruikt wordt.

Overigens viel me op dat veel van de geluiden gebruikt op deze soundtrack, later gesampled terug zouden keren op Delerium - Spiritual Archives (1991) en dan vooral op het nummer "Aftermath II". Maar dit terzijde...

BoyOnHeavenHillzegt Eens, dit zijn de 2 hoogtepunten, maar deze zijn (m.i.) te weinig om dit album naast een goede filmscore een zelfstandige albumklassieker te laten zijn. Als je deze al zo hoog waardeert zou ik zeker Sakamoto's 'Left handed dream' eens proberen. Wel iets wat je van een goede stereo moet beluisteren (voor b.v. die bastonen die je meer voelt dan hoort) -eeuwig zonde dat al die stereotorens bij het oud vuil zijn gezet in ruil voor slechte I-pad-oortjes en compactspeakertjes.
LHD is in tegenstelling tot deze schijf volledig gelijkwaardig aan YMO's geweldige 'Technodelic', hetgeen mij doet vermoeden dat Sakamoto de grote man was bij YMO.

Ik noteer die titel, brandos, en wees gerust, ik ben nog in het bezit van een echte CD-speler, een versterker en twee grote luidsprekers (maar ook twee dochters aan wie ik die manier van muziek ervaren helaas niet heb kunnen doorgeven...).

Forbidden Colours hoorde ik gisteren op Radio 1. Wat een pareltje

Een prachtige soundtrack met het mooie Forbidden Colours. Jammer dat deze soundtrack geen oscarnominatie heeft gekregen.