Gorillaz - Gorillaz (2001)

Vroeg me laatst af waarom ik nooit achter deze CD ben aangegaan, na het album nu een keer of 3 gehoord te hebben weet ik waarom. Gorillaz is een geweldig concept groepje. Werkt jammer genoeg voor mij alleen wanneer alle elementen aanwezig zijn, (vooral) clips inclusief.

Met het meeste van dit album kan ik echt niks. Lome beatjes, verveelde vocals en zeer matige melodieën die een saai en irritant geheel vormen. Uitschieters zijn eigenlijk vooral de hitjes, en kan mij niet van de indruk ontdoen dat dit vooral komt omdat ik daarvan ook de clipjes gezien hebben.

De twee degelijke tracks zijn Rock The House maar vooral Clint Eastwood. Geen supertracks, maar zeer aardig, lekker chille achtergrondtracks. Enige echt goeie track, en die de HDsweep zal overleven is 19-2000. Zeer schattig en lollig trackje, happy, vooral dat kindersampletje.

Met clips kan ik er nog wat mee, als album een totale flop. 1* voor 19-2000. Dieptepunt moet dat Spaans gekweel zijn.

Inderdaad is het gemiddelde van dit toch vrij geniale debuut van the Gorillaz te laag: 3,65* maar?!
De heerlijk lome beats, de geweldige melodielijnen, de lekker zeurderige zang, de uitstekende synthesizers en vooral het geheel van dit alles maakt het een (zeker voor toen) vrij unieke plaat.

De plaat staat vol met goede tot geweldige nummers. 5/4 is de eerste topper, maar fantastisch is Tomorrow Comes Today met superbeat en - harmonica. Clint Eastwood, met dat lekkere pianootje, kwam onlangs bij het 'best of (the Gorillaz)' forum van deze website niet onbegrijpelijk als beste uit de bus. En de clip en muziek van 19-2000 zijn onvergetelijk.

En oh ja, het is ondanks de herkenbare 'Gorillaz sound' een afwisselend album: Punk is leuk en (Gravity) Sound Check is somber en erg sterk. Rock the House heeft weer een lekkere Latin groove, inclusief trompet & pianootje, terwijl op Latin Simone zelfs Ibrahim Ferrer de piano bespeelt. Als je dit album dan ook nog hoort van 180 gram vinyl dan spettert het je boxen uit.

Eigenlijk gaan Gorillaz verder waar The Clash op hield.
Wereldmuziek met een punk achtergrond waar ruimte is voor een mix tussen Hip-Hop, Reggae en met een Western sfeertje.
De latere samenwerking met Paul Simonon in The Good, the Bad & the Queen geeft ook wel aan dat Damon Albarn een bewonderaar van deze band is.
Later zou er meer Hip-Hop en Soul in hun muziek komen.
Ik vraag mij af of het karakter 2D een vette knipoog is naar Ian Brown van The Stone Roses, vermengt met Liam Gallagher van Oasis.
Ik kan mij goed voorstellen dat dit qua opzet eigenlijk een eenmalig project is, maar door het grote succes er meer albums volgden.
Albarn kon in het begin doen en laten wat hij wilde, maar toen Gorillaz eenmaal hun herkenbare sound hadden ontwikkeld, werd hij weer beperkt.
Soms vraag ik mij af of hij echt wel de rol als populaire superster wilde vervullen, of liever anoniem muziek wil maken.
Eigenlijk heb ik dat ook wel bij de overige leden van Blur.
Gorillaz is vergelijkbaar met New Order en Public Image Ltd.
Voorbeelden van artiesten die (gedeeltelijk) onder een andere naam een goede doorstart maken.
Wel heb ik nog een vraagje?
Is Clint Eastwood een ode aan de (western) acteur of aan de Reggae zanger (Clint Eastwood & General Saint), bekend van hun hitsingle Stop That Train?

Damon Albarn maakte de stap naar de 21e eeuw best wel goed, terwijl de meeste Britpop artiesten (ondanks hun sterke albums) toch zijn blijven hangen in de jaren '90. Visueel interessant en een nieuwe coole sound. Ik was toen al meteen verkocht door het album. Het album heeft een mooie mix van genres en een knipoog naar Clint Eastwood en de spaghetti westerns. Muziek met de nodige humor zonder dat het belachelijk wordt. Sterk album!