The Dead Weather - Horehound (2009)

Beetje flauwe bandnaam. Maar dat is de muziek zeker niet. Kan ook bijna niet anders als je Jack White, Dean Fertita (Queens of the Stone Age), Alison Mosshart (The Kills) en Jack Lawrence (bassist The Raconteurs) in de gelederen hebt. Vooral Mosshart is een opvallende naam. White heeft natuurlijk ervaring met het werken met een vrouw, maar het verschil is dat deze wél kan zingen. En daarbij past haar stem erg goed bij die van White.

De muziek valt goed te vergelijken met de rauwere Raconteurs-nummers. Het is dan ook niet heel vernieuwend allemaal. Maar lekker is het wel. Je gaat je spontaan cool voelen als je met dit plaatje op de iPod door Amsterdam banjert. Snel, energiek en rauwe gitaarpartijen van Fertita. Maar ook een mooi rustig bluesnummertje met Will There Be Enough Water?. En een weinig bijzondere Dylan-cover (New Pony). Wel nog het lekkere en volledig instrumentaal walsje 3 Birds, één van de hoogtepuntjes.

Niet heel vernieuwend, maar wel een redelijk divers debuutalbum van deze supergroep. Maar al met al is The Dead Weather overduidelijk de minste van de drie bands waar Jack White lid van is.

Pindahaai

Het album kon inderdaad wel beter (de opvolger heeft het al goedgemaakt voor mij) maar er staan nog wel een paar echt hele goede nummers op!
Zoals 60 feet tall, Hang you up from the heavens en Treat me like your mother

Muziek met de juiste branie, maar wel met een goed geluid. Ruw en ongepolijst, muziek die ws. live nog beter tot zijn recht zal komen.

Vies, vuil, lekker. Ik krijg er een soort Grinderman gevoel bij (het bandje van Nick Cave).
Toch weet het me niet overal evenveel te boeien, dan is de brij me iets te groot en zijn de composities niet pakkend genoeg. Vuil om het vuil zijn. Zoiets, en daar heb ik dan minder mee.

Gisteren liep ik door de 9 straatjes in Amsterdam, toen ik hele lekkere vuile muziek uit een klein muziekwinkeltje hoorde. Dat bleek dus deze cd van the Dead weather te zijn. Ik heb een aantal CD's van Jack white. White stripes, The Raconteurs en zijn solo plaat. Deze kende ik nog niet. Lekkere pure rock and roll plaat. Moet er nog een paar keer naar luisteren, maar weet nu al dat het een tijdloze parel is.

60 Feet Tall

Ben ik de enige die vind dat de stem van Alison op die van Jack White lijkt?

Goede plaat met sterk gitaarwerk van Dean Fertita en ook de zang kan ik goed hebben.Net iets te weinig topnummers om Horehound helemaal geslaagd te noemen maar voor de liefhebbers van een ongepolijste gitaarrocksound valt er genoeg te genieten.

Vol punt erbij want deze plaat heeft een veel langere adem dan ik destijds voor mogelijk had gehouden.Sterkste factor daarvoor is toch wel de veelzijdigheid,zowel in de muziek als de zang,vooral als Jack White en Alison Mosshart samen zingen zoals in het briljante I cut like a buffalo.Daarnaast is de sound ook erg spannend,in elk nummer gebeurt wel iets bijzonders.Vooral de gedoseerde maar o zo krachtige gitaar erupties kunnen me erg bekoren.De combinatie van dit alles maken van Horehound een bijna-meesterwerk (slechts op no hassle night zakt het iets in) dat op gelijke hoogte staat met het beste werk van bijvoorbeeld the white stripes.

4 punten voor de Japanse cd-versie van dit album met twee extra tracks, waaronder de mooie cover van de geweldige song 'Are Friends Electric?' van Tubeway Army!

Hierbij:
The Dead Weather - Are Friends Electric? - YouTube