Moby - Wait for Me (2009)

Shot in the Back of the Head klinkt weer ouderwets goed . Fijn ook dat Moby een keer het zingen op zijn eerste single van een album en het ''verpoppen'' daarvan nalaat.

Inderdaad een stekr nummer, beter dan de meeste Moby-tracks die ik ken - zoals ik ook al op de artiestenpagina meldde.

Aparte single idd, maar wel erg fijn. Net als de hoes trouwens

FUCK YES!!! een nieuwe Moby, die eerste single klinkt idd weer als oude vertrouwde kwaliteit.

Wat een zielig ventje op de cover zeg Eenvoudig, maar verfijnd.

Alleen al vijf sterren voor de cover!

Nieuwe single: Pale Horses.

Begint toch te vervelen Moby, allemaal meer van hetzelfde...

Klinkt inderdaad niet zo memorabel. Geweldige hoes wel!

Pale horses klinkt net iets te droef en depri voor mij. Zo heeft Moby wel meerdere tracks, maar ik kan ze niet echt smaken. Hopelijk zijn de volgende singles wat meer in de lijn van "disco lies".

Nu in zijn geheel pindakaas-baar. Ik vind het niet al te bijzonder klinken. Zoals al eerder gezegd: meer van hetzelfde.

Nu aan het binnenhalen! Ben benieuwd. Moby heeft zeker goeie muziek gemaakt.

Een album met veelal rustige en melancholische nummers. Mistake en Jltf zijn wel erg mooi !! Lekker voor laat in de avond. 3,5*

Iets te veel 'been there done that'.
Elk nieuw album heb ik toch wel weer de stille hoop compleet verrast te worden door de man zoals hij dat deed met Play, en elke keer moet ik toch met een lichte teleurstelling constateren dat het wederom niet het geval is.
Ach, het is best een fijn plaatje geworden maar het gaat verder geen potten breken. Moet dat? Misschien niet meer nee. Leuk om zo af en toe eens tussendoor op te zetten of zoals pjh1967 al opmerkte 'lekker voor laat in de avond' alleen ga ik een halfje lager zitten.

Toch lijkt hij daar weer dichterbij te komen. Ik heb met dit album meer Play associaties dan de voorgangers.
(Ik ben meer fan van Play - the B-sides, maar dat terzijde)

Deze cd grijpt me nog niet echt, maar ik heb er pas één luisterbeurt opzitten. Shot In The Back Of The Head heeft me wel op het verkeerde been gezet, de cd is veel rustiger, of, zoals hierboven al iemand zei, melancholischer. Toch verwacht ik wel een betere score na meer luisterbeurten.

Klijkt het weer (gedeeltelijk) als Play en/of 18?

Ja toch wel. Het doet me wat denken aan Sigur Ros qua rustigheid (maar dan zonder het irritante gekweel). Ik vind het eigenlijk erg aardig.

Het is zoals al eerder eerder gezegd een behoorlijk rustig album met een nogal sombere toon. Zeker niet onaardig, maar echt een uitschieter ben ik vooralsnog nog niet tegen gekomen, en het is natuurlijk wel weer een beetje de standaard Moby formule. Shot In The Back of The Head vind ik vooralsnog wel de beste track.

Klinkt idd wel weer enigszins als Play en 18, zij het dat ik de sfeer nog wat somberder vind, en er staan helaas geen geweldige nummers op als Porcelain of Extreme Ways, maar dat had ik ook niet echt verwacht eigenlijk.

Zeer deprimerende plaat. Ligt een beetje in het verlengde van Play en veel minder in het verlengde van 18.

Mistake is een beetje David Bowie geinspireerde muziek.

Study War is naar mijn mening het beste nummer maar is een slap aftreksel van Why Does My Heart Feel So Bad. Voor de rest is het zeer depressieve muziek en compleet anders dan zijn vorige op disco/dance geinspireerde plaat Last Night.

Stock Radio heeft niks met muziek te maken en vanaf nummer 8 t/m nummer 15 is het een beetje softe space muziek met wat kerkkoren erdoorheen gemixt a la Vangelis en wordt het een verschrikkelijke kwelling om deze CD aan te moeten horen.

Deze plaat is echt heel erg slecht.

Ligt idd in het Play en 18-straatje; lang niet zo goed imo na één luisterbeurt maar ik ben allang blij dat Moby weer hiervoor kiest i.p.v. die popnummers .

Play was de eerste plaat die ik ooit kocht. Dus ja, jeugdsentiment. En dus ja, ondanks dat 18, hotel en last night werkelijk om te bleiten zo slecht waren was ik toch in een soort van spanning om z'n nieuwste te horen gaan. Des te meer na de stukjes die ik las over die lezing van Lynch, herwonnen artistieke vrijheid, analoge opnameapparatuur en iets van bezinning. Dat te lezen voelde als een soort van bevrijding na die hysterische omhelzing met alles commercie.

Dit heeft zich allemaal vertaald in behoorlijk comateuze ambient-pop. Ik weet me een beetje getroost in de vaststelling dat het misschien wel het beste werk sinds play is. Het is alleszins beter dan ik m'n wildste dromen nog had durven denken.

Ik zeg Angelo Badalementi. En dat blijkt al tijdens het eerste nummer, want ik hoor een moddervet deken aan prefab-strijkers, en dat klinkt heel erg Fire Walk With Me, of Blue Velvet. En dat moddervette deken wasemt en breidt zich uit gedurende vijftig minuten, sporadisch onderbroken door het een of ander. Vooral en eerst tijdens Study War, vintage Moby. Jawel, nog meer doosviolen en neger die zijn vier regels tot ver in het onderbewustzijn steekt. Dat tekstje zeg ik over vijftig jaar nog moeiteloos op. In mijn hoofd gaat het inmiddels fier de competitie aan met "Jesus Blood Has Never Failt Me Yet." Ik ben er nog niet uit.

Na een levenloos tussendoortje, en er zullen er nog velen volgen, heb ik een tweede hoogtepuntje in stock radio, dat een oneindigheid te kort duurt. Ik neem aan een knikje naar Lynch eigenste ruisexperimenten, zoals gedaan in Eraserhead. Nou, dat waardeer ik wel.

Oke, wat verder volgt is inderdaad niet bijzonder indrukwekkend. Het geluidsbehang blijft gedurende acht nummers braafjes op zijn plek om alleen op slow light iets van een hand op te steken. Isolate is het laatste nummer, maar had net zo goed vervangen kunnen worden door enig ander nummer.

Nou, daar zijn we dan. Blijft over een rustgevende en oersaaie plaat die nergens stoort. Alle nummers hebben sombere titels. Meevaller van het jaar dusver.

Apparat-remix van Pale Horses; Moby - Pale Horses (Apparat Remix) | RCRD LBL | Free MP3 Downloads - rcrdlbl.com freedownload

Vond dat interview met Moby in OOR nog wel relatief leuk, werd bijna benieuwd naar deze plaat.

'Wait For Me' is een herkenbare Moby plaat, voor de muziekliefhebber die van progressieve artiesten houdt zal dit album dan ook een ware teleurstelling zijn. Ook voor de fan van Porcelain en andere Moby hits zal dit album niet 'het' album zijn.

Naar mijn mening is deze plaat een juweeltje, met tracks die (zoals hij zelf al zegt) niet bij voorbaat gemaakt zijn om de hitlijsten mee te bespringen. 'Wait For Me' vertelt een emotievol verhaal van begin tot eind, de overgangen van opeenvolgende tracks zijn dan ook voorzichtig. Voor de snelle luisteraar maakt dit het album al snel eentonig.

Toch zal dit album de gewone luisteraar die op zijn/haar fiets, met koptelefoon op, een Hollandse regenbui probeert te trotseren, raken als donderslag bij heldere hemel. Het had wel wat meer gepast geweest om dit album uit te brengen in het najaar. Misschien zijn we op dit moment van het jaar niet in voor zijn melancholische, soms epische, tracks die het strijdtoneel passeren.

Moby's muziek is zoals gewoonlijk perfect te remixen. Dit album is hier zeker weten nog geschikter voor dan zijn voorgaande plaat 'Last Night'. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de remixen die zullen volgen. Misschien dat die, met de zomerzon in het verschiet, de luisteraars die eerder afhaakten alsnog kunnen laten genieten.

Ik heb dit nog niet beluisterd maar ik kan alvast zeggen dat ik dit de mooiste Moby artwork tot nu toe vind.

Nadat ik eerst "meer van hetzelfde"riep ben ik nu toch wel geroerd door de melancholische toon van deze CD. stukken beter dan 18 en Hotel (zoals al gemeld hier).

Ik snap de kritiek eigenlijk ook niet zo goed. Het is een wat desolaat klinkend album, wat ik persoonlijk leuker vind dan de discomuziek van Last Night.

Ik heb ook liever deze kant van Moby, neemt alleen niet weg dat dit een beetje een saai album is.

De eerste vier nummers zijn vrij sterk (Division had zo van Stars of the Lid kunnen zijn ), daarna wordt het minder. Het is dus weer de Moby-sound van Play en 18, maar gewoon allemaal wat minder. Maar ben zeker niet ontevreden omdat dit, zoals ik al eerder zei, nog altijd beter is dan die popnummers van hem de laatste jaren.

3*

wat een shitplaat. en de mobysound van play en 18? misschien heb ik de verkeerde versie dan. totaal andere sound. dit album is saai, inspiratieloos, simpel, makkelijk en pure zakkenvullerij.

zijn promopraatje over zogenaamde terugverworven artistieke vrijheid en zijn poging om niet op verkoopcijfers te letten is volstrekt ongeloofwaardig en meer een poging om te verbloemen dat moby zelf waarschijnlijk ook verwacht dat geen hond deze plaat wil kopen.

Oh, dan heb ik waarschijnlijk de verkeerde versie.