Moby - Wait for Me (2009)

het klinkt meer als play en 18, dan als last night dat dan wel, maar verder mis ik de connectie.

Jammer van het lage gemiddelde, althans, ik ben nog maar bij Mistake nu dus ik weet niet waar het nog allemaal naartoe kan gaan. Hoedanook, ik wordt hier echt door geraakt. Tot nu toe bevalt deze plaat me uitstekend.

Ik hoop dat het wat is, ik gun het Moby ook gewoon om weer eens een goede plaat op de markt te zetten. Hij is wat mij betreft een van de meest sympathieke beroemdheden die er is. Nouja, voor zover je een beroemdheid dan kent natuurlijk.

Moby in de replay

Het grote succes van Moby is alweer 10 jaar oud (Play, 1999). Zijn jongste album (Wait for Me) bouwt net als het album 18 (2002) voort op dit succes, maar zal wat media-aandacht (veelvuldig gebruik in reclame en documentaires) en verkopen waarschijnlijk toch sterk achterblijven. Daarnaast zijn er fans van deze eerste succes-albums die zich bedonderd voelen, mede omdat het tempo steeds lager is komen te liggen.

"Ik begon een jaar geleden te werken aan het album en de creatieve drijfkracht achter de plaat was het horen van een speech van David Lynch over creativiteit en om te parafraseren, hoe creativiteit in en van zichzelf, en zonder marktdruk prima is". (Bron: Spinner)

Moby (geboren als Richard Melville Hall en familie van de auteur van Moby Dick) is sterk in elektronische (lounge)muziek, waarbij hij regelmatig een ijzersterk melodie-lijntje in een aantal variaties steeds weer herhaalt. Ook in de songteksten blinkt Moby niet uit in ondoorgrondelijk werk. De boodschap wordt door de herhaling krachtiger en duidelijker.

Ondanks de zware tekst (All my Family Died) is het nummer Pale Horses mijn favoriet. De elektronische ‘violen’ maken dit album redelijk indringend en dat voelt wat zwaar op de maag. Door de cult-filmmaker David Lynch (bekend van Twin Peaks) is de videoclip van de single Shot In The Back Of The Head geregisseerd en in dit animatiefilmpje wordt dit gevoel in zwarte beelden nog eens extra stevig neergezet (zie Youtube-filmpje). Daarnaast blijkt Lynch ook een belangrijke inspiratiebron te zijn geweest voor Moby bij het maken van het album.

Moby zegt zelf dat hij met Wait for Me niet het commerciële succes wil nastreven (echte hitgevoelige nummers ontbreken dan ook), maar meer een album heeft gemaakt naar zijn eigen smaak. Mogelijk dat zijn stemming (Hope is Gone) hierbij de doorslag heeft gekregen, maar ik prefereer toch iets meer vrolijkheid.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Ik heb zelden zo'n lachwekkend inspiratieloze herhalingsoefening als dit gehoord . Nietszeggender kan echt niet, want -en dan heb ik alleen nog maar de eerste tien nummers gehoord- dit benadert werkelijk het absolute nulpunt. Er is niet één noot te horen die je doet opkijken en zelfs de klankkleur zit muurvast in een eendimensionaal standaardpatroon dat het hele album aanhoudt.

Dat muziek zó vlak en uitdrukkingsloos kon zijn, wist ik niet. De emoticon die ik hierboven zet was mijn gezichtsuitdrukking ongeveer gedurende de hele beluistering.

In tegenstelling tot tuktak zie ik de overeenkomsten met Play wel, maar de verdere strekking van zijn bericht is volledig waar. Want wat is dit vies gemakzuchtig.

Met het bericht van Gyzzz in het achterhoofd ga ik zo dit album van mijn eerste luisterbeurt voorzien .

Moby heeft nu definitief voor mij afgedaan als volwaardige artiest. Na Play heeft de man niets zinnigs meer gemaakt.

Het zal vast niet origineel zijn en Moby zal er waarschijnlijk totaal geen moeite voor hebben gedaan om er ook maar iets vernieuwends van te maken maar toch vind ik dit een fijn plaatje. Dus noem hem een zakkenvuller, noem hem lui maar ik kan het goed waarderen wat hij op dit album qua muziek laat horen. Nu kende ik tot nu toe alleen nog maar Play van de beste man en daar was ik zwaar onder de indruk van en Wait for Me lijkt daar wel wat op. Het is niet dezelfde magie en het raakt me allemaal wat minder dan Play maar ik heb het met veel plezier beluisterd op de luisterpaal. Een melodieus en dromerig schijfje is Wait for Me geworden.

18 was toch ook nog wel een aardige plaat?

Deze plaat kun je simpel weg samenvatten met een woord namelijk Muzak. Het is muziek die je in winkels zou horen of in de lift, muziek die eigenlijk achtergrond geluid is en die ook verder je aandacht niet trekt.

Het enige nummer die er enigzins in lukt om mijn aandacht te lokken is Wait for Me en dat is dan wsl omdat het nu veel op de radio speelt, Shot in the Head zegt me ook nog iets maar verder is het pure Muzak.

Dit is idd niks voor op de voorgrond, daar is het simpelweg te saai voor. Maar niet vervelend om aan te horen, daarom net een voldoende. Moby heeft toch betere gemaakt.

heerlijke cd

Ben de plaat nu op de Luisterpaal aan 't luisteren en ik moet zeggen dat ik 'm prima te pruimen vind. Zojuist de clip van Lynch gezien en dat verhoogt de sfeer alleen nog maar. Heel het album heeft een beetje die Lynch-sfeer... en tsja daar ben ik nu eenmaal een enorme fan van. Ik moet aan die scene denken in Mulholland Drive: "There is no band!". Ben toch altijd meer fan geweest van de trage Moby nummers, die techno-shit uit de nineties is iets te springerig voor mij.

Wat is dat toch met die helden van vroeger? Het lijkt nu haast eeuwen geleden dat Moby een van de meest succesvolle electo albums heeft gemaakt, Play. Velen dachten dat dit de eerste van enkele vernieuwende platen zou zijn, niets is minder waar.

Op 18 flakkert de hoop op een nieuw meesterwerk nog een beetje op, maar daarna hing het eigenlijk maar bergaf met deze Moby. Hij releasde wel nog wel enkele succesvolle radiohtis (wat nu ook wsl weer het geval zal zijn) maar meer kwam er niet meer van. Wat is dat toch met die helden van vroeger?

Zijn ze hun inspiratie kwijt? Is er geen uitdaging meer? Is the limit bereikt en is de tijd nu gekomen om gewoon nieuwe commerciële herhalingsoefeningen te doen. Waarschijnlijk wel,

Ik had er nog alle hoop bij toen ik moby hoorde praten over zijn carriere, toen hij zei dat hij nu op een punt stond dat artistieke vrijheid voor hem het belangrijkste is, ik hoorde het hem graag zeggen. Vanaf nu maakt Moby enkel nog platen die hij zelf zou willen horen, iedereen mocht het horen en weten. Jammergenoeg betekend dit duidelijk ook het maken van muzak en enkele nietszeggende melodieën.

Voor mij staan er maar 2 memorabele nummers op deze plaat namelijk vooral Shot in the Back of the Head (met een prachtige clip van David Lynch) en in een iets mindere mate dan de single Pale Horse. Dit is natuurlijk veel te weinig voor de man die ooit mij kon boeien met Play en 18.

Deze plaat zal ik zeker nog een aantal keer afspelen maar dan wsl op shuffle in mijn Mediaplayer tussen andere liedjes maar verder komt er volgens mij niet veel van in huis. Ik heb als fan dan ook maar een pijnlijke conclusie, Moby blijkft enkel maar een schim meer van zichzelf.

Gister alvast een klein voorproefje gehad ,maar ik was nou niet echt verrast. vanaf het allereerste geluidje deed het me meteen aan Play denken, ik ga hem nog even in z'n geheel beluisteren maar ik verwacht er in ieder geval niet veel van.

Halfje eraf omdat hij wel goed is maar niet geniaal

Nee Moby, op jou ga ik zeker niet meer wachten...Het album 1 keer gehoord en de nummers meteen weggegooid, wat een slechte zooi is dit zeg! Misschien leuk voor de fans maar dit is niet van het niveau play en zelfs niet 18. Ik moets mezelf meerdere malen in m'n gezicht slaan om wakker te blijven en ondanks dat de nummers elk niet langer dan een minuutje of 3/4 duren, zijn sommige echt niet doorheen te komen. De man mag zich gaan schamen!

Deze plaat valt me alleszins mee. In de jaren '90 vond ik Moby een tof artiest met een aantal fantastische platen, maar Play vond ik een ongelooflijke rotplaat. Wel een paar aardige singles, maar ook een hoop ontzettende rotzooi wat mij betreft. 18 was zo mogelijk nog erger en Hotel staat misschien wel in mijn top 5 van allerslechtste albums die ik ooit gehoord heb.

Dit doet het dan beter bij mij, het klinkt wat meer naturel en ongedwongen, al worden er nooit echt hoge pieken bereikt. Ben blij dat hij het nu wat serieuzer aanpakt, want dit is toch best een aangename plaat.

En toch grappig om Sigur Ros (track 10) terug te horen. En ook leuk dat ie zijn punkroots niet verloochend (track 7).

Ja Herman, ongedwongen: inderdaad! Want dit is toch een pakketje lucht?

Ik ben toch wel benieuwd wat jou daadwérkelijk aanspreekt in deze plaat. Waar die ongedwongenheid volgens jou het stadium van nietszeggende muzak ontstijgt. Bekruipt jou dan helemaal niet het gevoel dat je naar iets volledig uitdrukkingsloos aan het luisteren bent?

Dat mocht ie gewild hebben.

Heerlijke dromerige plaat die een beetje terugvalt op de Moby van Play en 18. Zijn beste periode.

4* na twee luisterbeurten

Het is natuurlijk niet zo goed als Sigur Ros, maar ik hoor het wel duidelijk terug.

En @Gyzzz: ik vond dit wel een aangenaam plaatje lucht, op mij werkte het erg ontspannend. Muzikaal misschien niet bijster interessant en ik denk dat dit ook voor mij geen lange-termijn-effect zal zijn, maar vooralsnog vind ik hem in de juiste omstandigheden goed genietbaar.

dit is de eerste moby cd die ik beluisterd heb en ik moet zeggen dat het me meevalt. de nummers hebben af en toe iets weg van ambient. met name door de tragische atmosperische opbouw. de grauwe dromerige sfeer is het grote pluspunt van dit album.

het is geen bijzondere cd, ik kan zo twintig acts opnoemen die het zelfde sfeerbeeld bij mij oproepen maar toch is er genoeg eigens in de nummers te vinden. het nadeel van dit album is het grote aantal fillers hierdoor duurt het album toch z'on 20 minuten te lang. het album komt echter wel oprecht op mij over.

het is een leuke cd voor een herfstachtige nacht maar zeker niet voor elke dag. 3* middelmootje

beste nummer shot in the back 0f my head/pale horses
slechtste nummer slow light

In plaats van commentaar te leveren over de volgens hem te aggressieve teksten van Eminem en The Prodigy (waar hij zelf vroeger nog mee getourd heeft) moet deze man eens in de spiegel kijken en zichzelf afvragen of die het zelf allemaal wel zo goed doet.
Na Play en in veel mindere mate 18 heeft deze man echt niets fatsoenlijks meer gemaakt in mijn ogen. Dit album is een stevig dieptepunt en lijkt op een hele slappe herhalingsoefening van Play, ik hoor zelfs gerecyclede samples uit oude nummers. Nee dit is echt slappe hap, snap niet dat hij door veel mensen nog als positief wordt ontvangen.

Idd, een slappe hap ik weet eigenlijk niet of dat Moby het zelf nog heeft, msh als hij met een andere grote naam samenwerkt, dat dat wel toffe dingen zou opleveren. Ik zou het allesinds zien zitten, met Robert Smith van the Cure lijkt me wel cool :d

Grappig dat je dat zegt, ik hoor alleen in Study War nog overduidelijk Play terug. Ik vind het wel prijzenswaardig dat 'ie eindelijk de succesformule van Play (die mij toch al niet echt aansprak - heb niets voor niets 1,5* staan bij Play - en tot overmate van ramp op de albums na Play tot treurenswaardige resultaten toe werd uitgemolken) overboord heeft gegooid en zichzelf probeert te hervinden. Daarom vind ik dit wel een interessantere plaat dan de voorgaande: meer integriteit. Persoonlijker. En bij vlagen ook best intens daardoor, maar dan moet je er wel de rust en het geduld voor kunnen opbrengen.

Wellicht dat 'ie met een volgende plaat ook weer artistieke toppen weet te scheren, want meer dan een ruime voldoende kan ik hier ook niet aan kwijt...

Ach ben ook nooit echt Moby fan geweest, af en toe een sterk nummertje maar vond het meeste al troep. Het is gewoon niet mijn ding, maar omdat hij in het verleden af en toe wat leuke nummers had, dacht ik tja een nieuwe Moby, even checken of het nog wat is. Vervolgens vind ik het dus helemaal niets en vanaf nu weet ik ook dat ik nooit meer naar deze muziek zal luisteren. Geduld hebben voor muziek is niet aan mij besteed, voor mij moet het bij de allereerste luisterbeurt al weten te overtuigen. Dit komt gewoon niet in de buurt van wat ik zoek in electronische muziek. En dat terwijl ik toch een vrij geduldig persoon ben Mijn geduld met Moby is allang op, dus eigenlijk was het weer zonde van m'n tijd om deze dan toch maar te luisteren en omdat ik er wat positieve dingen over had gehoord.

Sinds Play ben ik altijd nieuwsgierig naar nieuwe cd's van Moby en koop ze eigenlijk zonder deze eerst te luisteren. Elke cd moet je een paar keer hebben beluisterd om deze te kunnen waarderen.

Helaas lukt dat bij deze cd een stuk minder. Ondanks betere nummers als "Wait for me", Pale Horses & Shot In The Back Of The Head blijft dit een cd die rustig weg kabbelt... Jammer.... Het vreemde is dat de nummers live veel beter klinken. Wait for me was een feest in de melkweg... Dat geld overigens voor meer nummers die op de cd erg rustig zijn.

Daarom net geen 3 sterren.... Van Moby verwacht je gewoon meer afwisseling...

Bij mij 3 sterren, ik vond de meeste tracks erg leuk/relaxt.

Op een of andere manier denk ik dat jij het bij het juiste eind hebt (voor zover dat kan bij een subjectieve beoordeling). Ik heb Wait For Me op TV gezien en dat sprak me best aan. Zoals de meeste rustige nummers van Moby me aanspreken. Why Does My Heart Feel So Bad bijvoorbeeld, or Porcelain, of Natural Blues. Als dit album in die lijn verder gaat zal ik hem zeker eens wagen.