Moby - Wait for Me (2009)

'Wait For Me' is een herkenbare Moby plaat, voor de muziekliefhebber die van progressieve artiesten houdt zal dit album dan ook een ware teleurstelling zijn. Ook voor de fan van Porcelain en andere Moby hits zal dit album niet 'het' album zijn.

Naar mijn mening is deze plaat een juweeltje, met tracks die (zoals hij zelf al zegt) niet bij voorbaat gemaakt zijn om de hitlijsten mee te bespringen. 'Wait For Me' vertelt een emotievol verhaal van begin tot eind, de overgangen van opeenvolgende tracks zijn dan ook voorzichtig. Voor de snelle luisteraar maakt dit het album al snel eentonig.

Toch zal dit album de gewone luisteraar die op zijn/haar fiets, met koptelefoon op, een Hollandse regenbui probeert te trotseren, raken als donderslag bij heldere hemel. Het had wel wat meer gepast geweest om dit album uit te brengen in het najaar. Misschien zijn we op dit moment van het jaar niet in voor zijn melancholische, soms epische, tracks die het strijdtoneel passeren.

Moby's muziek is zoals gewoonlijk perfect te remixen. Dit album is hier zeker weten nog geschikter voor dan zijn voorgaande plaat 'Last Night'. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de remixen die zullen volgen. Misschien dat die, met de zomerzon in het verschiet, de luisteraars die eerder afhaakten alsnog kunnen laten genieten.

Moby in de replay

Het grote succes van Moby is alweer 10 jaar oud (Play, 1999). Zijn jongste album (Wait for Me) bouwt net als het album 18 (2002) voort op dit succes, maar zal wat media-aandacht (veelvuldig gebruik in reclame en documentaires) en verkopen waarschijnlijk toch sterk achterblijven. Daarnaast zijn er fans van deze eerste succes-albums die zich bedonderd voelen, mede omdat het tempo steeds lager is komen te liggen.

"Ik begon een jaar geleden te werken aan het album en de creatieve drijfkracht achter de plaat was het horen van een speech van David Lynch over creativiteit en om te parafraseren, hoe creativiteit in en van zichzelf, en zonder marktdruk prima is". (Bron: Spinner)

Moby (geboren als Richard Melville Hall en familie van de auteur van Moby Dick) is sterk in elektronische (lounge)muziek, waarbij hij regelmatig een ijzersterk melodie-lijntje in een aantal variaties steeds weer herhaalt. Ook in de songteksten blinkt Moby niet uit in ondoorgrondelijk werk. De boodschap wordt door de herhaling krachtiger en duidelijker.

Ondanks de zware tekst (All my Family Died) is het nummer Pale Horses mijn favoriet. De elektronische ‘violen’ maken dit album redelijk indringend en dat voelt wat zwaar op de maag. Door de cult-filmmaker David Lynch (bekend van Twin Peaks) is de videoclip van de single Shot In The Back Of The Head geregisseerd en in dit animatiefilmpje wordt dit gevoel in zwarte beelden nog eens extra stevig neergezet (zie Youtube-filmpje). Daarnaast blijkt Lynch ook een belangrijke inspiratiebron te zijn geweest voor Moby bij het maken van het album.

Moby zegt zelf dat hij met Wait for Me niet het commerciële succes wil nastreven (echte hitgevoelige nummers ontbreken dan ook), maar meer een album heeft gemaakt naar zijn eigen smaak. Mogelijk dat zijn stemming (Hope is Gone) hierbij de doorslag heeft gekregen, maar ik prefereer toch iets meer vrolijkheid.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Wat is dat toch met die helden van vroeger? Het lijkt nu haast eeuwen geleden dat Moby een van de meest succesvolle electo albums heeft gemaakt, Play. Velen dachten dat dit de eerste van enkele vernieuwende platen zou zijn, niets is minder waar.

Op 18 flakkert de hoop op een nieuw meesterwerk nog een beetje op, maar daarna hing het eigenlijk maar bergaf met deze Moby. Hij releasde wel nog wel enkele succesvolle radiohtis (wat nu ook wsl weer het geval zal zijn) maar meer kwam er niet meer van. Wat is dat toch met die helden van vroeger?

Zijn ze hun inspiratie kwijt? Is er geen uitdaging meer? Is the limit bereikt en is de tijd nu gekomen om gewoon nieuwe commerciële herhalingsoefeningen te doen. Waarschijnlijk wel,

Ik had er nog alle hoop bij toen ik moby hoorde praten over zijn carriere, toen hij zei dat hij nu op een punt stond dat artistieke vrijheid voor hem het belangrijkste is, ik hoorde het hem graag zeggen. Vanaf nu maakt Moby enkel nog platen die hij zelf zou willen horen, iedereen mocht het horen en weten. Jammergenoeg betekend dit duidelijk ook het maken van muzak en enkele nietszeggende melodieën.

Voor mij staan er maar 2 memorabele nummers op deze plaat namelijk vooral Shot in the Back of the Head (met een prachtige clip van David Lynch) en in een iets mindere mate dan de single Pale Horse. Dit is natuurlijk veel te weinig voor de man die ooit mij kon boeien met Play en 18.

Deze plaat zal ik zeker nog een aantal keer afspelen maar dan wsl op shuffle in mijn Mediaplayer tussen andere liedjes maar verder komt er volgens mij niet veel van in huis. Ik heb als fan dan ook maar een pijnlijke conclusie, Moby blijkft enkel maar een schim meer van zichzelf.

Deze plaat valt me alleszins mee. In de jaren '90 vond ik Moby een tof artiest met een aantal fantastische platen, maar Play vond ik een ongelooflijke rotplaat. Wel een paar aardige singles, maar ook een hoop ontzettende rotzooi wat mij betreft. 18 was zo mogelijk nog erger en Hotel staat misschien wel in mijn top 5 van allerslechtste albums die ik ooit gehoord heb.

Dit doet het dan beter bij mij, het klinkt wat meer naturel en ongedwongen, al worden er nooit echt hoge pieken bereikt. Ben blij dat hij het nu wat serieuzer aanpakt, want dit is toch best een aangename plaat.

En toch grappig om Sigur Ros (track 10) terug te horen. En ook leuk dat ie zijn punkroots niet verloochend (track 7).

Sinds Play ben ik altijd nieuwsgierig naar nieuwe cd's van Moby en koop ze eigenlijk zonder deze eerst te luisteren. Elke cd moet je een paar keer hebben beluisterd om deze te kunnen waarderen.

Helaas lukt dat bij deze cd een stuk minder. Ondanks betere nummers als "Wait for me", Pale Horses & Shot In The Back Of The Head blijft dit een cd die rustig weg kabbelt... Jammer.... Het vreemde is dat de nummers live veel beter klinken. Wait for me was een feest in de melkweg... Dat geld overigens voor meer nummers die op de cd erg rustig zijn.

Daarom net geen 3 sterren.... Van Moby verwacht je gewoon meer afwisseling...

Wait for Me is flink door de mangel gehaald door de mensen die geld krijgen voor het schrijven van stukjes over muziek. Voorheen toonaangevend blad Oor, inmiddels gedeformeerd tot een soort glossy Popfoto voor 40 plussers, vindt de plaat zwak en in Nieuwe Revu wordt het grand total of 1 star toegekend. En da's niet bijzonder veel.

Ik kan me het chagrijn dat deze plaat kennelijk oplevert wel enigszins voorstellen. Zo op het eerste gehoor klinkt Wait for Me inderdaad wat al te gemakzuchtig en verre van spannend. Maar ik sluit me toch van harte aan bij het kamp van Herman. Wait for me is in zijn geheel imho een forse verbetering ten opzichte van voorgangers, waarbij Hotel dan inderdaad het droevigste is wat ik van de man heb gehoord. De single en het mooie doosje bij de 2cd uitgave van Hotel hebben me destijds op het verkeerde been gezet waardoor dat ding nog wel ergens in de weg in de kast staat.

Nu is Wait for me ook vrij droevig maar dan in de naar mijn smaak goede zin van het woord.. De sfeer is nogal desolaat en dat wordt de gehele plaat vastgehouden. Dat zorgt er voor dat onder juiste omstandigheden en mindset Wait for Me best lekker binnenkomt. Daarmee is het dan zeker geen cd die je op alle momenten van de dag kunt afspelen maar van tijd tot tijd gaat Wait for Me prima van pas komen. Denk wel dat ik, mocht ik Moby geweest zijn, de plaat in de herfst had uitgebracht.

In recensies en ook op MusicMeter wordt Play er nogal eens bijgehaald als Wait for Me wordt besproken. De link met Play kan ik me enigsizns voorstellen. Als je Wait for Me moet vergelijken met een andere plaat van Moby , dan kom je daar denk ik toch op uit. Maar opgepast...mocht je Play wat vinden dan is het bepaald niet uitgesloten dat je met deze veel ingetogenere en somberdere Wait for Me niet gelukkig bent.

Ik ben dat echter best. Alle kritieken ten spijt ga ik gewoon melden dat Moby met Wait for Me eindelijk weer eens een goede afslag heeft genomen. En die zeer wel bij de muziek passende cover zorgt dan voor een half puntje extra.

Na vele luisterbeurten heb ik de klik met deze plaat gevonden, en het gaat volgens mij nog wel even duren voordat ik hem uit mijn CD-speler zal halen. Want wat een prachtige collectie van nummers heeft Moby hier gemaakt! Je hoort dat de afwisseling tussen instrumentale en vocale nummers mooi uitgebalanceerd is.

Trieste instrumentale nummers als "Shot In The Back Of The Head" of "Isolate" en de positievere als "Slow Light" wisselen elkaar goed af. In "Study War" laat Moby zien dat hij nog steeds tegen de oorlog is en "Shot In The Back Of The Head" is met de aparte gitaarpartij een hoogtepunt van deze plaat. (Het is ook zeer mooi in een koptelefoon!)

Inderdaad, mijn positiviteit over deze plaat kent geen grenzen. Echter, het is geen album dat je elke dag met plezier zult kunnen luisteren. Je moet er voor in de stemming zijn, misschien heeft Moby met die gedachte in het achterhoofd de albumtitel gekozen.

Als ik dan toch een minpuntje zou moeten noemen, dan zou dat het nummer JLTF-1 zijn. Het klinkt mij als een te langdradige en uitgerekte intro van JLTF in mijn oren. Maar dit minpuntje is te klein om daardoor mijn score te verlagen.

Wat ik verder nog kwijt wil: het loont de moeite om op YouTube de blips van 30 seconden te zoeken die Moby bij elk nummer op dit album gemaakt heeft. Het zijn korte, geanimeerde videootjes die goed passen bij de stemming van dit album.

5.0* voor dit werkelijke schitterende album.

Electronic, daar haalde ik 3 jaar geleden mijn schouders voor op. Maar sinds dat ik Aphex Twin, Burial en DJ Shadow heb gehoord ben ik verder gaan zoeken. Gisteren kwam ik bij de FRS en daar kwam ik de deluxe editie van dit album tegen voor 10 euro. Ik heb hem gelijk meegenomen en ik heb daar helemaal geen spijt van.

Dit is namelijk het beste Electronic-album wat ik ooit gehoord heb. Die voorkant al, je verwacht gelijk iets van het album. En de albumhoes past perfect bij het album. Simpel, maar doeltreffend. De perfecte soundtrack voor het eenzame marsmannetje. Er wordt een hele sombere en gevoelige sfeer gecreëerd. Ik heb heel vaak dat ik Electronic te klinisch vind maar dat heb ik bij dit album compleet niet. Ik word compleet meegenomen door de klanken van Wait For Me. Division en Pale Horses zetten gelijk de toon voor het album, de zang in het laatstgenoemde nummer is geweldig.

En dan heb ik ook nog de Ambient-versie en die is ook heel erg mooi. Deze is compleet niet overbodig en af en toe zelfs mooier dan de normale versie. Bij een nummer als Study War is de zang heel ver naar achter gemixt terwijl je deze op de normale versie heel goed kan horen. Hij is nog wat dromeriger dan de normale en ook een andere tracklist en vormt weer een geweldig geheel.

Geweldig! De volle mep en een plek in mijn top 10. Ik ga eens wat meer werk van Moby luisteren.

Moby - Wait for Me

Mijn kennismaking met Moby. Ik wist dat de dag ooit ging komen dat ik iets van hem ging beluisteren. Ik ben altijd een beetje huiverig geweest om naar iets van hem te luisteren.
Onbewust zal ik dan ook wel wat liedjes van hem kennen maar dit album is toch nieuw voor mij. Don Cappuccino raadde mij dit album aan in het "Ga dat album eens reviewen!"-topic,
en laatst had ik de hoes van dit album al gezien in het topic: Hoesmeter. Die hoes vond ik wel wat hebben, simplistisch en leeg, wit en erg sfeeristisch. Don vertelde er ook bij dat de hoes perfect bij de muziek past en dat maakte mij al wel een beetje benieuwd.
Ik heb dit album vandaag gelijk maar eens 2 keer opgezet en ik zal hem ook aanzetten onder het typen. (En voor de kritikasters: vandaag kies ik voor deze schrijfsstijl in plaats van mijn korte zinnen stijl)

Het album opent stijlvol met een grauwe opener. Vrij serieus voor een artiestennaam "Moby".
Division heeft mooie strijkers die gelijk de sfeer zetten voor het hele album. Ik kan het niet laten om eventjes naar boven te scrollen om weer naar de hoes te kijken: het past gewoon.
Waarom ik zolang heb gewacht om eens een album van Moby te beluisteren snap ik echt niet.
Dit gevoel wordt dan ook bevestigd door Pale Horses. De elektronische beat komt perfect samen met de ambientsfeer die het album heeft, de prachtige vocalen dragen dit perfecte nummer groots. De strijkers zijn groots en de bas borduurt er heerlijk op voort.
We luisteren naar een duidelijk ervaren muzikant die het geheel leidt als een dirigent.
"Put me on the train, send me back to my home" De albumhoes past grandioos bij deze lyrics.
Het simplistische poppetje kijkent naar de maan..

Shot in the Back of the Head is heerlijk. Prachtig! Hij was al mooi op de stereo-installatie maar over de koptelefoon helemaal. Perfecte pop komt samen met ongeloofelijk krachtige ambient.
De sfeer wordt groots neergezet, bombastisch, maar toch klein. Het is minimaal met een groot bereik. Ja, daar houd ik het op Vocalen zijn niet nodig in dit nummer, dat realiseert Moby zich goed. Study War is een gepaste titel na het voorgaande nummer. Een soort dominee praat een grote menigte toe, ik heb het gevoel dat ik dit eerder heb gehoord. Het heeft zeker effect. Een soort skit voor het nummer. De muziek komt langzaam op, mooie arrangementen en een heerlijke drumbeat. De muziek gaat over naar een koele en rustige sfeer om zich weer op te bouwen naar een fantastische bombast. Dit is erg goed! Ik kan tot nu toe die lage score niet begrijpen. Muziek die mij op het puntje van mijn stoel laat zitten om op momenten mij weer terug te laten zakken in mijn gedachten.

Walk With Me brengt ons naar de ruimte, het laat mij denken aan de film "Apollo 13".
De sombere electronic klanken die de sombere vocalen ondersteunen. Het laat mij koud worden, maar het wordt warm gezongen. Quasi misschien, maar mijn handen vriezen er zowat af

Mistake begint waar het intro Stock Radio afloopt. Een vreemd buitenaards geluid klinkt bovenin de lucht, de nasleep na grote rampen. Meteen komt het beeld in mij naar boven over de grote ramp die vandaag in Japan plaatsvond en wat daar de nasleep daarvan zou zijn.
Mistake heeft de tekst van een verbroken relatie maar ik zie er de knulligheid van regeringen in als er weer een grote ramp plaats vindt. Een fijn popnummer met een serieuze toon.
Moby gaat door met het dromerige Scream Pilots. Het fijne eraan is dat Moby erg dromerige nummers hier maakt die niet saai worden, en die ook niet ondoordringbaar worden.
Het blijft gewoon erg sterke kwaliteitspop.

Jltf-1 is een uitgerekt intro voor Jltf. Ambient zonder sfeer, erg kil en dat werk hier vrij intrigerend.
Stemmen klinken op de achtergrond, kon ik maar verstaan wat zij zeggen.
De muziek is begonnen, de band speelt weer. Dromerig zoals de rest van het album.
Toch verschilt er wel wat: dit is gevoeliger, breekbaar zelfs. De hoge vocalen zijn vrij ontroerend.
Tip voor de mensen die dit album nog gaan beluisteren (en ook voor de mensen die dit album al hebben beluisterd ) houd de lyrics erbij. ikzelf houd ze er niet bij dus ik weet niet precies wat er gezongen word, maar de woorden die ik versta klinken met de muziek samen erg mooi.

Er klinkt dan een koor, een beat reist op vanuit de muziek en er komen strijkers bij.
A Heated Night is bombastisch, echter ook breekbaar. Het had een soundtrack kunnen zijn van een hedendaagse film geregiseerd door "Mel Gibson", no offense voor de muziek hoor, die is prima De titeltack Wait for Me klinkt mooi. Het piano intro doet mij niet veel maar de zang bevalt mij zeer. Ook de drums bevallen mij, die werken goed op dit album.
Tot de helft vind ik dit nummer niks maar het nummer krijgt dan een mooie vorm.
Het klinkt sterk en bij vlagen hynotiserend. Niet mijn favoriet van dit album, maar nog steeds een knappe voldoende.

Hope Is Gone is rustig en emotievol gezongen door de zangeres. Het is gevoelig en daar draagt de muziek flink aan mee. Met de sfeervolle muziek, de hoes en de vocalen is dit album nu al een blijvertje geworden bij mij! En daarom ga ik hoopvol het volgende nummer in, en dat heet: Ghost Return. Zo klinkt het ook wel, de rustige drums en de echo's van de gitaren.
Het draagt allemaal mee aan de ambiance die wordt gevormt. Een soort breekbare muur wordt gevormd gedurende dit album zich vordert. Dat is knap en ik heb nog geen moment gehad dat ik had gehoopt dat het album eindelijk voorbij zou zijn. Elk nummer vind ik tot nu toe gewoon goed tot heel goed en van uitstekend tot het ultieme "wauw!!-gevoel".

Het album komt langzamerhand op zijn einde, de laatste 2 nummers zijn: Slow Light en Isolate en die 2 nummers zijn ook weer prachtig. Die eerste heeft een perfecte swoel omzich heen.
Niet dat je swingt of zo, maar dat je toch even jezelf verraad dat je je hoofd op een tamelijk genante wijze aan het bewegen.. Een heerlijk nummer en 1 van mijn favorieten van dit album.
En dan sluiten we af, met het laatste nummer natuurlijk. Gitaar klanken vormen zich met een heerlijk piano spel, een ambient ritme en een fantastische electronische beat.
Die beat had zo van "Massive Attack" kunnen zijn. Verrassend is voor mij ook dat ik denk dat dit nummer ook zo het begin had kunnen zijn voor dit album. Het is een perfect nummer waarmee elke muzikant blij mee mag zijn dat hij hem gemaakt heeft. Je kan hem zowat overal op dit album neerzetten. Toch een goede afsluiter van een goed geslaagd album.

Een leuke kennismaking voor mij dus met Moby.
Ik ga vast en zeker meer van de man beluisteren.
Een wel hele lage score voor de kwaliteit die dit album bied.
Een mooie hoes die perfect past bij de muziek en een goede sfeer neerzet.
Don Cappuccino, dit was een succesvolle tip

't Is toch een rare vogel, die Moby. Met uitzondering van Massive Attack, Daft Punk en misschien Air, is hij de populairste electro-artiest. Hem gewoon in het electronica vakje stoppen zou natuurlijk afbreuk doen aan alle andere invloeden die doorschemeren in zijn muziek (en dat zijn er heel wat), maar primair blijft Richard M. Hall een echte sample-man. Als je wat vertrouwd bent met zijn werk merk je al gauw hoe vaak zijn muziek wordt gebruikt bij reportages en reclamespots. Zoals het een icoon betaamt is zijn stijl direct herkenbaar. Hoe divers zijn muzikale uitspattingen ook mogen zijn, ze zijn allemaal stuk voor stuk doordrongen van het eigenzinnige Moby-sfeertje dat de hele wereld leerde kennen in 1999 toen 'Play' uitkwam.

Wat dat sfeertje juist is, dat is moeilijk te omschrijven. Eén centraal motief is zeker melancholie. Sinds 'Why Does My Heart Feel So Bad?' en andere hits op Play is de combinatie van zachte techno, elektrische strijkers en gospelsamples eigenlijk zijn uithangbord geworden. Wat ik steevast spijtig vind, is dat Moby deze formule nooit verder heeft genomen. Hij begint een nummer door een prachtige melodie en leuke sample te introduceren, maar hij doet er veel te weinig mee. Enkel herhaling, tot in den treure. Daarnaast heeft hij ook de neiging om enkele dance nummers op zijn cd's te plaatsen (veelal missers, al was Disco Lies wel geweldig), alsook rockgeïnspireerde experimenten (zowel geslaagd - Extreme Ways - als niet geslaagd - Lift Me Up). Op dit album trapt hij nog in de eerste val, maar de tweede heeft hij wel mooi ontweken.

Dit album komt er tien jaar na Play, waarvan hij het succes nooit meer heeft kunnen evenaren. Werd 18 nog onterecht 'Replay' gedoopt, Moby's experimenten op Hotel en Last Night waren naar mijn mening niet vooruitstrevend, laat staan essentieel luistermateriaal. Wait For Me is weer iets helemaal anders, want hier zijn de noodzakelijke hitnummers feitelijk achterwege gelaten. Moby gaat voluit voor het sentimentele, met quasi-ambient tracks en ingetogen beats. Niet dat er geen singles op staan, maar ze zijn niet geforceerd, en dat is een goede zaak voor de cohesie. Waar 'Jam For the Ladies' alle sfeer uit 18 helemaal onderuit haalde, wordt hier wel voluit aan hetzelfde zeel getrokken.

Zoals ik eerder al opmerkte, doen sommige nummers me denken aan Sigur Ros ('JLTF' bijvoorbeeld). Blijkt nu dat het album gemixed werd door Ken Thomas, die ook die albums van Sigur Ros onder handen neemt. Dat verklaart al heel veel, want het dromerige karakter van de muziek is bij momenten op het feeërieke af. Soms slaat de balans een beetje door naar het melige ('Walk With Me'), maar al bij al heeft Moby een goede plaat afgeleverd die de vergelijking met Play gerust aankan. Al bij al dus de beste Moby sinds 18, al is dat niet zo moeilijk.