The Mars Volta - Octahedron (2009)

Mooi "rustig ingetogen" nieuwe album van The Mars Volta.
Ze laten zich op dit album van een heel andere kant zien en dat bevalt mij wel na hun wilde (soms expierimenteele) geluids wallen. Nu is het niet zo dat dit een album is om bij een kampvuurtje op te zetten.

Het album is weldegelijk typisch The Mars Volta alleen hebben ze een heel erg goede ballans gevonden tussen over elkaar heen buitelende geluids expierimenten en toegangkelijke rock.

Of het een stap vooruit is.....?
Tsja dent het eigenlijk wel het is iig beter dan hun laatste 2 albums en ben hier eigenlijk net zo over te spreken als over hun debut..... Voorlolpig op 4,5* maar als het album eenmaal in mijnbezit is en ik het via mijn normale geluids instalatie kan horen (ipv via de pc.) denk ik dat mijn wardering voor dit album nog wel bijgesteld gaat worden naar boven.

Omdat The Mars Volta zowat een synoniem is voor chaotische, zuiders getinte progrock was 'Octahedron' natuurlijk een serieuze verrassing. Weg met de woest om zich heen maaiende audiorgieën en enter the blues, rustig dobberend welhaast, zo sleept 'Since We've Been Wrong' zich voort naar de laatste twee minuten die gelukkig nog wel wat interessants te bieden hebben. Was ik aanvankelijk erg enthousiast over dit album, dan is het ondertussen al fel aan het bekoelen en ik heb het gevoel dat het vanaf nu bij elke luisterbeurt nog meer richting vriestemperatuur zal gaan. Het klinkt misschien wat harder dan ik bedoel - er staan zeker leuke stukken op dit album, zoals het verrassende 'Copernicus' en het zwoele 'Teflon'. Maar een quasi-smartlap als 'With Twilight as My Guide' (dat hier als favoriet nummer is aangeduid door de MuMe'ers!) schiet toch zijn doel ver voorbij naar mijn mening. Geef mij maar weer chaos!

Ik ben alvast aangenaam verrast door deze nieuwste worp van de Volta. Vind het persoonlijk hun beste sinds hun meesterwerk Frances The Mute.

Op de vorige twee cd's stonden ook nummers die het niveau van hun eerste twee worpen haalden (allebei horend tot het beste ooit gemaakt imo), maar in hun geheel waren Amputechture en Bedlam toch een pak minder. Hier heb ik meer het gevoel dat de plaat er in zijn geheel staat. Bovendien vind ik het zeer aangenaam dat deze cd wat rustiger is... 'T is even wennen, maar zowat alle nummers zijn gewoon goed en het is toch wel verfrissend na alle chaos op hun vorige platen. De Volta gaat toch een iets andere richting uit en dat vind ik goed, want na Bedlam had ik toch een beetje de indruk dat de ideeën een beetje op waren (en dit zeg ik als grote fan). Het zogenaamde gebrek aan energie stoort mij dus hoegenaamd niet, vind het een pluspunt... De passie is er immers nog altijd

Vrij ingetogen progressieve rock, althans op dit album. De songstructuren zijn makkelijk te behappen en de keren dat de band uit de band springt zijn op één hand te tellen. Aan de ene kant maakt dat de plaat een beetje gezapig, maar aan de andere kant is het ook wel een welkome aanvulling binnen het wat onstuimige oeuvre van de band. Al met al hoor ik The Mars Volta liever wat meer experimenteel en onvoorspelbaar, maar ach, dit is ook best mooi.