Jónsi & Alex - Riceboy Sleeps (2009)

Mooi hè!:P En vergeet de extra cd met 30 minuten muziek en de twee artworkboeken niet!

Los kosten die artworkboeken zo'n 20 euro dacht ik, dus voor de fan een goede deal.

De rijstjongen is alvast niet de enige die indommelt bij deze collectie by-the-numbers ambient.

Als groot Sigur Rós fan weet ik nog niet wat ik hiermee aan moet. Veel nummers op de cd zouden prima als openingsnummers of slotnummers passen bij albums zoals Ágætis Byrjun, ( ) of Takk. Maar allemaal van dit soort nummers bij elkaar is naar mijn mening een beetje teveel van het goede denk ik. Maar goed, ditzelfde had ik ook met het overigens in mijn ogen het zeer onderschatte Kurr van Amiina, wat ik uiteindelijk toch wel een prachtig album vind. dus stemmen doe ik nog niet en ga ik nog even verder met doorluisteren en misschien valt het kwartje dan nog wel..

Ik snap wat je bedoelt, rustugan. Ik heb hetzelfde met Hammock en Eluvium. Toch vond ik het bij dit album meevallen en ben ik erg verrast door het album. En die special edition doe ik toch ook wel voor met mooie artwork.

prachtige ambient plaat. eerlijk, stukken beter dan ik had verwacht. de ontroerende melancholie en weidse pracht van het ijslandse landschap perfect vormgegeven.

grappig trouwens hoe het gemiddelde hier een tik omlaag gehaald wordt door "casual listeners" die dit enkel een luisterend oor hebben gegund vanwege de link met sigur ros.

Inderdaad, eerst dacht ik ook even dat het gemiddelde zo laag was vanwege de kwaliteit. Daarna kwam ik echter op hetzelfde idee als jij.

Ah tiens, ik zat net te denken dat iemand die hiervoor dergelijke superlatieven uit de kast haalt dat ongetwijfeld enkel doet uit loyauteit tegenover de grote roerganger van Sigur Rós.

ochottekes toch, weer ene die snel op zn tenen is getrapt...

kijk, wat ik enkel wou zeggen is dat ambient niet voor iedereen is weggelegd. dat dit nu toevallig door diene van sigur ros en zijn vriendje gemaakt wordt zorgt enerzijds voor meer exposure voor dit een beetje onderschatte genre (hoezee hoezee!!), anderzijds voor een toestroom van mensen wiens kopje thee dit nu eenmaal niet is... ik bedoel maar, van iemand die de nieuwe placebo een vijf geeft kan je moeilijk verwachten dat ie de onderhuidse pracht van dit werkje kan inschatten, no?

Ach, ik wou gewoon even duiden dat je met dat soort redeneringen alle kanten op kan. En de kans dat ik Placebo ooit 5 van die dingen geef is zowat infinitesimaal klein, vrij vervelend groepje enzo.
En neen, ik waan me zeker geen autoriteit in het genre maar dit lijkt me gewoon niet zo'n bijzonder essentiële ambient-plaat, daarvoor mist het toch wat goede ideeën.

5.3 van Pitchfork. Iets aan de lage kant, maar terecht imo.

Heb het plaatje (gewone versie) ook in huis. Veruit het meest geniale wat in 2009 op plaat is gezet. Het is geen "muziek" (als je van muziek mag spreken) die je even opzet bij het stofzuigen of het koken, maar waar je je eerst relax voor in je zetel gaat zetten, de cd opzet, en het hoofd probeert leeg te maken.

Jónsi & Alex » Music - jonsiandalex.com: hier kun je (gratis & legaal) het integrale album streamen.

Ik had hem al een tijdje binnen via de achterdeur. Nu ook eindelijk in officiele vorm met artwork.

Eigenlijk kan ik heel goed begrijpen dat je deze muziek niets vindt. Geduld is een vereiste. Ik vergelijk deze muziek dan ook met kijken naar de sterren. Het moet donker zijn en de blik helder. Vervolgens moet je minutenlang staren, of luisteren in dit geval. Terwijl er niets gebeurt en ook nooit iets zou gebeuren, enkel het fonkelen van de sterren.

De hoop alleen al op dat er iets gaat gebeuren, iets van een vallende ster, is voldoende om mij te boeien. Voordat je het weet ben je een uur verder en is er nog altijd niets gebeurd. Het is lang geleden dat zo weinig me zo lang heeft weten te boeien.

Door een droom te koesteren, koester je het verlangen en om over het verlangen te dromen moet je ver vooruit kijken en maar hopen dat het verlangen de droom niet inhaalt zodat er niets meer te wensen valt waarover je kunt dromen. Jonsi en Alex bieden de perfecte soundtrack voor deze stelling.

Mooie recensies hier.

Mooie ambient, warm en met een positieve sfeer.

Jónsi is blijkbaar ook te horen op het nieuwe album van DJ Tiësto.

Klik!

Slaap lekker!

oei, oei, oei

Boy 1904

Heb de LTD edition. Ziet er erg mooi uit en luister nog vaak naar deze betoverende plaat. Bonus CD'tje is trouwens ook niet slecht hoor! Vooral 'Chapter One' vind ik erg mooi. Hoogtepunt blijft 'Indian Summer', bijna 10 minuten oorstrelende muziek. 4* en misschien ook wel eindejaarslijst materiaal..

Naast de geslaagde zijprojecten van Robert Fripp (solo-debuut Exposure) en Biosphere (die met electronicaformatie Higher Intelligence Agency het overweldigend diepe Polar Frequencies maakte) is ook Jonsi van Sigur Ros erin geslaagd om met iets bijzonders te komen. Dit suggereert een bepaald fanboy gedrag, maar daar valt iets over te zeggen. De muzikale visie van Jón þor (Jónsi) Birgisson (die heb ik ge-copypaste) sluiten perfect aan bij die van mij, en daardoor is een zijproject altijd interessant. Van de man die van ieder Sigur Ros-album iets bijzonders heeft gemaakt mag ik dus veel verwachten. Al gaat hij opera doen, of metal of schlager: de cliche’s van de genres in combinatie met zijn nuzikale visie kan altijd voor iets aparts zorgen.

Het is alleen altijd goed om kritisch te blijven. En toch moet ik ook deze keer toegeven dat de kritische noten minimaal zijn bij Riceboy Sleeps, het ambient-project dat hij samen met zijn vriend opzette. En dat is mooi, want laat nou de ambient-achtige momenten van de Sigur Ros catalogus voor mij de meest interessante momenten zijn. Dit album trapt dus af met Happiness, dat inderdaad lijkt op een ruim negen minuten durende intro die zo op Takk… had kunnen staan. Golvende violen met op de achtergrond de ruis van beweging: het is Jonsi ten top. Het album begint na deze proloog met Atlas Song, waarin het kinderkoor een melodie neuriet dat in je hoofd blijft spoken. Het bijzondere is het frisse eraan. De gedempte, ietwat spookachtige stemmen worden pas op 03:08 wordt het geopenbaard, als een bloemknop die in een versnelling zijn bloem prijsgeeft.

De prachtige, bijna religieuze Boy 1904 wordt voorafgegaan met druppels op het water, mist en regenachtigheid. De piano in Indian Summer visualiseert enkele regendruppels die in het water vallen; de omslag die zich rond de vierde minuut meldt geeft de weidsheid gestalte van mist die over de bergen heen spoelt en alles onderdompelt in een sferisch landschap. Iets soortgelijks hoorde ik ook bij Godspeed You! Black Emperor. Zeer spannend. De druppels zijn daarna overgegaan in onvervalste regen; de piano is wellicht het meest regenachtige instrument dat ooit vervaardigd is.

Ja, je moet eigenlijk half ontwaken als Boy 1904 ingezet wordt. Dan ben je inmiddels een heel eind van de grond verwijderd. Zeer subtiel ingezet koor, bijna koninklijk. Het sluit zo ongeveer de eerste helft van de plaat af. All the Big Trees heeft elementen van de voorgaande nummers, maar ook hier volstaat te zeggen dat het erg spannend is. Ik merk een sfeer die zelf te vergelijken is met Sigur Ros-debuut Von. Danell in the Sea intrigeert door de herhaling, en Howl maakt als afsluiting vrij weinig indruk, doch het is niet oninteressant.

Zo bij elkaar genomen is dus vooral het eerste gedeelte interessant, hoewel het tweede ook zeker de moeite waard is. Ik hoor hier verschillende elementen in terug die ik in de andere muziek van Jonsi zo heb kunnen waarderen. Het aparte stemgeluid van Jonsi die niet zingt, maar klanken voortbrengt. De koortjes die voor een hemels sfeertje zorgen. De regenachtige sfeer. De subtiele basgitaar die, nauwelijks hoorbaar, voor een nodige verandering zorgt. Een sferische plaat met koude klanken die breed zijn uitgesmeerd over de diverse nummers. Sprookjesachtig, op de IJslandse manier.

Werkelijk de beste woorden die deze cd kunnen omschrijven! Ik kan me er helemaal in vinden. Je zet deze muziek niet zomaar voor de gezelligheid op. Het is muziek die je vooral voor jezelf draait. Om even je hoofd te legen, of om tot rust te komen. Je kan er ook extra door gaan nadenken, maar toch wel op een derglijke manier dat ik het als prettig ervaar. Je laat je gewoon meeslepen door de muziek en komt werkelijk in een andere wereld terecht. Soundscape. Jonsi schept jou wereld, die je vervolgens zelf kunt invullen. Dat vind ik het prachtige aan deze muziek. Het neemt je mee naar waar jij wilt.

Daar is dan ook wel de vergelijking naar de sterren op zijn plaats. Er is een groot geheel dat is opgevuld. Dat grote geheel neem je bewust of onbewust helemaal in je op maar tegelijkertijd zit je met je hoofd weer bij hele andere dingen. Deze muziek maakt je echt tot een mens, hoe overdreven het ook klinkt.

Ook de visie van Maiky waardeer ik. Een goede recensie met daarin sterke metaforen om de excentrieke muziek van Jonsi te omschrijven. Werkelijk waar een goede omschrijving van een prachtige plaat.

Happiness, of, hoe een puur repetitieve track absolute perfectie kan betekenen.

Nog een halfje erbij van mij. Mooi voor in de auto met dit weer, maar toch nog het allermooist in het donker.

Onaardse achtergrondmuziek, maar dan van een soort die de luisteraar op de achtergrond zet in plaats van zichzelf. Muzikaal gezien is het niet groot, verre van, maar al luisterend maakt het je zo kwetsbaar en klein dat het groot lijkt.

Wauw, ik ben blij dat ik deze toch geprobeerd heb. Ik vind dat Sigur Ros met de wat routineuze albums Takk en Med Endalaust de weg naar beneden aardig heeft ingezet, en was eigenlijk niet van plan nog naar nieuw Sigur Ros-gerelateerd werk te luisteren, maar nu er wel wat positieve geluiden zijn rondom het solo-album van Jonsi kon ik het toch niet laten.

Dit bevalt me tot nu toe prima, doet me ook wel wat aan Stars of the Lid denken bv. En ook wel wat aan Ba Ba Ti Ki Di Do (eigenlijk jammer dat Sigur Ros nooit meer die kant is uitgegaan). Ook leuk dat ze Amiina hebben gecharterd, want die voegen wel wat toe hier.

Ik ga van de 4* naar de 5*. Zeldzaam mooi album met o zoveel gevoel, liefde en rustgevende melodiën. Prachtig, prachtig, prachtig. Elke keer wanneer ik hem luister vind ik weer nieuwe wonderschone momenten. Af en toe klinkt het wat repetitief maar vervelen doet het nooit. Hemels mooi.

Ik weet niet wat ik met dit album moet. Het klinkt lekker relax, doet me bij momenten denken aan Von, maar ik vind het allemaal nogal saai en eentonig. Enkele liedjes, ok. Maar daarna heb ik het echt gehad. Wel een mooie albumhoes, echt knap!

Straffe kost op gebied van Ambient. Heerlijk om bij in slaap te vallen.

Dat gebeurt bij mij ook nog dagelijks. Heerlijke wegdroom muziek!