Jónsi & Alex - Riceboy Sleeps (2009)

Jón Þór Birgisson (ja, de zanger van Sigur Rós) vormt met zijn vriend/partner Alex Somers het duo Riceboy Sleeps.
Ze maken visuele kunst en dus ook muziek. Dit was al te horen op hun zogenaamde picturebook en ze hebben 2 singles uitgebracht die ook op dit debuutalbum te vinden zijn, namelijk Daniell in the Sea en All the Big Trees.
Misschien nog wel bekender is hun bijdrage aan het Dark Was the Night project: Happiness, dat hier in een iets langere versie te beluisteren valt als openingsnummer van dit titelloze debuutalbum. Een openingsnummer dat gelijk al aangeeft dat we hier te maken hebben met een ambient-achtige sprookjessfeer dat enigszins in het verlengde ligt van grote broer Sigur Rós, maar dat net een stapje verder gaat.
Dromerig zet dit album zich voort in de daaropvolgende 8 tracks.
Normaal heb ik het niet zo heel erg op dit soort muziek en de tracks die ik al kende van dit duo deden me op zichzelf staand ook niet zo heel erg veel. Toch betrapte ik me er op dat het album als geheel wel degelijk wat met me deed. Langzaamaan kwam ik in een soort verdovende toestand, vergelijkbaar met het lome gevoel dat je soms overkomt na een paar glazen heerlijke wijn.....
De strijkers van Amiina versterken dit gevoel alsmede de 'engelenzang' van het Kópavogsdætur koor.
Niet een album dat je zomaar even opzet. Ook niet een album dat geschikt is voor elk moment van de dag. Maar als je het dan op het juiste moment op hebt staan loop je de kans hetzelfde te ondergaan als wat ik ervaarde de eerste luisterbeurt en dat was zeer aangenaam.
Laat de naam Sigur Rós je niet misleiden: fans van hun avontuurlijke kant zullen dit denk ik wel waarderen (en ik geef eerlijk toe daar zelf niet toe te behoren), maar anderen moeten voorbereid zijn op toch een ietwat andere trip dan ze gewend zijn van Jonsi.
Zelf heb ik dit ervaren als een warm bad en ik wil dat graag meerdere malen ondergaan maar ik zal daar dan toch echt het juiste tijdstip zorgvuldig voor moeten uitzoeken.

Ik had hem al een tijdje binnen via de achterdeur. Nu ook eindelijk in officiele vorm met artwork.

Eigenlijk kan ik heel goed begrijpen dat je deze muziek niets vindt. Geduld is een vereiste. Ik vergelijk deze muziek dan ook met kijken naar de sterren. Het moet donker zijn en de blik helder. Vervolgens moet je minutenlang staren, of luisteren in dit geval. Terwijl er niets gebeurt en ook nooit iets zou gebeuren, enkel het fonkelen van de sterren.

De hoop alleen al op dat er iets gaat gebeuren, iets van een vallende ster, is voldoende om mij te boeien. Voordat je het weet ben je een uur verder en is er nog altijd niets gebeurd. Het is lang geleden dat zo weinig me zo lang heeft weten te boeien.

Naast de geslaagde zijprojecten van Robert Fripp (solo-debuut Exposure) en Biosphere (die met electronicaformatie Higher Intelligence Agency het overweldigend diepe Polar Frequencies maakte) is ook Jonsi van Sigur Ros erin geslaagd om met iets bijzonders te komen. Dit suggereert een bepaald fanboy gedrag, maar daar valt iets over te zeggen. De muzikale visie van Jón þor (Jónsi) Birgisson (die heb ik ge-copypaste) sluiten perfect aan bij die van mij, en daardoor is een zijproject altijd interessant. Van de man die van ieder Sigur Ros-album iets bijzonders heeft gemaakt mag ik dus veel verwachten. Al gaat hij opera doen, of metal of schlager: de cliche’s van de genres in combinatie met zijn nuzikale visie kan altijd voor iets aparts zorgen.

Het is alleen altijd goed om kritisch te blijven. En toch moet ik ook deze keer toegeven dat de kritische noten minimaal zijn bij Riceboy Sleeps, het ambient-project dat hij samen met zijn vriend opzette. En dat is mooi, want laat nou de ambient-achtige momenten van de Sigur Ros catalogus voor mij de meest interessante momenten zijn. Dit album trapt dus af met Happiness, dat inderdaad lijkt op een ruim negen minuten durende intro die zo op Takk… had kunnen staan. Golvende violen met op de achtergrond de ruis van beweging: het is Jonsi ten top. Het album begint na deze proloog met Atlas Song, waarin het kinderkoor een melodie neuriet dat in je hoofd blijft spoken. Het bijzondere is het frisse eraan. De gedempte, ietwat spookachtige stemmen worden pas op 03:08 wordt het geopenbaard, als een bloemknop die in een versnelling zijn bloem prijsgeeft.

De prachtige, bijna religieuze Boy 1904 wordt voorafgegaan met druppels op het water, mist en regenachtigheid. De piano in Indian Summer visualiseert enkele regendruppels die in het water vallen; de omslag die zich rond de vierde minuut meldt geeft de weidsheid gestalte van mist die over de bergen heen spoelt en alles onderdompelt in een sferisch landschap. Iets soortgelijks hoorde ik ook bij Godspeed You! Black Emperor. Zeer spannend. De druppels zijn daarna overgegaan in onvervalste regen; de piano is wellicht het meest regenachtige instrument dat ooit vervaardigd is.

Ja, je moet eigenlijk half ontwaken als Boy 1904 ingezet wordt. Dan ben je inmiddels een heel eind van de grond verwijderd. Zeer subtiel ingezet koor, bijna koninklijk. Het sluit zo ongeveer de eerste helft van de plaat af. All the Big Trees heeft elementen van de voorgaande nummers, maar ook hier volstaat te zeggen dat het erg spannend is. Ik merk een sfeer die zelf te vergelijken is met Sigur Ros-debuut Von. Danell in the Sea intrigeert door de herhaling, en Howl maakt als afsluiting vrij weinig indruk, doch het is niet oninteressant.

Zo bij elkaar genomen is dus vooral het eerste gedeelte interessant, hoewel het tweede ook zeker de moeite waard is. Ik hoor hier verschillende elementen in terug die ik in de andere muziek van Jonsi zo heb kunnen waarderen. Het aparte stemgeluid van Jonsi die niet zingt, maar klanken voortbrengt. De koortjes die voor een hemels sfeertje zorgen. De regenachtige sfeer. De subtiele basgitaar die, nauwelijks hoorbaar, voor een nodige verandering zorgt. Een sferische plaat met koude klanken die breed zijn uitgesmeerd over de diverse nummers. Sprookjesachtig, op de IJslandse manier.

Mooi omschreven.

Een dikke 5. Niets minder. Dit is een van miin all-time favoriete platen, nogsteeds. Ik vind het ironisch dat er veel gezegd wordt dat het structuurloos is, dat het rondzweeft, terwijl er in werkelijkheid veel verborgen lagen in zitten die ook ritme hebben. Het past, ook al is het niet in de maat en dat maakt veel van deze kleine pareltjes des te complexer.

Er is veel ambient op de markt, maar vooral ambient voorzien van dikke soundscapes (wat ook prachtig kan zijn), maar dit ... dit is de meest organische ambient plaat die ik me kan bedenken. Het ademt, er zit dynamiek in. Het is warm. Analoog. Geheel gemaakt met akoestische instrumenten, lekkere crusty sounds. Heerlijk. Ik kan soms echt dagen achter elkaar alleen maar in deze plaat zitten. Zo hoopvol en uplifting.

De vergelijking met Von zie ik eigenlijk ook niet. Von was nogal een duistere plaat en wat mij betreft geheel het tegenovergestelde van dit.


Goh! haha - heerlijk.