Soft Cell - This Last Night... in Sodom (1984)

Geen grote hits op dit album, maar die mis ik ook niet echt.
Het is weer heerlijke Almond kitsch met de toevoegende electronica van Dave Ball.
Dit Soft Cell album vind ik soms meer in de buurt komen van het solo werk van Almond dan de andere Soft Cell albums.

Mooiste nummer: Soul Inside. Wat een tekst en hoe heerlijk gezongen, zo vol emotie!

And the beat of my heart marks the passing of time

And I just want to scream to the sky

There's times when my mind is an explosion of feelings

I'm trying to hold on to the soul inside

L'esqualita vond ik destijds erg mooi, hangend tegen kitsch maar toch.

Hier wil mezelf toch wel even corrigeren: dit is juist wat rauwer dan het meest solo-werk.
Een heerlijk album waar ik helaas nog steeds naar op zoek ben (op cd): iemand?
Hoe dan ook: mijn favoriete Soft Cell-album denk ik....

Een mooier kadootje zo vlak voor het concert eind oktober kon ik me niet wensen: ik heb hem op een duitse site gevonden tegen normale prijs (want dit album brengt hoge bedragen op). Ik kan mijn geluk dus niet op! Ongelooflijk snelle service ook dus helemaal OK.
En hoe fijn klinken albums dan toch op cd t.o.v. een mp3.
En nu ik hem weer hoor valt me op hoe sterk de composities na al die jaren nog steeds klinken. Geen hits a la Tainted Love, Say Hello Wave Goodbye, Torch, Sex Dwarf of What?, maar wel degelijk ijzersterke jaren '80 pop, electro en soms zelf experimenteerdrift.

'You only live twice' past prima in een 007-film.

Uitstekend album, Mr. Self Destruct is echt een uitstekende opener met erg intense zang. L'Esqualita is ook geweldig, goeie tekst waarin almond tegelijk smachtend en haatdragend zingt over een diva. Where Was Your Heart (When You Needed It Most) blijf meteen hangen en nodigt uit tot meezingen.
Ook de bonustracks zijn erg goed, Born to Lose spookt al dagen door mijn kop en het lange Soul Inside [12" mix] wil maar niet gaan vervelen.
Ik geef 4,5* want dit is toch wel een straf album.

THIS LAST NIGHT ... IN SODOM
is een rete stoned album van Soft Cell.
Eigenlijk was de groep al ten onder gegaan
door drugs en vooral hun hitgroep imago.

Marc Almond liet Dave Ball het album zo luid producen
dat beluisteren met hoofdtelefoon af te raden is.


Mr. Self Destruct is een titel die boekdelen spreekt.
Een sterke opener, maar daarna is het wisselvalligheid troef.

Slave to This is een weinig opmerkelijke albumtrack. De meeste songs passen wel in het geheel, maar blijven op zichzel onvoldoende overeind.

Little Rough Rhinestone lijkt wel een vroege solo-track van Almond.
Een bijna vrolijke meezinger, een liefdesstory

Meet Murder my Angel is best wel ok.
Een dreigend refrein, maar met de nodige theatraliteit gebracht.

The Best Way to Kill is een dreunende Dave Ball.
Maar als song stelt het niet zo veel voor.

L'Esqualita wordt vaak als prijsnummer van het album getipt.
Hierin verwerkt Almond al zijn latere affiniteit voor de Spaanse tango.

Down in the Subway was de vierde soulcover en de laatste singel.
Rommelig, zoals het hele album, maar toch net iets te veel van hetzelfde.

Surrender to a Stranger is een kleurloze albumtrack.
Een van de redenen waarom ik hier maar drie sterren uitdeel.

Soul Inside was een aan pathetische overkill lijdende singel.
Maar zoals dat met Almond wel vaker is: het werkte perfect.

Where Was Your Heart eindigt het album met een ?
Het wordt tijd dat Almond solo nieuwe paden betreedt.


De b-kanten spreken hier minder tot de verbeelding.

Disease and Desire sluit aan bij het album.
Born to Lose is yet another cover.
En You Only Live Twice en 007 Theme zijn inderdaad Bond (?) covers.

De 12" van Soul Inside is een 12 minuten durend mentaal orgasme.
Her Imagination is een nummer dat niet helemaal afgewerkt was.


Ben je een sado-masochist? En dan vooral een masochist.
Dan zegt deze 10 (11) tracks durende zwanenzang je wellicht meer.
Ik vind het best een interessant Soft Cell document,
maar nuttig het maar sporadisch en met mate.

This Last Night in...Sodom was het afscheid van Soft Cell (later kwamen ze weer bij elkaar voor een nieuw album en tour maar dat wisten we toen niet). Almond ging zich richten op Marc & the Mambas en Dave Ball ging ook zijn eigen weg.
Het werd een wat experimenteler en agressiever album waar het ver zoeken is naar een Tainted Love deel 2.
Mr. Self Destruct heeft meer dan ooit een rock-vibe. Almond speelt op dit album dan ook gitaar en dat was nieuw voor Soft Cell. Het nummer is uptempo en straalt veel wilde energie uit. Een flinke oppepper deze opener.
Slave to This heeft iets industrieels en doet denken aan het werk van Almond met Foetus. Toegankelijk is anders en het is even wennen aan deze op het eerste gehoor toch wel grote chaos van geluiden.
Little Rough Rhinestone is het eerste nummer waar we toch wel wat van de oude stijl in kunnen ontwaren met nu alleen een knorrende sax die mee doet. Het is een uitstekend popnummer wat snel weet te pakken.
Meet Murder My Angel doet me denken aan Depeche Mode. Qua tekst heeft het wel iets sinisters. Volgens Almond 'about the mind of a murderer before he slaughters his victim'. Tja, lekker dus.
Daar sluit The Best Way to Kill dan mooi bij aan kun je zeggen. Het heeft diezelfde rock-vibe als de opener Mr Self Destruct. Ik hou wel van deze electro-glam-punk eerlijk gezegd.
L'Esqualita is misschien wel een knipoog naar de toekomst waarin Almond wel vaker flirt met Spaanse invloeden (op Torment and Toreros volop aanwezig). Zeven minuten lang erotisch kronkelen op een van de betere nummers van dit album!
Down in the Subway keert terug naar de electro-glam-rock. De soul is nog wel voelbaar maar de twist is behoorlijk eigen.
Surrender to a Stranger is me de laatste tijd meer gaan opvallen omdat ik de remix-versie op Heat: the Remixes zo leuk vind. Voor dazzler een reden om dit album maar 3 sterren te geven, maar ik ga dit nummer juist leuker en leuker vinden. Een verfrissende afwisseling op dit veelzijdige album.
Soul Inside kent ook vele remixen die geweldig zijn, maar deze albumtrack maar er ook zijn. Duidelijk wel behorend tot mijn favoriete Soft Cell-tracks. Het is ook Almond over the top zoals we hem wel vaker meemaken.
Afsluiter Where Was Your Heart (When You Needed It Most) vind ik een lekker rauw klinkend nummer. Het is uitstekende electro-pop waar veel Depeche Mode-liefhebbers ook wel van zullen smullen mochten ze dit kennen (en laten we eerlijk zijn: Soft Cell was ze voor ).
Al met al een zeer goed album van een duo die ik momenteel meer draai dan de solowerken van Marc Almond (met dank aan Heat: the Remixes).
En ik moet de conclusie trekken dat er een halfje bij moet want ik vind dit toch wel erg sterk allemaal.

Gisteren heb ik (na een hele lange poos) deze verzamelaar nog eens beluisterd; ik overweeg dan ook om hun 4 reguliere albums aan te gaan schaffen, maar op aanraden van aERodynamIC eerst toch maar deze eens beluisterd alvorens het aan te gaan schaffen; het is toch wel behoorlijk andere koek hoor, maar slecht is het zeker niet.

Mr. Self Destruct?
Heeft Nine Inch Nails niet ook een nummer dezelfde titel?
En staat deze toevallig ook niet op een plaat welke raakvlakken heeft met This Last Night... in Sodom?
Drugsmisbruik, zelfvernietiging, het nodige geflirt met Sadomasochisme.
The Downward Spiral is een soort van vervolg op het Soft Cell album, alleen 10 jaar later, uitgevoerd door een andere artiest.
Men kent Soft Cell en uiteraard ook Marc Almond van de meer radio gerichte songs zoals Tainted Love, Torch, Something's Gotten Hold of My Heart en Tears Run Rings, maar hij heeft ook een behoorlijke duistere kant, misschien wel het best hoorbaar in zijn samenwerking met Foetus (Flesh Volcano / Slut / Violent Silence).
Maar goed terug naar This Last Night... in Sodom.
Slave To This heeft toch wel wat weg van Happiness in Slavery van de eerder genoemde Nine Inch Nails; minder opgefokt, maar thematisch zeker wel in die richting.
Wel heftiger dan het ook uit 1984 afkomstige Master and Servant , van Depeche Mode, die zagen het wat meer als een onschuldig spelletje, zeg maar de Fifty Shades of Grey variant.
Huisvrouwen die stiekem van die pluche handboeien hadden gekocht, in combinatie met een zweepje met een kietelend veertje aan het uiteinde.
Niet het in die tijd bijna verboden erotische geheime achterkamertje verlangen, waar hier na gelinkt wordt.
Toch is het in zijn totaliteit eigenlijk niet zo’n hele zware plaat geworden, daarvoor staat nog genoeg toegankelijk werk op deze plaat.
Eigenlijk sluit het regelmatig aan op Some Great Reward van Depeche Mode dus uit dezelfde periode, die wel juichend werd ontvangen.
De teksten van Almond zijn wat koortsiger, meer gericht op het ontvangen van seks, minder in het geven van liefde.
Ondanks het dominerende van Almond is het echt nog wel een groepsalbum geworden; de stuwende, pompende beats van Dave Ball maken het een stuk minder sinister, maar een plaat voor op een gezellig verjaardagsfeestje is het ook weer niet geworden.

Geweldige plaat dit !

Misschien wel hun beste album, maar ik stoor me aan hun bijdrage aan "the loudness war"!
Ball zijn productie van dit album kan wedijveren met Sparkle in the Rain van Lillywhite, niet te beluisteren met koptelefoon...
Desondanks hun meest donkere worp en daardoor wel hun fijnste imo.
Warning: niet beluisteren via een oordrager!

Was ook de bedoeling. Het duo blies zichzelf op tot in de productie.

Ontkennen is liegen: platenreviews schrijven en herlezen is voor mij vaak een vorm van geestelijke zelfbevrediging. Maar af en toe levert het in m’n kop geen happy end op, na ook al geen happy beginning. Ik hoef er gelukkig nog niet voor naar de mentale uroloog, maar een album beoordelen waar ik vijfentwintig jaar stof van moet afblazen, blijkt telkens een vorm van torment. Zeker wanneer het artiesten betreft die ik hoog heb zitten.

Midden oktober 2025 nam ik de tijd voor drie — allesbehalve gemakkelijke — luisterbeurten van This Last Night ... in Sodom. Dat waren er nog enkele te weinig voor een gefundeerd oordeel. Het leek me geschikt om een poosje naar andere muziek te luisteren, maar de doeltreffendheid van die zelftherapie heb ik niet meteen kunnen toetsen. De dood van Dave Ball leidde me naar het meer toegankelijk werk van de man. Wat This Last Night ... betreft, hield ik bewust een onthoudingsperiode van meerdere maanden.

Soft Cell ontstond ooit met een nobel streven: “Punk-attitude: ja, rockgeluid: nee.” Het eerste principe wordt op deze plaat extra in de spuitbusverf gezet, maar gelijktijdig verloochent dit synthpop-duo meermaals zijn tweede principe. Die ambiguïteit is nergens zo duidelijk als op 'Mr. Self Destruct'. Marc Almond wenst iedereen inclusief zichzelf de hoogste boom in terwijl Dave Ball met tien spreekwoordelijke middelvingers z’n klavier betokkelt. Een welgemeende F.Y. aan alle commerciële geplogenheden in de muziekindustrie is een beproefd recept doorheen het oeuvre van Almond en Ball. Maar op dit album is die rode draad een vuistdikke kabel geworden. De onnatuurlijke rocksound op deze opener wil ik er voor één keertje wel bijnemen.

Maar 'Slave to This'? Dat is voor mij onversneden Mambas-trash: een woordenbrij van een drammerige Almond op een bedje van snerpende, melodie-arme tonen. Naar deze song luisteren is een vorm van zelfkwelling en wellicht exact zo bedoeld. De lekker chaotische inner sleeve maakt niet meteen duidelijk wie welk instrument bespeelt, maar de bijdrage van Gini Ball (Daves vrouw en violiste bij The Mambas) voelt als een gevalletje ‘Yoko-ificatie’. Een cabaret-trio wist dit treffend te vertalen naar talloze schouwburgen in de Lage Landen: “Wanneer mijn eega het publiek met haar vioolwerk tergt en kwelt, is dat zinloos of zinvol geweld?”

Met 'Little Rough Rhinestone' tovert Ball eindelijk die typische Soft Cell-klanken uit zijn tovermachine. De toevoeging van de saxofoon roept warme herinneringen op aan de iconische trompet in 'Torch'. Het blijft lekker melodisch, al stoort het me wanneer de zang- en saxofoonpartijen elkaar proberen te overstemmen. Het lijkt wel alsof elk risico op een gepolijst popnummer koste wat kost moest worden vermeden. Thematisch klopt het wel om met dit soort fricties de song een tikkeltje ruwer (!) te maken. 'Mr. Self Sabotage' had een alternatieve songtitel kunnen zijn.

De kip of het ei… Soft Cell of Depeche Mode? Het is niet eenvoudig te achterhalen wie op welk moment wie heeft geïnspireerd. 'Meet Murder My Angel' is het meest toegankelijke nummer op This Last Night ... en had niet misstaan op Some Great Reward. Maar waarom is Almonds stem op deze potentiële hit vervormd tot bijna zacht gefluister? Uit koppige onwil, wellicht. En een niet te stuiten drang tot zelfvernietiging.

Voor 'The Best Way to Kill' heeft Ball zijn keyboard opnieuw aan een batterij gitaarpedalen gekoppeld. Toen ik Soft Cell dit nummer begin jaren 2000 in Brussel live zag spelen, hanteerde Almond een vuurrode Fender Stratocaster waar zo mogelijk nóg meer effecten op waren aangesloten. Zonde van het kostbare instrument. Gelukkig bleef Almonds stem gespaard van vervorming. Helaas stond er ook geen filter op de teksthoeveelheid. Dat alles maakt van 'The Best Way to Kill' een gejaagd rocknummer waar ik het warm noch koud van krijg. De thematische achtergrond zie ik wel als een lichtpuntje: de titel verwijst naar het felle debat over de herinvoering van de doodstraf tijdens het Thatcher-tijdperk. In tegenstelling tot hun concullega Gary Numan stonden Almond en Ball destijds aan de juiste kant van het politieke spectrum. Die positie is op zich niet merkwaardig, wel het feit dat ze die artistiek ventileerden.

Dat ik ook in 'L’Esqualita' weinig Soft Cell-geluid herken, deert me deze keer niet. Integendeel: dit zwoele nummer in de beste Marc and the Mambas-traditie is voor mij het absolute prijsbeest op This Last Night ... Bovenop de dramatische tekst laat ook de hijgende saxofoon weinig aan de verbeelding over. Het ‘schooltje’ waar Almond de luisteraar mee naartoe neemt, blijkt trouwens echt te bestaan; een New Yorks etablissement waar in meerdere betekenissen met geslachten wordt gespeeld. De flamingoroze thematiek werd eerder al bezongen in klassiekers als 'Say Hello, Wave Goodbye'. Anderhalf decennium later zouden Almond en The Artist Formerly Known As Antony elkaar in precies deze club voor het eerst hebben ontmoet.

Ik zie het zo voor me: Almond en Ball die het voornemen kenbaar maken om nóg eens een relatief onbekend soulnummer te coveren. Verblind door dollartekens geven de platenbonzen groen licht, zich onvoldoende bewust van de zelfvernietigende intenties van het duo. Maar ’Down in the Subway' werd natuurlijk nooit een tweede 'Tainted Love'. Het origineel van Jack Hammer bevat technisch hoogstaande vocalen. Dat Almond het aandurfde om daar zijn eigen twist aan te geven, toont aan wat voor een lefgozer hij was.

In de vrij minimalistische sound van 'Surrender to a Stranger' zijn echo’s van Depeche Mode te herkennen. Maar het ranzige randje plaatst het nummer in een sleazier biotoop dan die waarover Gahan en co doorgaans zingen. Juist daardoor klinkt ’Surrender to a Stranger’ zo vintage Soft Cell. Almond levert hier misschien wel zijn sterkste prestatie van het album:
“That businessman smell found in one night hotels.
The sheets are unwashed from the stories they tell.
Tobacco and sweat and initials in dust.
The man at the desk throws you looks of disgust.”
Even verderop komen de Bijbelse holen des verderfs ’Sodom’ en ’Gomorrah’ ter sprake. Het thema van totale lichamelijke overgave aan een vreemde inspireerde zeventien jaar eerder al de Velvet Underground. Voor hun 'Venus in Furs' werd in het Orwelliaanse jaar 1984 een hitsig trio opvolgers gevonden: naast dit onwelriekende Soft Cell-nummer ook het opzwepende ’Master and Servant’ en de hedonistische relaxatie-oefening van Frankie & co. Eén ervan werd geen hit, u mag drie keer raden.

’Soul Inside’ is als bescheiden hitsingle te vinden op meerdere compilaties en daardoor geen onbekende waaraan ik me moest overgeven. Complexe elektrotonen jagen het nummer op om te eindigen in een allesvernielende opluchting. De videoclip versterkt die gedachte met Almond die gouden platen aan diggelen slaat. Die scène is rechtstreeks uit de realiteit onttrokken. Razend om een koppelverkoop buiten hun wil - bij de single ’Numbers’ kreeg men gratis een heruitgave van ’Tainted Love’ - hielden Almond en zijn mafketel-manager Stevo lelijk huis in de kantoren van Phonogram. De gouden platen van o.a. Status Quo moesten eraan geloven. De song zelf klinkt inderdaad als een rauwe wanhoopskreet vanuit de diepste ziel. Ik beschouw dit als de ware zwanenzang van Soft Cell, hoewel er nog een regulier albumnummer volgt.

Met 'Where Was Your Heart’ heb ik het namelijk een beetje moeilijk. Ik ben dol op die catchy en melodieuze sound, ondergedompeld in de grimmige sfeer van de vorige plaat The Art of Falling Apart. Maar wanneer te veel hints weerklinken naar het onovertrefbare ’Heat’ wordt dat baden een verdrinkingsdood. Gemakzuchtige copycat, miskende genialiteit of artistieke zelfmoord? U mag opnieuw drie keer raden.

Zo veel tekst, dan moet ik toegeven dat This Last Night ... in Sodom op z’n minst een boeiend album is. En een ondergewaardeerd album, jawel. In tegenstelling tot Almond zelve vind ik dit niet Soft Cells beste. Maar de lange pauze bleek wel een heilzame werking op mij te hebben. Op het onluisterbare tweede nummer na heb ik genoten van deze retro-trip. Met 3,5 sterren ben ik niet overdreven gul of geforceerd eerbiedig jegens Dave Ball. Hopelijk kan hij mij postuum in even grote mate bekoren met de aangekondigde nieuwe plaat van Soft Cell.