Billy Joel - The Nylon Curtain (1982)

Degelijk werk van Joel.
Met de grote hit Goodigh Saigon.

De rest is wat minder imposant, mar het is een leuke luister-cd met een stemmige afsluiter.

4*

Ik hoor net Goodnight Saigon op de radio...

MA GI STRAAL....

Ik kan niet anders zeggen.Geen nummertje wat je ff voor de lol aanzet.....pfoe....Dat helicoptergeluid en dat "We go all down together" samenzang....indrukwekkend

Ik ga toch eens op zoek naar dit album.

Sterke revancheplaat van Billy Joel die met Glass Houses toch niet in zulken goeden doen was.
Hier lijkt de singer-songwriter-pianist zijn inspiratie deels bij The Beatles te hebben gehaald in hun meest psychedelische periode. Prima werkjes als Laura en Allentown doen daar sterk aan denken.
kan moeilijk zwakke songs ontdekken op dit leuke gevarieerde album. Het Vietnam-epos Goodnight Saigon is natuurlijk de uitschieter hier, maar Pressure en She's Right on Time en afsluiter Where's the Orchestra zijn toch ook juweeltjes ! Prima plaat van den Billy ! 4.5 sterren!

als iemand een nummer als goodnight saigon kan schrijven, en eigenlijk puur qua tekst ook, is het een grote mijnheer!

Dat ik nog niet gestemd heb op dit album....

Ik kocht hem indertijd voor de hit Goodnight Saigon, maar als snel bleek dat het album me verder toch wat minder deed.
Maar oei die hit he.................... schitterend.

Het album heb ik al jaren niet meer in de kast staan: waarschijnlijk heb ik er iemand anders mee gelukkig gemaakt.

Ja, ik heb niet graag een clichésmaak maar Goodnight Saigon, telkens als ik hem hoor heb ik toch zoiets van: 'zou het misschien de beste plaat ooit kunnen zijn?'

amai wat is goodnight saigon een prachtnummer , en de aanschaf van dit plaatje al waard

Het album werd een groot verkoopsucces vanwege het magistrale "Goodnight Saigon" dat een nr.1-hit werd, maar de andere nummers zijn bijna even sterk op dit album dat wat minder toegankelijk is dan eerder werk van Billy Joel.
"Allentown" en "Where's the Orchestra?" zijn ook erg mooi.

Sterk staaltje van componeren en uitvoeren van Billy Joel.Goodnight Saigon is natuurlijk een parel,maar het meeste van deze plaat is prima te doen.
AllenTown is een lekkere binnenkomer en een lyrisch nummer als pressure hakt er ook lekker in.
Ook het heerlijke She's right on time is een lekker beukertje en werkt aanstekelijk.
Het mysterieuze Scandinavian Skies is 1 van de hoogtepunten.Hele aparte melodie.
Where's the orchestra is Joel op zijn gevoeligst.Fabelachtige afsluiter.
Prima album van een geweldig artiest,waar we veel te weinig van horen.

Ik deel die mening, Goodnight Saigon is één van de weinige nummers in een eindejaarslijst waar ik echt nog geboeid kan gaan voor zitten. Samen met oa Vienna van Ultravox één van de mooiste popklassiekers allertijden.

Uitstekend album van Billy Joel.Maatschappij kritisch en de juiste balans tussen het wat steverige werk en ballads.Goodnight Saigon is natuurlijk wonderschoon en ook Allentown ligt de vinger op de zere plek.Na het einde toe komt de iets meer experimentele kant van Joel in zicht,maar dat pakt hier prima uit.Scandanavian Skies is een pareltje met al die lagen over elkaar gestapeld en Where's The Orchestra ? sluit dit album perfect af.Dit album verdient zeker een groter publiek dan alleen de mensen die Goodnight Saigon kennen.

Dit is veruit het beste album van Billy Joel. Elke nummer is raak, Er zit zelfs nog een klein nederlands tintje aan dit album. Bij het intro van Scandinavian Skies hoor je duidelijk een vrouw op het CS station van Amsterdam een boodschap door gegeven in het nederlands. Wat het nummer verder met Scandinavië te maken heeft, is mij geheel onduidelijk. Maar het nummer klinkt goed. Bij Laura hoor je duidelijk beatles-invloeden. Billy was daar ook flink fan. Allentown en Pressure hoort iedereen gewoon te kennen of anders snel te gaan doen. Goodnight Saigon spreekt voor zichzelf. Rillingen bij de helicopterheluiden. Prachtige ode aan de vietnamveteranen. Room Of Our Own en Surprises swingen als een trein. She's Right on Time vind ik nou een erg typisch Billy Joel nummer met een dito tekst. En Where Is The Orchstra? Zulke nummers worden heden ten dagen niet meer geschreven. Kortom geweldige lp, met ook fijne herinneringen

Amerikanen. Denken dat Scandinavië een land is. En in Amerikaanse films worden Nederlands/Duits/Zweeds ook steeds verward. Dus ach....

Zal het wel zijn, itchy. Verder is het een prachtige song.

Aardig album met als hoogvliegers dé hit en Allentown (in mindere mate Suprises en Where's The Orchestra). Vergeleken met zijn toppers is dit minder, maar desondanks nog wel een prima album.

Dat is nou juist het rare: Misschien verkocht het goed in Nederland, maar dit was eigenlijk een van z'n minst succesvolle albums wereldwijd en Goodnight Saigon was ook lang niet overal zo'n knaller.

Verder ken ik het album niet, maar getuige m'n recente Joel-opmars verandert dat spoedig.

Zonder meer de moeite waard deze kaztor . Misschien wel zijn laatste plaat die echt over de hele linie boeit .

Dit album en opvolger An Innocent Man zijn nog zeer aan te raden, de daaropvolgende albums van Billy Joel zijn niet bijzonder.

Stormfront en River Of Dreams hebben hun momenten .

De laatste vind ik zelfs wat onderschat .

Een album met maar 1 hit, maar wel een van de weinig albums van Billy Joel die continue dezelfde sfeer uitademt en een mooi geheel volgt. Hij heeft goed naar Bowie gekeken laten we maar zeggen, luister Laura maar eens...

Van Billy Joel ken en waardeer ik vooral zijn bekende nummers, waarvan Goodnight Saigon een ervan is die hier op vertegenwoordigt is en nog steeds overeind blijft als een popklassieker. Albums heb ik alleen Piano Man in huis en die vond ik enigszins wat tegenvallen, naast de bekende nummers die er op stonden, vond ik het andere wat matiger. Daar is op dit Nylon Curtain geen sprake van. De klassieker Goodnight Saigon is het topnummer, dat moge duidelijk zijn, maar vooral de "schaamteloze" leentjebuur bij The Beatles in nummers als Laura en Surpises klinken toch wel heel lekker in het gehoor. Billy weet hier met epische, vlotte, bevlogen nummers een sterk geheel neer te zetten en is m.i. ook een album waar hij beter op zingt als bij The Piano Man, naar mijn smaak.

Stemtechnisch doet hij mooie dingen hier . Joel kan lekker rauw uit de hoek komen , maar ook heel gevoelig .
Hij Heeft goed naar Paul McCartney geluistert . Die kan zijn stem ook op verschillende manieren gebruiken .

We hebben 'm uit de 2de-hands-bak bij Concerto gegrist, geremastered en al.

Inderdaad een zeer goede plaat, dit. De productie van Phil Ramone past Billy als gegoten; De plaat maakt een hele frisse, opgeruimde indruk.
Billy lijkt heel goed naar ELO geluisterd te hebben. Daarnaast klinkt hij hier zeer gedreven en geïnspireerd. Er zit geen enkele misser tussen.

Misschien Qua structuur in de liedjes wat E.L.O flarden , ik hoor persoonlijk een grote Beatlesinvloed .
Maar daar haalde Jeff Lynne ook een hoop vandaan nietwaar ?

Dat Billy Joël zich liet inspireren door de Beatles is toch voor iedereen zo'n beetje "common knowledge". Tenminste, dat dacht ik. Ik was altijd een fan van hem. Dit album is voor mij zijn hoogtepunt. Toen hij later verklaarde in een intervieuw waarom hij eigenlijk dat hoge peil van de beginperiode niet meer kon halen. Hij had immers daarna nog wel aardige albums, met daarop geweldig mooie nummer, vertelde hij dat hij lange tijd een writersblok had. Hij kon eigenlijk allen de juiste inspiratie vinden om nummers te schrijven in sombere tijden en tijden van liefdesverdriet. Ja, toen hij gelukkig getrouwd raakte is hij ook eigenlijk niet meer met iets vernieuwends op de proppen gekomen. Maar het blijft een geweldig muzikant en dit album bevat 9 "parels"

Misschien al eerder gezegd, maar toch: aan het eind van het laatste nummer wordt het deuntje van Allentown opnieuw gespeeld, zo komt het eind weer bij het begin, mooi!

Verdomme, die Billy Joel-platen moet ik echt weer eens uit de kast halen....

Hij heeft verscheidene parels op z'n naam staan.

Het is een dame op Schiphol die oproept voor vluchten richting Oslo, Stockholm en Kopenhagen. Toch wel een duidelijke link met het nummer, waarvan de eerste regel "The sins of Amsterdam were still a recent surprise" is.

'The Nylon Curtain' is een prima album, waarbij Joel zoals eerder aangegeven duidelijk flirt met Beatles invloeden. 'Laura' en 'A Room of our Own' zijn nummers die duidelijk afgeleid zijn van de stijl van John Lennon, en hadden ook zo op een van zijn albums kunnen staan.
'Surprises' en 'Where's the Orchestra?' daarentegen hadden zo nummers van McCartney kunnen zijn.

Kant A is voor mij de overduidelijk betere kant, met de drie terechte hits (het sterke 'Allentown', venijnige 'Pressure' en het briljante kippenvel-nummer 'Goodnight Saigon') en het sterke 'Laura'.

Kant B is iets minder sterk, maar staat nog steeds bol van de goede composities. Leuk is ook de link naar 'Allentown' aan het slot van 'Where's the Orchestra?'.

Gewoon een goede plaat.

Vandaag eindelijk eens op cd aangeschaft en na lange tijd weer eens beluistert.
Een fijne plaat .
Wel weer een bevestiging dat Joel The Beatles als referentie aanhaalt. Laura(coirtjes) en het overigens fraaie Scandinavian Skies (beatlessque strijkers)
Maar alles van een vrij hoog niveau.

Allentown , Goodnight Saigon , Pressure , Scandinavian Skies en het prachtige Where's The Orchestra ? maken het verschil.

Dit is ewoon een mooie popplaat. Prachtige arrangementen, mooie samenhang in sound en prima songwriting.

Goodnight Saigon overvleugelt de andere nummers wel door de lengte en de bekendheid, maar Allentown, Pressure, She's Right On Time en Where's The Orchestra zijn zeker ook pareltjes.