Billy Joel - The Nylon Curtain (1982)

Kant A is erg sterk, maar op kant B staan maar twee nummers die ik echt goed vind. Wel moet gezegd worden dat Allentown en Pressure tot de origineelste popnummers van de jaren 80 behoren.

De 2e kant kent inderdaad wat minder aansprekend materiaal, maar een zwak nummer is er niet te vinden.
De coherentie blijft aanwezig.

Ik lees hier dat het wat Beatles-achtig klinkt. Ben ik dus niet de enige die er zo over denkt.

Redelijk album waar toch echt 1 nummer boven uitsteekt!!
Goodnight Saigon geeft dit album toch echt een meerwaarde. Nummers als Laura, Pressure en Allentown doen me niet zo veel en staan helemaal in de schaduw van Goodnight Saigon

scandinavian Skies en Where's the orchestra zijn gelukkig wel prima songs

Een album wat mij zodoende niet uitnodigt om snel te draaien

Mooie plaat van deze singer/song writter.
Heb de lp maar es ff weer opgezet.

Mooie ballads en wat up tempo nummers,met uitschieter goodnight saigon.
Wat sloeg dat nummer bij uitkomst in als een bom.
Heb het singeltje ook nog.

Wat ophef toen dat nummer uit kwam begin '80 vooral de clip bracht wat te wee.
Geloof dat de clip toen der tijd in amerika verboden was.
Indrukwekkende clip toen kan ik mij nog heugen maar wel heel mooi.

De lp verder prima maar verbleekt een beetje met de hit singel.
verder goede muziekant die billy veel goece nummers geschreven door de jaren heen en veel hitjes gehad.

Ondergewaardeerd werkje op dit album: Surprises.

Een aantal keren achterelkaar gedraaid en wat een geweldig refein.
Lijkt een filler, maar uiteindelijk een geweldige track.

Intrigerend album! Snapt iemand de titel? Is het een soort concept-album misschien?

DIt album is opgenomen ten tijde van de Reagan periode en dus niet eentje die de Amerikanen veel heeft gebracht. Een pessimistische kijk op de maatschappij van toen en het vervagen van de idealen van weleer. Misschien dan ook een tegenhanger van de Iron Curtain?

Nylon/iron curtain, interessant! Hier kan ik wat mee, thx!

Zit nu de gisteren gescoorde LP te draaien, en het valt me nu pas voor het eerst op dat de (album)versie van 'Pressure' langer is en dus afwijkt van de versie die ik al jaren ken van het Greatest Hits album. Hah, zo ontdek je nog eens wat.

Mooie popplaat die met Goodnight Saigon één van de krachtigste en beste songs van de jaren tachtig bevat.Ook het nostalgische Allentown is zeer goed.

Hoe vaker ik deze plaat hoor, hoe meer ik de klasse hoor van de laatste 3 nummers

Een album dat het bijzonder goed hier deed, maar niet in zijn thuisland waar juist An Innocent Man het grote succes was. Goodnight Saigon is natuurlijk DE klassieker, maar is niet bepalend voor het album. Deel de mening dat er menig Beatlegeluid is (Laura) en veel op andere albums. Maar dan gooi ik er ook wat in. Opener Allentown had ook van Springsteen kunnen zijn. Scandinavian Skies is erg sfeervol en "grappig" dat er nog een Nederlands stukje in zit. Nummer opent met omroeper wat later soortgelijk te horen is in het nummer Welkom In Utopia. (Inspiratie voor Boeijen?). Mooi album en volumenknop even wat hoger bij Pressure.

Geweldig album, Goodnight Saigon is een van de mooiste nummers ooit, naar mijn mening.

Soort einde van een tijdperk in artistiek opzicht.
Ook Joel begon hierna wat glibberiger, duidelijk hitgerichter materiaal te schrijven.
Dit album kent afwisseling maar is vrij constant in kwaliteit.

A Room Of Our Own vind ik wat minder. De rest goed tot fantastisch.

Ik vind de B-kant echt beduidend minder dan de A-kant. Nummers als Allen Town, Pressure en natuurlijk Goodnigth Saigon zijn fantastisch!

Ik had in het begin ook dat ik de 1e plaatkant meer draaide.
Had vanzelf ook te maken met de singles die allemaal op kant A staan.
Ik weet nog dat ik de naald van mijn platenspeler vooral op Goodnight Saigon zette. Ik vind dit trouwens nog altijd een heel indrukwekkend stuk.
Naarmate de tijd vorderde en inmiddels mijn lp had vervangen door een cd, is het 2e gedeelte mij ook dierbaar geworden.
Room Of My Own is in mijn beleving het minste stuk van de plaat, maar mag er ook gewoon zijn.
Echter zijn Surprises en Scandinavian Skies de nummers die ik in mijn armen gesloten heb.
Surprises heeft echt een goddelijk refein en Scandinavian Skies had net zo goed een Beatlessong kunnen zijn. Maar prachtig uifgedacht.
Het emotionele Where's The Orchestra is een prachtig slot van een mooi album.

Ik verhoog toch een halfje en hoop dat Billy weer eens gaat besluiten om een album te maken.
Naar eigen zeggen heeft ie geen inspiratie genoeg.

Of drank te veel

Zo"n gekke gedachte is dat niet, en het zal er wellicht mee te maken hebben.
Ook Joel is behoorlijk van het padje geweest i.v.m inderdaad drankproblematiek.
Meerdere keren motoren in de prak gereden door te veel inname.
Hij treed wel veel op en dat is nog steeds prima, al zit hij alleen nog aan de piano.
Hij loopt moeilijk, is zwaarlijvig en ziet er echt oud en versleten uit.
Vroeger was hij een behoorlijke peformer.

Ja treurig he wat er dan van idolen verwordt

Ja, dat is een regelmatig terugkerend verhaal.
Bij Joel gebeurde het op latere leeftijd trouwens, want de man was getrouwd en was altijd in goede conditie.
Ik heb op dvd een concert van hem uit "89" en de energie en fratsen zijn echt top.

Ik meen nadat het huwelijk stuk was gelopen,het met Joel bergafwaarts ging.
Hij was toen al een gevorderde 40er.

Naar aanleiding van de berichten deze maar weer eens gedraaid.Blijft een prima album.Vooral de laatste 2 nummers zijn van ongekende schoonheid. 128 stemmen is wat laag,maar het blijft sowieso behelpen met Billy op MuMe.

Ja, best jammer, want het blijft een geweldig artiest.
Beetje wisselvallige discografie, maar deze is echt goed.

Heerlijk album van Billy! Met uiteraard als uitschieter Goodnight Saigon, maar vooral ook Pressure is een heerlijk nummer.

Leuk dat er ook nog een Nederlands tintje in het album verwerkt zit ?

4*

Surprises, feitelijk een bijna vergeten pareltje.
Soms speelt hij het live nog.
Prachtig.

Surprises is inderdaad van ongekende schoonheid . Vanmorgen nog maar eens door het huis gejaagd dit album. Heerlijk album.

Wat was en is Glass Houses, de voorganger van deze plaat een forse tegenvaller gebleken. Zou Joel na twee jaar geleerd hebben van deze mispeer. Ten dele is dat waar, de wereldbekende hit Goodnight Saigon is de blikvanger hoewel het nummer op mij nooit een verpletterende indruk heeft gemaakt. Dat deed en doet Surprises wel, wat is dat toch een wonderschoon nummer. Allentown vind ik een wat kleurloze opener en Laura maakt ook al niet veel indruk. She's Right on Time is redelijk en vormt een van de betere songs op de schijf. Het uptempo niveau van A Room of Our Town ligt ook goed in het gehoor. Het al gememoreerde Surprises is dermate fraai dat het enigszins een contrast vormt het overige songmateriaal van deze plaat. Scandinavian Skies is een episch werkje wat mij nooit de volle lengte weet te boeien. Afsluiter Where's the Orchestra? sluit de schijf af en voor mijn gevoel is Joel nooit verder gekomen voor de grove lijnen van deze song, het voelt onaf en werkt nergens echt naar toe, hoewel ook niet slecht.
Zo is ook The Nylon Curtain geen topper gebleken, wat beter dan zijn magere voorganger met enkele prima songs, maar ook weer een handvol wisselvallige nummers.

Tussenstand:

1. The Stranger
2. 52nd Street
3. Streetlife Serenade
4. Turnstiles
5. Piano Man
6. The Nylon Curtain
7. Cold Spring Harbor
8. Glass Houses

Tja, als Goodnight Saigon nooit 'een verpletterende indruk' heeft gemaakt, weet ik niet of het ooit wat wordt tussen jou en Billy Joel, milesdavisjr. Al ben ik het met je eens dat Billy Joel over het algemeen wat wisselvallig materiaal heeft uitgebracht. Maar als hij in vorm is, kan hij prachtig liedjes produceren. Mijn twee sterretjes staan bij Goodnight Saigon en het Beatle-esque Surprises, het nummer dat hierboven al terecht door diverse mensen is bewierookt. Ik vind ook het epische Scandinavian Skies een prachtig nummer, dat volledig tot wasdom komt.

Het overige werk op dit album is een tikkeltje minder, maar zeker niet slecht. Allentown en Pressure zijn singles zoals je ze van Billy Joel komt verwachten. Een aardige midtempo song en een ietwat gejaagde rocker die wordt gedomineerd dor toetsenpartijen die naar hedendaagse maatstaven wat gedateerd klinken.

She's right on time vind ik bij nadere beluistering toch ook wel een fraai liedje. De afsluiter Where's the orchestra is niet onaardig, maar maakt ook naar mijn gevoel een wat onaffe indruk, alsof er meer in had kunnen zitten. Ik blijf het raar vinden dat de vocalen in dat nummer slechts uit één speaker komen en de muziek uit de andere, alsof er iets mis is met het stereobeeld. Volgens mij is dat zowel op de LP als op de CD het geval, dus het moet echt in de originele opname zitten...

Het is al heel lang goed tussen Billy en mij hoor gaucho ha ha. Sterker nog, hij behoort tot mijn favoriete singer songwriters en het pianowerk van de beste man kan mij zeer bekoren. Echter met een aantal songs heb ik gewoon niet zo'n klik. Goodnight Saigon is uiteraard een prima compositie maar ik heb het nummer altijd als wat belerend ervaren, de dik aangezette refreinen pakken mij ook niet in. De jaren 80 en Billy Joel, het is enkele uitzonderingen daargelaten vanuit creatief oogpunt geen gelukkige combinatie. Dat geldt in zijn algemeenheid ook voor deze schijf in mijn ogen.

Ha, goed om te lezen dat je zijn muziek in zijn algemeenheid wel waardeert. Had ik ook niet aan getwijfeld hoor, gezien je recente posts bij de meeste van zijn andere albums. En is het natuurlijk persoonlijk, maar van Goodnight Saigon ben ik altijd diep onder de indruk geweest.
Ik kan me wel iets voorstellen bij je omschrijving van 'dat dik aangezette refrein', maar ik vind dat juist goed passen bij de context van het nummer. Een beetje bombastisch is het wel, maar ja: 'We said we'd all go down together', dat kun je nu eenmaal niet in je eentje zingen...

Ja, de jaren tachtig waren voor menig artiest die in de jaren zeventig van start ging, geen gelukkige periode. Bij Billy Joel valt dat naar mijn idee nog wel mee, al werden zijn albums die hierna volgden wel ontsierd door een groter aantal minder sterke nummers en productionele uitglijders. Maar dit vind ik per saldo zijn beste jaren-tachtigplaat.

Belerend, waarom? ik vind het gewoon verhalend. Het refrein vond ik vroeger niet zo goed maar nu best wel sterk. Dik aangezet inderdaad, triomfantelijk bijna, als de strijdlustige samenzang van soldaten die zichzelf moed inzingen als ze ten oorlog trekken. In combinatie met de tekst wordt het dan extra schrijnend. Niet dat ik fan ben van Billy Joel. Goodnight Saigon is zijn enige nummer dat me echt kan raken.