Prince - The Black Album (1987)

Lovesexy kwam uiteindelijk in mei 1988 uit, deze vette vuile funkplaat was eind 1987 illegaal als bootleg te krijgen. Ik wist niet wat ik hoorde: was dit de plaat na het briljante Sign 'O' the Times? Maar zoals altijd: even wennen en ik was weer verkocht.

Het was inderdaad erg gaaf om een illegaal album van Prince met veel moeite te krijgen op een cassettebandje. Ik snap nog steeds niet waarom his Royal Badness dit niet naast het Lovesexy album heeft uitgebracht. Ok, het grijpt terug op het toen 'oudere' werk van Prince, maar daar was toch niks mis mee? Dit cassettebandje stond bomvol lekkere vette beats, maar dan ook echt vette beats. Prince schreeuwt, zingt en rapt voortreffelijk. De funky grooves knallen uit je boxen.

De 2 openers waren dus schijnbaar ook 2 illegale singles, lees ik hierboven. Logisch, want ik vind het beiden ijzersterke nummers. Ik stel voor om When 2 R in Love maar aan Lovesexy toe te wijzen, want het is een beetje een vreemde eend in de bijt. Zeker als je daarna de tekst hoort van en over Bob... en de geweldige funk in 2 Nigs United 4 West Compton. Oh ja: lang leve de gitaar in Rockhard in a Funky Place. Toepasselijke titel voor een Prince song, al helemaal op dit album.

Nu in 2010 vind ik dit mogelijk nog beter dan toen ik het in 1988 draaide. Het is echt ijzersterke superfunky sh*t! Don't miss it.

In 1987 was mijn Prince fan zijn op een hoogtepunt. Wat was ik verslaafd aan de man zijn muziek. Toen ik hoorde dat er een zwart album uit zou komen heb ik de platenzaak plat gelopen met de vraag of ze al wisten wanneer ie zou komen. Omdat Prince dit album al had laten printen, en de release datum dus nog maar een kwestie van tijd was, probeerde ik er bovenop te zitten. Echter werden zij ook van 't kastje naar de muur gestuurd. Uitstel, en uiteindelijk afstel. Een paar dagen voor de release werd het album ingetrokken, en moest worden vernietigd. Dat was balen zeg! Ook de reden dat dit album een enorme status heeft opgebouwd, en bekendheid. Want een jaar daarvoor heeft Prince nog wel 3 projecten opgeschort (Dream Factory, Crystal Ball en Camille) echter werden deze nog niet op vinyl gezet, en was er dus minder aandacht voor het cancellen.
Dit album is gelukkig toch met een aantal exemplaren ontsnapt aan vernietiging, en zo kwam het dat Countdown cafe het hele album in super mooie kwaliteit integraal kon uitzenden. Ik had al een slechte bootleg, dus dit was fantastisch. Ik heb die tape zo enorm grijs gedraaid, dat ik nu nog de jingles hoor "exclusive" "Countdown cafe" "The black album" op mijn originele exemplaren... in mijn hoofd dus.
De hype ging zover dat er zelfd cd's te koop waren van bands die het album coverden en het in dezelfde vorm verkochten, met een sticker: I Own the black album. Verschrikkelijk slecht natuurlijk, maar waarschijnlijk zullen veel mensen er in getrapt zijn want er stond immers niks op de hoes, en die sticker trok aandacht genoeg.
Het was dus een niet gereleasde plaat die overal in zeer goede kwaliteit verkrijgbaar was. Prince had de verkoop gecancelled omdat hij tijdens het opnemen in een Fuck You stemming zou zijn geweest, en er later spijt van kreeg. hij wilde voorkomen dat als hij zou komen te overlijden, dit zijn laatste werk zou zijn (is het verhaal) De teksten zijn redelijk seksueel gentint, en ook geweld is er te vinden op dit album (bijvoorbeeld Bob George) Mijn ervaring leer dat als Prince pissig is, hij de beste nummers schrijft en opneemt, en zo ook in dit geval. Uiteindelijk wilde hij van zijn Wanrer contract af, en besloot in 1994 om alsnog de plaat vrij te geven voor een release. Natuurlijk fantastisch, maar dat was wel 7 jaar te laat. Er zijn wel mooie versies op vinyl verschenen: een grijze vinyl (zeldzaam) en een perzik kleurige (iets minder zeldzaam) en een gewone. Ook op cd kwam ie uit. Nu is ie out of print, maar je kan de cd nog wel tegen redelijke prijzen aanschaffen. Het originele exemplaar wat vernietigd had moeten worden is een stukje duurder.Maar ze zijn er dus nog wel. (zo'n 100 is de schatting)

1.Le Grind (6:44)
Het nummer knalt heerlijk uit de boxen. Prince klinkt vrolijk op dit nummer, hoezo een Fuck you stemming? Heerlijk nummer!

2.Cindy C. (6:15)
De blazers bij het intro lijken een valse noot te blazen, maar al snel horen we een herkenbaar Prince geluid. Geen rommel nummer, maar een heerlijk funky track. Wederom klinkt het erg vrolijk!
Er gaan geruchten dat dit nummer over Cindy Crawford zou gaan. Zou me niet verbazen, de man was niet vies van vrouwelijk schoon, en zij domineerde toch wel de modellen wereld in die dagen.

3.Dead on It (4:37)
Prince die rapt. Ik blijf het vermakelijk vinden. Maar het is geen poging om hip te zijn, maar een kritische noot naar de rap scene. Toen al werd er gelinkt naar veel geld, vrouwen en pimps... Eigenlijk is er niks veranderd. Voor mij gewoon een goede plaat, met typische Prince humor

4.When 2 R in Love (3:59)
De ballad die ook op Lovesexy staat in exact dezelfde uitvoering. Een typische Prince ballad, maar niet mijn favoriete nummer. Hij heeft betere gemaakt vind ik.

5.Bob George (5:36)
Prince kruipt in het personage Bob George, een pooier. De tekst van dit nummer is gewoon hilarisch... What does he do for a living? Manag rockstars? Who? Prince? Ain't that a bitch, that skinny motherfucker with the high voice? Een beetje zelfspot is Prince niet onbekend. Het nummer is meer grappig dan dat het echt een goed nummer is, maar heeft toch een soort cult status in de Prince scene verworven. Gitaar vind ik erg prettig in dit nummer met een verhaal. Erg mooi uitgevoerd tijdens de Lovesexy shows (toen dit album dus van de markt was gehaald, en nog niet uit was)

6.Superfunkycalifragisexy (5:55)
De venijnige Prince is te horen op dit nummer. Ook dit speelde hij tijdens de Lovesexy tour. Lekkere funk, een Prince die geen bald voor de mond neemt. Dit nummer heeft een heerlijke beat, en hoor ik graag erg hard!

7.2 Nigs United 4 West Compton (7:11)
Een instrumentaal nummer wat net zo goed op een Madhouse plaat had kunnen staan (alleen heeft dit nummer geen blazers). Als klein kereltje vond ik dit niet zo bijzonder, maar ondertussen kan ik het zeer waarderen. Lekker funky track waar de hele band lekker los kan!

8.Rockhard in a Funky Place (4:31)
Een nummer wat lekker laid back klinkt, en een heerlijke gitaar solo bevat! De tekst laat weinig te raden over. Dit nummer zal ie in ieder geval nooit meer live zingen in deze hoedanigheid
Het einde laat nog horen dat Prince zegt: What kind of fuck ending was that ? na de fade out, en dan is het feest echt afgelopen...

De plaat die niet mocht bestaan. De plaat die waarschijnlijk de meeste bootlegs ooit heeft verkocht. De plaat die iedereen al had toen ie dan toch officieel verscheen...Ik blijf het een mooi album vinden. En ja, het verhaal eromheen zal vast mee helpen met het nostalgische gevoel, maar het blijft ook muzikaal gezien toch een verdomd heerlijk werkje van de man!

Het zwarte album van Prince. Terwijl Prince in Europa dankzij de SOTT tour tot grote hoogte was gestegen, vonden ze het in Amerika allemaal wat minder worden. Hij zou o.a. zijn (zwarte) funkroots teveel verloochenen. Vanuit die emotie maakte Prince dit album dat met een volledig zwarte hoes zonder vermelding van artiest op de markt zou komen. Naar verluidt onder invloed van drugs kwam Prince tot inzicht en liet hij de release tegenhouden. Een deel van de voorraad vond echter toch zijn weg naar buiten en hiermee werd 1 van de beroemdste bootlegs uit de popgeschiedenis geboren. De release werd vervangend door het spirituele Lovesexy, maar daarover meer bij dat album.
In 1994 werd het album alsnog uitgebracht, maar stijlmatig hoort het helemaal in 1987. Thematisch en door de muzikanten klinkt het in 1994 in de verkeerde tijd. De originele titel was "Funk Bible" en dat is het echt geworden. Een echte Funk U naar zijn criticasters zoals hij later met PFUnk nog eens naar zijn fans zou maken.
Meer info over dit album vind je hier

Le Grind
We beginnen gelijk goed loodzware funk met typische Prince teksten. Mocht je ooit twijfelen welk ritme je heupen moeten hebben, hier is de gouden tip.

Cindy C.
Naar verluidt had Cindy Crawford ooit de euvele moed om niet in te gaan op de avances van Zijne Paarse Hoogheid en dit nummer is het resultaat, waar Cindy C. een hoer is die hij graag betaalt voor bewezen diensten. Dit alles in dezelfde heerlijke funkbeat als Le Grind.

Dead on It
Hip-hop was da bomb, maar Prince moest er hier nog niets van hebben. Later is hij daarin bijgedraaid wat eigenlijk heel logisch is, omdat hip-hop rechtstreeks is onttrokken aan de funk. Op deze track krijgen de rappers een echte dis van Prince, zo zijn ze tone deaf (met verkleerde klemtoon) en houden ze zich alleen maar bezig met uiterlijk vertoon. Prince is heel goed als hij kwaad is en dat is op dit nummer goed te horen.

When 2 R in Love
Schitterende ballad die na het terugtrekken van dit album op Lovesexy zou belanden. Daar past het nummer veel beter, hier is het een dissonant die de vaart op een verkeerde manier uit het album haalt.

Bob George
Briljante plaat. Prince speelt een pooier die een muziekmanager afmaakt, verpakt in schitterende zelfspot. Tijdens de Lovesexy tour sloot dit nummer met de dood van Bob het Rude Boy deel van de show af om over te gaan in het spirituele deel.

Superfunkycalifragisexy
Clintonesque titel, maar voor mij het nummer dat de halve ster aftrek veroorzaakt. Het is mij net niet smerig genoeg en ik mis een goede gitaar.

2 Nigs United 4 West Compton
Instrumentaal nummer dat terecht vergeleken wordt met Zappa nummers. Hele lekkere jazzloopjes gemixed met funk. Heerlijke track.

Rockhard in a Funky Place
Om even aan te geven dat de teksten nog altijd niet te netjes hoeven: "I hate 2 C an erection go 2 waste". Voeg daarbij de heerlijke funk met een venijnig gitaartje en de pret is compleet.

Al met al wederom een briljant plaatje van deze man die in deze periode niets fout kon doen.

En zo belanden we bij de eerste Prince-plaat die ik voor deze recensiereis nog nooit beluisterd had. Vreemd, denken jullie wellicht, dit is toch dé grootste cultclassic uit het oeuvre van His Royal Badness, en jullie hebben gelijk. Wellicht ligt het aan het gebrek aan hits, en het feit dat Prince zich op deze plaat naar verluidt door hiphop liet inspireren. Toen ik aan mijn Prince-ontdekkingstocht begon, moest ik niks van dat genre hebben, waarschijnlijk sloeg ik hem daarom over.

Het verhaal achter deze plaat ken ik uiteraard wel, en om eerlijk te zijn, ik heb het altijd maar een vage, underwhelming historie gevonden. Prince die een plaat maakt speciaal om zijn oorspronkelijke Afro-Amerikaanse funk/R&B-achterban te pleasen, maar een maand voor uitgave plots de hele release in de prullenbak knikkert, omdat hij tot de conclusie komt dat het album kwaadaardig is, dat hij het gemaakt had in een donkere periode in zijn leven waarin één of andere boze geest genaamd Spooky Electric invloed op hem had, en dat hij niet wilde dat The Black Album de plaat zou worden waarmee mensen hem het meeste zouden associëren mocht hij plots komen te overlijden. Cocaine is one hell of a drug, denk ik dan terwijl ik met mijn ogen rol. Of in dit geval, als we de geruchten mogen geloven tenminste, XTC.

Aldus zijn er twee dingen aan de plaat die me al tegenstonden nog voordat ik op de play-knop had gedrukt: dat er hier blijkbaar gecaterd wordt naar een specifieke doelgroep bij wie Prince wat cachet verloren had, en de schijnbaar negatieve toon van de meeste nummers. Ik vind geen van deze twee elementen bij Prince passen.

Ok goed, tot zover de lange intro, maar wat vind ik nou écht van de plaat? Zoals jullie aan mijn beoordeling kunnen zien, valt het me allemaal best mee. Kort door de bocht is dit een album vol Housequakes, en dat was één van de beste nummers van SOTT dus echt slecht kan het sowieso al niet meer worden hier. Er wordt dan ook volop met beats gestrooid en die zijn zonder uitzondering cool, catchy en, zeker als je het vergelijkt met wat er in 1987 verder nog werd gemaakt, verrassend vooruitstrevend. Prince had best een mooie tweede carrière als hiphopproducer kunnen opstarten zo lijkt het, ware het niet dat hij ten tijde van The Black Album blijkbaar geen al te hoge pet op had van het genre. “And the only good rapper is one that's dead”, verkondigt hij in Dead On It.

Het zijn dit soort vreemde, enigszins kinderachtig negatieve opmerkingen die er voor zorgen dat The Black Album wel nooit tot mijn favoriete Prince-platen zal behoren. Ik heb toch liever de speelse, grappige positivo-Prince in de speler. Een andere uitschieter naar beneden vind ik het irritant drukke 2 Nigs United 4 West Compton, één van zijn minste songs sinds For You.

Verder wordt het nergens echt slecht, ook Dead On It is los van het reactionaire-maar-waarom-eigenlijk-toontje best ok. Cindy C is een heerlijk popliedje, Le Grind een lekkere stamper (maar ook hier wordt het me naar het einde toe wat té druk, maar kan ook liggen aan de kwaliteit van het full album-youtubefilmpje natuurlijk) en Bob George heeft de vetste beat van de plaat (over negatieve teksten gesproken, maar hier stoort het me niet omdat er met personages gewerkt wordt). Superfunkycalifragisexy en Rockhard in a Funky Place doen me net iets minder maar storen ook niet, When 2 R in Love is prachtig maar vind ik op Lovesexy véél beter passen, en zo heb ik denk ik de hele plaat besproken.

De eindconclusie: interessant album om (eindelijk) eens gehoord te hebben. Eentje met pieken en dalen, maar de pieken zijn dermate goed dat ik The Black Album op zijn tijd waarschijnlijk wel nog de nodige luisterbeurten zal gunnen. En wie weet, misschien word ik op termijn dan ook wat milder richting de dalen.

Elke keer dat ik dit album opzet en de eerste twee nummers hoor denk ik: o, wat is dít geweldig, deze hoort er echt bij, bij het rijtje klassiekers dat Prince in de jaren 80 afleverde. Helaas gaat het album daarna een beetje aan wisselvalligheid ten onder, met drie vormeloze funknummers waar ik helemaal niets mee kan plus het melige When 2 r in love, een reeks die alleen onderbroken wordt door het giftige maar ijzersterke Bob George ("Ain't that a bitch?") en die gelukkig nog eindigt met het feestelijke Rockhard in a funky place om de vieze smaak van de twee daaraan voorafgaande nummers weg te spoelen. Zo is dit voor mij het ultieme fifty-fifty-album, met vier geweldige en vier vervelende nummers. Grappig genoeg zit voor mij het hoogtepunt middenin de twee leukste tracks, wanneer Le grind perfect overgaat in het swingende Cindy C met die overstuurde blazers van het begin. Als alle nummers voor mij dat niveau hadden gehaald waren dit gemakkelijk 5* geworden.