Madonna - True Blue (1986)

Net als "Like a Virgin" is de muziek erg poppy, maar echt kinderachtig kan ik toch niet noemen, al zong ze toen nog met een bakvisstem en klasseerde ik het destijds onder de noemer tienerpop. Het titelnummer, "Papa don't preach", "La Isla Bonita" en "Live to tell" vind ik zelfs prima popsongs die ook alle vier een grote hit werden. "White heat" vind ik dan weer vrij zwak.

Ongelooflijk dat de titelsong destijds niet te vinden was op The Immaculate Collection, kan er nog steeds niet bij

Tracks 1, 2, 4 en 7 zijn evergreens geworden inmiddels. Vooral Open Your Heart blijft een heerlijke meeschreeuwer.

Ook dit plaatje heeft in mijn oude kast gestaan.
Madonna is geen groot zangtalent, componist, actrice, schrijfster van kinderboeken of praktiserend kabbalist
Wel is het een icoon die naadloos aan weet te sluiten of voor loopt op wat komen gaat.
Om ook nu nog met een album te komen dat het goed doet en hoog scoort, moet je toch wel iets in huis hebben.

Ze doet mij een beetje denken aan het liedje over Pino...
Er is maar een Pino en dat ben ik.
En daar mee ben ik echt reuze in mijn schik.
Ik wandel rond in sesamstraat.
En houd iedereen daar aan de praat.
En alle kinderen kennen mij.
En dat maakt mij elke dag weer blij.
Er is maar een Pino en dat ben ik.
Er is maar een Pino en dat ben ik.

Er is maar een Pino en geloof me nou.
Van onder tot boven ben ik prachtig blauw.
Vergis je niet ik ben het heus.
Dat zie je aan mijn rode neus.
Of snavel hoe je het noemen wil.
Dat maakt uiteindelijk geen verschil.
Er is maar een Pino en dat ben ik
Er is maar een Pino en dat ben ik.

Er is maar een Pino ja dat staat vast.
En daarom heb ik ook nooit van iemand last.
Dus als je een blauwe vogel ziet.
Denk dan maar aan dit mooie lied.
En als ik jouw dan meteen herken.
Dat weet je het zo dat ik het ben.

Er is maar een Pino en dat ben ik
ER IS MAAR EEN PINO EN DAT BEN IK

E.e.a is natuurlijk metaforisch en eufemistisch bedoeld.
Edoch dit is geen slecht popalbum met Papa don't preach, over ongewenst zwanger zijn.
Live to tell, uit die best wel goede film met Sean Penn At Close Range.
La Isla Bonita...mooi zomerhitje.
Open your heart..mooie clip voor die tiet, euh ik bedoel tijd natuurlijk en True Blue is een lekker nummer met een knipoog naar de jaren vijftig.

Al bij al voldoende.

Zoals hierboven al vaker wordt beschreven, is ook voor mij "Live to Tell" een uitschieter van jewelste in het oeuvre van Madonna. Bekijk de film eens, waar dit nummer in voorkomt (At Close Range) en je vergeet het melodietje nooit weer.

Ook Open Your Heart is prima. De andere nummers duidelijk minder.

Daarom voor dit album 3.0 sterren

White Heat is het zwakste nummer op deze voor het overige voortreffelijke plaat van Madonna. Ik heb nog de originele vinyl van vroeger dus zonder de 2 remixen. Deze LP is eigenlijk al een soort Best Of.

Maar liefst 4 hits scoorde Madonna in 1986, in de charts was dit echt haar jaar. Tracks 1, 4 en 6 kwamen allemaal hoog in de top 100 over dat jaar. Ook Borderline stond bij de beste 10 genoteerd, maar is niet op dit album terug te vinden. Dat nummer is trouwens wel mijn favoriet van haar uit de jaren 80 tijd. Heerlijke meezinger blijft dat!

La Isla Bonita werd in 1987 pas een hit, net zoals Open Your Heart. Live to Tell is een van haar mooiste ballads, wou dat ze meer nummers als deze gemaakt had. Jeugdsentiment speelt een hele grote rol hier bij mij, dus waardeer deze op naar 3,5*

De hoes vind ik een van haar mooiste, een klassieker onder de hoezen

Niet meteen om te beweren dat onze friek dat niet zelf zou weten, maar dan toch wel voor de andere lezers: Borderline staat natuurlijk op haar debuutalbum en werd (her-) uitgebracht omdat het nieuwe materiaal ´op´ was, denk ik.

Verschrikkelijk. Het gaat wat ver om te zeggen dat deze plaat m'n jeugd vergald heeft , maar het was geen genot om dit in allerlei tenten te moeten aanhoren.

Hier staan toch de 2 van haar mooiste nummers op: Papa, don't preach en Live to tell. Het spreekt me ook aan omdat de teksten ook inhoud hebben.

La Isla Bonita sucks daarintegen.

een stuk evenwichtiger als de voorganger "like a virgin" . haar beste ballad staat hier op ( live to tell). van de andere singles vind ik open your heart geweldig.

ook de album tracks zijn van een behoorlijk niveau (white heat)

80's classic

Waar ik de vorige twee albums vooral lekkere disco vond, wordt dit me soms te zoet.

De leukste plaat van Madonna, niet de beste maar de leukste. De plaat heeft in "Papa don't preach" een single die beoogd een boodschap over te brengen, in "Live to tell" een ballad die nadien niet overtroffen is en als single volwassen klinkt en in "la isla bonita" een heel slimme zomerse single herbergt. Madonna neemt afstand van het ietwat lichtvoetige materiaal dat hiervoor is uitgebracht en maakt een kleine koerswijziging die nadien vooral op sex werd ingezet. Daar is op zich niets mis mee, maar muzikaal levert dat niet het meest interresante materiaal op. Alles kristalliseert uit op "ray of light" Op deze plaat word de koers uitgezet die daar naar toe leidt. Het is de plaat waarop Madonna haar onschuld verliest.

Langzamerhand wordt de muziek van Madonna volwassener. Dat is duidelijk te horen op dit album. Samen met "Like a prayer"en uiteraard "Ray of Light" haar sterkste album.

Toen ik door de afgeschreven cd’s van de bibliotheek zat te snuffelen kwam ik meerdere Madonna cd’s tegen. Eigenlijk ben ik volledig onbekend met het popfenomeen, behalve dan dat ze vroeger groot was en in het dagelijkse gesprek was verweven (“Let me tell you what Like A Virgin is all about…”) en nu achter de feiten aanloopt en niet wil accepteren dat ze oud is. Maar één van die oude hitplaten is natuurlijk altijd interessant, dus nam ik True Blue mee naar huis. Het is nu een kostbaar pronkstuk in mijn collectie, niet zozeer om de muziek – die ik zometeen zal bespreken, maar om het verhaal dat de cd vertelt.

Het hoesje is flink beschadigd; naast enkele barsten zijn de mediatheek stickers één geworden met het plastic. Het boekje is meer los dan vast, en iemand heeft zelfs de bovenste reep (waar groot MADONNA staat) weggeknipt, waarschijnlijk als decoratie voor een agenda. Daaronder staat; ontbreekt 10/10/94. Ja, haar geschiedenis gaat terug naar het begin van het cd-tijdperk. En wat was ze in die tijd populair. Talloze keren uitgeleend, een cd vol krassen, gekladder in het boekje, ja, Madonna was hot. Haar heerschappij van de popwereld is in deze cd af te lezen. Maar die tijd is voorbij. Tegenwoordig doet ze nog haar best om erbij te horen, maar eigenlijk hoort ze er niet meer echt bij, met haar 52 jaar. Al lang vergeten, meer dan twee jaar niet meer aangeraakt (een cd moet minstens twee jaar niet uitgeleend zijn om afgeschreven te worden), volledig in verval geraakt. Daar lag ze dan, tussen de andere oude stoffige cd’s, totdat ze door een jonge muziekgenieter eens uit interesse de cd meeneemt. De Queen of Pop heeft haar kroon moeten afstaan. Het enige wat erop zit is dat ze vroegtijdig overleed, waardoor al haar glorie zal terugkeren.

Nu de muziek. Het is allemaal wel ontzettend poppy en jaren ’80, inclusief de foute bas, drum en het teveel gebruik van keyboards, maar het hoort er helemaal bij. Het luistert dan ook wel erg lekker weg. Je begrijpt meteen waarom dit zo aansloeg, en zelfs nu kan ik er nog best van genieten (misschien meer dan ik zou willen toegeven). De nummers zijn één voor één voer voor de hitparade, maar het kent zeker haar ups en downs. Het lekkerste nummer blijft voor mij de opener Papa Don’t Preach, maar ook True Blue en Love Makes the World Go Round zijn bekoorlijk. Mooiste nummer blijft echter Live to Tell. Minste nummer is zonder twijfel White Heat, tot aan het vervelende toe. Gevolgd door Jimmy Jimmy, maar daar is het stiekem alweer best leuk. Dat betekent dat de overige nummers ook dik in orde zijn. Waardevolle cd met erg aanstekelijke muziek, ook al druipen de eighties ervan af.

1994 is niet het begin van het cd-tijdperk hoor.

Anyway, ik zou zeggen: luister Ray of Light eens! Wat mij betreft hét hoogtepunt van Madonna. Maar ook Like A Prayer, de opvolger hiervan is wat mij betreft al wat beter.

inderdaad wellicht haar twee beste albums , deze doet er weinig voor onder.

Nee, maar het betekent iig dat ie al voor 1994 er ligt, dus ik gok dat ie er al heel lang ligt. Maar het is wel een beetje giswerk, en heb ik het misschien een beetje aangedikt...



Ze heeft mijn aandacht getrokken dus ik zal zeker wat meer gaan luisteren, en Ray of Light zal bovenaan het lijstje komen te staan. Ben benieuwd.

Oerdegelijke popplaat van Madonna. Eigenlijk hoor ik niet zoveel meer van die 80s synths die op haar eerste twee platen veelvuldig voorkomen. Dat zou kunnen aanduiden dat ze binnen de pop een ietwat nieuwe richting insloeg, want natuurlijk heeft Madonna niet voor niets de titel Queen of Pop gekregen. ‘True blue’ zal wel zo’n beetje ‘The fame monster’ van de jaren ’80 zijn en bij het beluisteren van de plaat weet je waarom. Het album is gevuld met boordevol catchy deuntjes. De singles ‘Papa don’t preach’ (die later overigens gecoverd werd door niemand minder dan Kelly Osbourne ) en ‘La isla bonita’ zijn zelfs voor hedendaagse begrippen retestrakke popnummers. Natuurlijk zijn de andere singles ‘True blue’, ‘Open your heart’ en ‘Live to tell’ minstens net zo mooi. De non-singles passen naadloos tussen de rest van het album maar duidelijk wordt wel dat ze te weinig potentie hadden om uit te groeien tot net zulke klassiekers als de nummers die wel verkozen werden tot single. Ondanks de gedateerde klanken die het album heeft, is hij niet minder genietbaar. Toch kies ik liever voor een van haar compilatie CD’s, want dan heb je toch echt wel hét beste!

Ik neem aan dat je overlijdt bedoelt? Ze leeft namelijk nog gewoon hoor.
Ik ben het overigens niet helemaal met je eens, Madonna is op gebied qua muziek namelijk hotter dan ooit. '4 minutes' en 'Give it 2 me' werden zelfs nummer 1 hits hier in Nederland en haar album 'Hard candy' werd binnen 1 dag (!) platina hier. Zelf snap ik dat niet helemaal omdat ik het een vreselijke plaat vind waarbij ze nogal wanhopig overkomt en sterk de drang heeft om nog steeds hip te zijn.

Haar album 'Confessions on a dance floor' van vijf jaar geleden vind ik overigens wel een uniek album. Een perfect geproduceerd album in de categorie dance/pop. Hiermee bewees ze overduidelijk dat ze nog wel degelijk meetelt in de popindustrie en haar kroon niet hoeft af te staan. Slechts te delen, met Britney Spears, want die heeft die titel ondertussen (ook) verdient m.i.

Maar eigenlijk wilde ik alleen zeggen: ik hoop dat ze niet vroegtijd overlijdt. De wereld heeft al iconen genoeg verloren (Elvis Presley, Marilyn Monroe, Michael Jackson, James Dean etc.), Madonna hoeft dat rijtje -wat mij betreft- nu nog niet aan te vullen! Laat haar eerst nog maar een kraker á la 'Ray of light' maken.

Uiteraard bedoel ik overlijdt, idioot die ik ben. En je zult wel gelijk hebben want ik volg de de moderne popwereld absoluut niet, maar dat beeld heb ik iig bij haar (zeker met de populariteit van Gaga op het moment). En ik pleit er echt niet voor dat ze vroeg moet doodgaan hoor, maar het is gewoon zo triest dat ze op haar leeftijd nog zo hip probeert te doen, en rondom het overlijden van een popartiest kunnen wel eens hypes ontstaan, hebben wij gezien...

Waardeloos album van Madonna met die simpele kinderliedjes erop .
Gelukkig is het later helemaal goed gekomen met haar meesterwerk Ray Of Light waar ze een stuk volwassener klinkt .
1,5 ster voor deze prul .

Het "simpele kinderliedje" Papa Don't Preach
bracht het onderwerp abortus medio jaren 80 in de schijnwerpers.
Meisjes die inspraak eisten in deze ingrijpende beslissing.

De ik-persoon in Madonna's lied kiest om het kind te houden.
Ook dat getuigde van lef.

True Blue ging een stap verder dan de twee vorige albums.
Madonna groeide langzaam uit tot een icoon van de emancipatie
van de vrouw in de popmuziek. Zo "waarde(n)loos" was dit album.

De eerste 2 albums waren de puberteit.
True Blue het besef van het vrouw zijn.
Like A Prayer haar eerste volwaardige volwassen album.

Nog een nuance ... op het eerste album
was ze het Lolita meisje met de zingende, blote navel.
Op Like a Virgin de maagdelijke puber die van groot worden droomde.
En op True Blue voelen we de eerste weeën van een adolescentiecrisis.

Madonna

Virgin

Blue

Prayer

Op Like a Prayer flirt ze voor het eerst met het geloof. Een thema dat ze
na haar erotische escapades weer opneemt op het gerijpte Ray of Light.

Grappig, kernwoorden van de eerste vier albums zijn samen te brengen tot de zin.

Het ware gebed tot de maagd Madonna.

TRUE BLUE 1986

Het ware blauw van de de heilige maagd in 9 songs.
Qua hitstatus is dit ongetwijfeld Madonna's bekendste album.
Maar liefst vijf singles schopten het wereldwijd tot megahit.

Het begon nochtans een beetje merkwaardig met de volwassen ballad Live to Tell.
Die draagt menig Madonna fan vandaag nog steeds hoog in het vaandel, maar de single
kwam vlak na haar internationale doorbraak als maagd met het Like a Virgin (1984) album.

Live to Tell ademt een grandeur uit die wat haaks stond op haar imago.
De singlehoes toont Madonna dan ook met iets meer diva allures.
Een ballad die mij echter nooit echt heeft weten te raken.

Plaatkant 1 en plaatkant 2 (want zo was dat nog anno 1986) openen telkens uitgekiend
met twee singlekandidaten en gaan verder met nummertjes die veelvuldig op de b-kantjes
waren terug te vinden (White Heat en Jimmy Jimmy zitten dan ook meermaals in mijn collectie).

Met Papa Don't Preach vocht Madonna in juli 1986 om de eerste plaats
tegen The Edge of Heaven, de zwanenzang van Wham!. In dat moedige lied
bekent de ik-figuur haar tienerzwangerschap aan vaderlief en besluit ze om dat kind,
(baas in eigen buik en alle mogelijke schande ten spijt) toch maar mooi te houden.

Met dit initiatief stak Madonna miljoenen meisjes een hart onder de riem en droeg ze,
veel meer dan met haar latere seksposes, bij tot de nieuwe emancipatie. Madonna werd,
haar naam indachtig, een icoon. Alleen daarom al een belangrijk, maar ook een mooi liedje.

Met True Blue steeg de zangeres voor een derde keer kaarsrecht naar de top
van de hitparades. Het nummer dook jarenlang nog op in een non-stop MTV programma.
Maar ondertussen mag dit nummer tot haar minst inspirerende hits gerekend worden.

Dan toch liever de smeekbede Open Your Heart waarmee Madonna zich
wijdbeens in de televisieclip aan het publiek toonde. Haar onstilbare honger
naar het predicaat filmster zou haar nog lang blijven achtervolgen. De beste films
waarin ze ooit speelde waren echter haar eigen videoclips ... dat was en is haar medium.

Het was wachten op de lente van 1987 vooraleer ook La Isla Bonita op 7" de wereld veroverde.
Dat zomerse liedje had blijkbaar tijd nodig om te ontluiken. Heel wat singles van Madonna
werden trouwens lichtjes hermixt vooraleer ze op single verschenen. Dat maakt dat
de originele single versies van de songs heel moeilijk op CD te vinden zijn.

Haar bekendste verzamelaar, The Immaculate Collection (1990)
stak al die hits in een nog nieuwer jasje en latere verzamelaars gebruiken die 1990 remix
of de albumversie als uitgangspunt. Ooit verschenen haar singles in een box op CD en die versies
heb ik ooit van het net geplukt. Ze klinken vaak frisser dan de albumversies of de 1990 versies.
Jammer dat de remaster van een tijdje geleden zich beperkte tot twee extended bonustracks.

Ik geef dit album 4 sterren omdat van Madonna in 1986 vers hitparadevoer werd verwacht.
In met die milde gedachte in het achterhoofd scoort True Blue hoog: perfect staaltje 80s pop.

true blue baby I love you
True love, oh baby, true love, oh baby
True love, oh baby, true love it's

Dit pareltje van een songtekst van Madonna zet de dichtkunsten van de alombekritiseerde J. Bieber toch wel in een ander daglicht.

Ja, want pretentieloze pophitjes draaien ook helemaal om de teksten natuurlijk. Daarbij is het ook bijzonder flauw om nou net alleen zo'n refreintje eruit te halen. Dit is gewoon zeuren om het zeuren.

Nee Arrie, dat moet je met een korreltje zout nemen (kon het niet laten ).

Mijn idee , maar dan graag zonder die titeltrack, want dat is toch wel één van de grootste Madonna draken (voor mij).

Van dit album blijven Papa Don't Preach en Live to Tell toch echte pareltjes.