Adam and the Ants - Kings of the Wild Frontier (1980)

Ok, bedankt voor de verbetering.


Dat ben ik met je eens. Zo verschilt Prince Charming, dat onder Adam Ant is uitgebracht, qua geluid helemaal niet van deze plaat. Er is duidelijk sprake van twee mensen met een visie (Ant en Pirroni, ook wel de Bowie/Ronson van de punk) en daarnaast een stel muzikanten die die visie uitvoeren.

Het verhaal van Reint is toch echt dichter bij de waarheid. Ant vertrok niet, zijn bandleden vertrokken, na bemoeienis van McLaren. Pas toen belde Adam Marco Pirroni op en de rest is geschiedenis. Ondertussen werd het 15-jarige zangeresje Anabella bij de oude Ants gevoegd en dat werd Bow Wow Wow.

En ik dacht dat McLaren met het Burundi-drums-idee kwam. Daarna wist hij de overige bandleden te overtuigen Adam uit zijn eigen band te ontslaan. Maar Ant revancheerde glorieus met deze LP.

Prettige plaat, en ik vind ergens wel jammer dat hij als groep niet meer heeft gemaakt. 4,0

Nog heel even een tikje off-topic:
Adam Ant was zo ambitieus als de neten, ook in zijn ´punk´ periode. Adam schreef de muziek en de bandleden mochten zich er niet in het minste mee bemoeien. Het moest gaan zoals hij het in zijn hoofd had. Zoals Adam zich profileerde in de band was hij echt ´de baas´. Een improvisatie op het podium was bijv. wel mogelijk, maar dit moest dan wel vantevoren worden besproken.
En toen Malcolm de band benaderde met zijn ´eigen´ ideëen was er dan ook niet veel voor nodig om Adam de rug toe te keren: het is echt de band geweest die Adam verliet.
Er waren (toen) vele versies van diverse songs in omloop in Antland, en daardoor is het soms lastig te achterhalen wie waar en wanneer op welke song de bijdrage heeft geleverd.
John Moss van de Culture Club heeft idd ook bij Ants gezeten, maar heeft van als ik het goed heb slechts vier songs studio de drums gedaan, de CBS-versies van: Cartrouble, Kick, Whip in my Valise, Zerox. Van deze heb ik alleen een ? bij 'Whip....' en 'Zerox', simpelweg omdat deze onder 'Do It' nagenoeg identiek klinken terwijl dié versies (naar logische waarschijnlijkheid) zijn gespeeld met de voltallige Bowwowwow-bezetting, Dave/Andy/Matthew.
Er is dus soms moeilijk een vinger op te leggen.
Wat de bassist betreft, in deze bezetting van 'Kings......', Gary Tibbs (al kwam hij pas kijken net na uitgave album), heb ik ook ooit gelezen idd dat hij bij Roxy Music heeft gezeten. Ik ben nooit echt goéd op zoek geweest, maar eerlijk gezegd ben ik de naam Gary Tibbs onder Roxy Music (via div. media) nooit tegen gekomen.
Dus dat houd ik voor mezelf even open voorlopig.
Maar vóór Gary Tibbs erbij kwam had Adam een zekere Kevin Mooney aangesteld als bassist. Probleem was alleen dat het tussen Kevin en Adam niet echt wilde boteren. Adam had bijvoorbeeld moeite met Kevin omdat hij 'zo uit z'n dak' ging op het podium. Toen Adam op een moment er genoeg van had en Kevin beval daarmee op te houden (want ze waren immers inmiddels een professionele band geworden) bood Kevin Adam zijn f***-off-vingers en vertrok. Dit is later bijgetrokken, zo'n dertien jaar later. Want de naam Kevin verschijnt wederom in Antwereld met de cd Wonderful.
En ik heb het een lange tijd niet geloofd, maar het is echt waar. Marco Pirroni, Adams kameraad, rechterhand en steun & toeverlaat, heeft daadwerkelijk (al is het maar kort) deelgenomen aan de New York Dolls. En ook heeft hij met Siouxsie & the Banshees gewerkt. En ik kon het niet geloven dat zijn naam volop is vertegenwoordigd op het beroemde album van Sinead o' Connor: 'I do not want what i havent got' (die met de song 'Nothing Compares.......')
Getuige ook de productionele successen van Chris Hughes (Merrick) blijken de exen van de Ants als musici uiteindelijk helemaal niet zo onverdienstelijk.

Een vriend van me had deze lp... ik mocht als punkliefhebber dit natuurlijk helemaal niet goed vinden (de toen slecht verkrijgbare Dirk Wears White Socks kon net wel), stiekem was het natuurlijk best wel lekker dit...

Kun je nagaan hoe interpretaties in kleur kunnen verschillen. Dit is namelijk voor mij juist zo'n beetje het album geweest die me naar de punkstroming lokte. Dit album maakte voor mij de
b-side van Goody-2-shoes toegankelijker, de rocker 'Redscab' en daar was dan het hek van de dam: de poorten werden mij geopend naar mijn eerste echte beukende 'herrie'.
Toegegeven had ik met dit album bij toeval wel direct de amerikaanse persing in handen. Met toevoegingen van Pressdarlings en Physical werd luidere muziek dan ook al snel een feestje voor mij.

Red Scab, ja. Wel 1 van mijn favoriete B-kantjes.

t/m Kings of The Wild Frontier een alleraardigst album, daarna wordt het toch een pak minder. Denk dat ik maar ga voor een verzamelaar, lijkt me genoeg.

Een van m'n eerste platen en ik vind hem nog steeds leuk.Lekker opzwepende pop met het dubbele drumstel als extra.Vooral in dog eat dog,making history en het titelnummer werkt die combinatie perfect.

Heerlijk album. Beter dan de voorganger,
Pironi is natuurlijk een killer.
De Ants hadden een eigen geluid wat best wel opmerkelijk was in die tijd, staken dus wel hun nek uit.
Heb de lp weer opstaan beter dan ik had gedacht.

Het had helemaal perfect geweest als Stand & deliver hier op had gestaan

Smaken verschillen natuurlijk. Maar beter dan de voorganger? Nou, nee. Kings is gewoon lekker, gewoon vet terwijl ik Dirk beschouw als een vele malen creatiever album.
En ik weet niet of het beter was geweest als Stand & Deliver hier op was gezet. Ik vind het gitaarwerk op Kings net even iets dominanter geproduceerd. Maar..., wel zou Stand & Deliver hier beter op passen dan op Prince Charming, dat wel.
Ik vind Kings ook nog altijd een fraai album, al zijn er wel songs die de tand des tijds niet hebben doorstaan bij mij. De songs die voor mij onvoorwaardelijk zijn op dit album: Antsinvasion, Killer in the Home, het geinige Jolly Roger. Omdat ik ook een andere persing heb waar Pressdarlings en Physical (you're so), beschouw ik die ook als tijdlozen op het album.
De enige die ik altijd oversla, ook als toen nog tiener zijnde, is Antmusic: heb ik nooit zo spectaculair gevonden.

De enige die ik altijd oversla, ook als toen nog tiener zijnde, is Antmusic: heb ik nooit zo spectaculair gevonden. [/quote]

Vind ik wel een lekker nummer.

Ik zal Dirk nog eens goed luisteren, zat toen in 79 niet in mijn aandacht itt Magazine, DEVO, Siouxsie, JD, Cure, TH, etc
Ik heb trouwens nooit een probleem gehad om de Ants goed te vinden en commercieel is deze lp vlgs mij nog niet, dat is pas bij Prince Charming.

Deze heb ik grijsgedraaid in mijn tienerjaren.
Ik kocht een 10-tal jaar terug the Remastered version, uit nostalgische overwegingen.
Voor mij klinkt hij nog altijd even fris als in mijn pubertijd.
Feed Me To The Lions bevat trouwens de theme van de film 'Lawrence Of Arabia', die Marco naspeelt op gitaar.
Heerlijke plaat, jammer genoeg vond ik de opvolger (Prince Charming) een pak minder.

Ikzelf had geschreven: 'Adam had bijvoorbeeld moeite met Kevin omdat hij 'zo uit z'n dak' ging op het podium. Toen Adam op een moment er genoeg van had en Kevin beval daarmee op te houden (want ze waren immers inmiddels een professionele band geworden) bood Kevin Adam zijn f***-off-vingers en vertrok.'
Dit wil ik even rechtzetten. Want de reden was inderdaad dat Kevin nogal ongeremd kon zijn op het podium, uit z'n dak met z'n bas.
Maar ik heb de verfijnde context gelukkig gevonden: vanwege het succes van de Ants mocht Adam & co. voor de koningin spelen. Ligt voor de hand natuurlijk dat dit voor Adam een megabelangrijk moment moet zijn geweest.
Maar Kevin, hij was nog punker in hart en nieren, en hij kon zich er niet in vinden steeds meer te moeten optreden voor Adam-geilende meisjes. En nu ze óók voor de koningin gingen spelen was voor Kevin de druppel: zwaaien en raggen met zijn bas tijdens dit belangrijke optreden, of gewoon demonstratief laten zien dat hij weigert te spelen...
Eigenlijk was Kevin hier echt degene met de hardcore punkattitude. Maar Adam kon het niet waarderen en na het optreden werd Kevin door Adam incognito de laan uitgestuurd.
Voor de liefhebbers:
https://www.youtube.com/watch?v=HXQJjlOynbY

Ik ken het fragment, ja. Een echte kerel zegt dat Adam in zijn gezicht en doet dat niet tijdens een optreden. Volkomen terecht dat-ie eruit gegooid is.

Overigens hebben ze jaren later nog weer samengewerkt, dus er is geen blijvende haat en nijd. Vergeet ook niet dat de lijntjes kort waren, want Kevin was getrouwd met Jordan, die in de beginperiode manager voor de Ants was en zelfs één nummer heeft 'gezongen' (Lou).

Akkoord. Met een beetje kloten in je lijer zorg je ervoor dat je 'tgeen waar je problemen mee hebt bij jezelf houdt. Ik heb een later interview ooit eens gevonden op YT waar Kevin uitlegt wat hem bezielde toen. En wat ik eruit op heb kunnen maken is dat ook Kevin overrompeld werd met alles wat hem niet zinde: hij was een echte rebel en wilde dicht bij het anarchistische blijven. En eenmaal voor de koningin werd het hem teveel..., zo ongeveer.
En ja, ik geloof dat ik de naam Kevin weer tegenkwam op de cd 'Wonderful'? Zou ik 's even moeten checken.
Van Jordan als manager en Jordan met het nummer 'Lou', dat wist ik. Maar Jordan ook nog getrouwd geweest met Kevin? Wow! That is ome new shit to me! Thanks!

Ja, hij heeft meegewerkt aan Wonderful. En Adam heeft een nummer gezongen op een album van een band van Kevin.

Kevin Mooney - Wikipedia - en.wikipedia.org
Pamela Rooke - Wikipedia - en.wikipedia.org

Niet nieuw. Voordelen, het heeft al een leven gehad, duurzaam bezig zijn, en het heeft ook wel zijn charme. Een piepje en een kraakje, een scheurtje in de hoes en een vleem nostalgie.
De LP en dat ik deze LP een weekje of 3 pas heb.
Uiteraard kon ik Ant zijn song Stand and Deliver al van de classic radio stations die veel muziek uit het verleden afspelen.
Ant Music is ook een bekende van hem, en omdat ik best al een poosje op de Malcolm McLaren toer ben, vindt ik het leuk om te ontdekken welke bands hij zoal een kans gaf of promote.

Toen ik de LP ontving was het gelijk wel raak. Hé, das mijn smaak.
Om ook eens de onbekendere songs te ontdekken, vindt ik het een bijzondere LP.
Ik hoor hier artistieke input dat eens niet komt van de keuze in gebruikte instrumenten, maar van de ingevingen en talenten van de bandleden. Ook de afmix hoefde niets te verbeteren en of iets omhoog te tillen. Gewoon erg goed bezig zijn met muziekmaken dan met kunst en vliegwerk een orkest neerzetten en overproduceren.
Ruw, eerlijk, origineel, eigen, uniek, niets klinkt zoals Adam and the Ants, eigenlijk de punk rock variant zoals Motörhead het hard rock gerne ook een eigen draai gaf. Bands die niet in een hokje te stoppen zijn, leverd vaak vreemde blikken, maar ook die hard fans die altijd veel tijd nemen om de albums keer op keer te beluisteren.

Deel 2, Prince Charming is onderweg, en tuurlijk om de bekenste songs van Adam and the Ants in zwart vinyl op mijn draaitafel te hebben.
Ik kan ook streamen, maar een LP hoes is ook een vorm van kunst.

De hoes is een still van de video van de titeltrack. De cover van Friend or Foe en de rerelease van Dirk Wears White Sox zijn op een vergelijkbare manier gemaakt.

Hij staat hier:
https://youtu.be/5hEn_rEDzp0?si=lC9mB-7ZlG9HRzri

Met debuutelpee Dirk Wears White Søx haalden Adam and the Ants in januari 1980 de eerste plaats van de kersverse Independant Album Chart in het Verenigd Koninkrijk.
Manager Malcolm McLaren, die furore maakte met de Sex Pistooltjes waarvan inmiddels de houdbaarheidsdatum verstreken is, zoekt een nieuwe melkkoe.
Die vindt hij in Adam en de Mieren: eerst neemt hij het management over en vervolgens de hele groep minus frontman Adam Ant, die moet toezien hoe zijn visie (romantische struikrovers uit de 18e eeuw in combinatie met postpunk-Burundiritmes) wordt gestolen.

Althans, zo begrijp ik het uit bovenstaande berichten, waarvoor dank aan Aazhyd en Saldek. Een verhaal dat mij totaal onbekend was. En verder begrijp ik dat Ant met gitarist Marco Pirroni een nieuwe Adam and the Ants opbouwde.
Blijkens Wikipedia speelde deze "groepskaping" zich in januari 1980 af. Ant en Pirroni zitten vervolgens allesbehalve stil. Al in juli dat jaar halen Adam and the Ants voor het eerst de Britse hitlijst: in eerste instantie piekt single Kings of the Wild Frontier in augustus bescheiden op #48, maar in 1981 haalt ie opnieuw de hitlijst: #2 in maart.

Ik zag ze met verbazing op de Nederlandse televisie, in mijn geval met single Antmusic, dat maart 1981 in de Nationale Hitparade tot #48 kwam. In Vlaanderen één week #30.
De muziek was leuk: een beetje gek, punk en pop tegelijk. En dan die kleding en gezichtsverf! Was dit de punkversie van shockrockers Kiss? Of de punkversie van tv-serie Dick Turpin, over de charmante struikrover (in de link een complete aflevering! ). Stand and deliver, zoals een latere hit heette!

In eigen land groeide het succes al in 1980. Eerste top 10-hit is Dog Eat Dog, november 1980 #4, Antmusic betreedt de Britse hitlijst in december '80 om in januari '81 twee weken #2 te halen.
En nóg opvallender: de heruitgave van de 1978-nonalbumsingle Young Parisians (dus met de oude bezetting) betreedt de dag na Kerst de Britse hitlijst en haalt in januari #9, terwijl Antmusic op #4 staat. De oorspronkelijk uit 1979 stammende non-albumsingle Zerox komt als heruitgave in februari nog eens tot #45 en hetzelfde gebeurt met Cartrouble uit 1980, dat in februari #33 haalt, waarmee er die weken soms drie singles van de groep in de Britse hitlijst staan.

Hallo, bent u er nog? Ter onderstreping de herhaalde vermelding dat er daarna nog die succesvolle heruitgave van single Kings of the Wild Frontier was. Antmania, was dat een term?

Over dit album: kauwgompunk op z'n charmantst, dansbaar en energiek. Een heel album lang is voor mij wat veel van het goede, maar ontegenzeglijk is het knap hoe hier een geluid wordt gecreëerd dat eigenwijs en onmiddelijk herkenbaar is. Met dank aan de jongensachtige zanglijnen en de dreunende dubbele drumpartijen op z'n Burundi's.
Ook vallen de bijdragen van Pirroni op: zo lijkt Killer in the Home geïnspireerd door Rumble van gitaarpionier Link Wray en elders denk ik gitaarlijnen van Hank B. Marvin van The Shadows te horen. De man speelt uitermate gevarieerd met de wortels in oerrock'n'roll en tegelijkertijd is er de stijl die Ant voor oren had.

Elpee Kings of the Wild Frontier staat bij de Britten vanaf 17 januari 1980 tot half mei twaalf weken #1, zij het niet ononderbroken. Maar eigenlijk is dat nog knapper. Dan is het evenmin verbazend dat albumdebuut Dirk Wears White Søx alsnog de belangrijkste albumlijst haalt: maart '81 twee weken #16. In Nederland haalt Kings (de elpee) in juli '81 #11. In 2016 verscheen deze uitgebreide heruitgave van de plaat.

Het succes zette zich voort met de nodige singles van de opvolger Prince Charming, het album dat in november '81 verscheen. Daar ben ik voorlopig nog niet.
Mijn reis door de new wave bevindt zich eind juli 1980. Ik reisde van de verzamelaar met Neue Deutsche Welle genaamd Verschwende Deine Jugend en vervolg bij het solodebuut van Pauline Murray.

PS - Zou het kunnen dat acteur Johnny Dep voor zijn filmkarakter Jack Sparrow is geïnspireerd door Adam Ant?

Marco Pirroni zei het zelf al: "We stole from everyone and pretended it was ours."