Adam and the Ants - Kings of the Wild Frontier (1980)

Adam en zijn Ants waren hier doorgebroken. Hun debuut (waar the Ants nog the Antz waren) trok wel wat aandacht, maar dit album had de eerste hits te pakken met Dog eat dog (4 in de UK) en Antmusic (2 in de UK). Leuke hitjes ook, maar het kwam pas echt goed op gang met de opvolger, die ook voor de doorbraak in de rest van Europa zorgde.
Met Adam Ant is het niet goed meer gekomen, helaas.

Als ik me niet vergis was dit een Malcolm Mclaren-productie, maar de opzwepende drums in met name De eerste twee nummers en Kings of The Wild Frontier vond ik begin jaren tachtig toch echt wel geweldig.
Inderdaad is meneer Adam helaas in de goot tercht gekomen.

Beste plaat van deze band. Helaas naast een reeks sterke nummers ook flauwekul als Jolly Roger.

Adam Ant in de tijd dat hij nog cool was.
Dog eat dog vind ik nog steeds één van de beste nummers van Adam & the Ants ooit, samen met een aantal anderen, zoals 'Antmusic' , 'Kings of the wild frontiers', en van het volgende album "Prince Charming" de nummers Stand and deliver en Prince charming.
Rond deze tijd toen dit uit kwam ( begin '80 ) had ik nooit vermoed dat Adam ( Stuart Goddart ) zo'n diepe neergang zou gaan meemaken.
Zonde,.......maar de waarheid is hard.

Eigenlijk was hij nog best veelbelovend in het begin ja
Maar dat was snel over helaas..

Toch blijft het goede muziek met een absoluut uniek geluid (nog steeds!). Ik hoor ook nog steeds de sensatie in de muziek terug die ze toen ook al veroorzaakten, fris geluid

Eens was ik een enorme Ant-fan en draaide ik dit album op mijn platenspeler (mejemig, lang lang geleden zeg) helemaal grijs. Het was nieuw, fris en origineel en (voor mij toen van belang) gegenereerd uit de punkstroming.
Uit nostalgische overweging wil ik deze nog wel eens uit de kast halen en haalt dan ook wel enig herinnering naar boven. Voor mij is dit album dus wel gedateerd. Toch staan er ook een paar op die uitstekend met huidige (alternatieve) rockmuziek door eenzelfde deur zouden kunnen gaan, mij betreft: 'Pressdarlings', 'Antsinvasion', 'Killer in the home' en 'Physical (you're so)'.
Het is mij niet mogelijk een objectief oordeel over dit album te geven. Ik raap dan ook maar alle nostalgie, herinnering en shit bij elkaar en geef het een 4,5.

Dat vind ik dus ook wel. Het grappige is dat ik dat gevoel niet heb bij de opvolger Prince Charming

Ik moet erkennen dat ik van deze plaat maar een handvol nummers heb, terwijl ik prince charming wel geheel heb. De nummers van deze plaat, Ants Invasion, The Magnificent Five, Antmusic of Dog Eat Dog vind ik overigens niet zo heel gedateerd klinken Ik vind veel jonge bandjes van nu eigenlijk ouwelijker en gedateerder klinken dan dit.
De muziek is fel en feestelijk tegerlijkertijd, bovendien is de productie kraakhelder en werkt die combi punkende gitaarriffs met dubbele drums gewoon erg opzwepend. Als je dat met die busladingen lullige emo-bandjes van nu vergelijkt...., die willen het liefst al oud en begraven zijn voordat ze beginnen met spelen volgens mij

Ga je diep schamen en schaf deze cd alsnog aan, zeker als je zo enthousiast over ze bericht elke keer

Des te enthiousiaster toch, dat ik het op basis van de helft het al een leuke plaat vind

Nog even een note van een ouwe antfan.
Zoals ik op meerdere topics van deze artiest heb ik enig melding gemaakt van het feit dat het Adam Ant moeilijk werd gemaakt met z'n muziek in de beginperiode. Het onafhankelijke label 'Do It' heeft hem toen, ondanks de parel 'Dirk....' flink dwars gelegen. Pas met de overstap naar 'CBS' kreeg Adam Ant eindelijk kans om door te breken. Met enig trots presenteert Adam op dit album zijn uiteindelijke versie 'Physical (you're so)' dan ook met een vleugje wraak. Het nummer opent met: '...Eat your heart out Do It. You can't do it.Can ya ?!'
't is maar een kleinigheidje, maar leuk misschien voor de fans als weetje.

Leuk, van die inside-weetjes. Voor mij is dit pure nostalgie. Rebellie tegen je ouders als jonge puber; onderdeel van een een nieuwe new-wave/punk movement. De top werd bereikt met de single 'stand and deliver', na 'Prince Charming' nam het Ant-gevoel behoorlijk af, commerciëler en minder sterk. ' Kings of the Wild Frontier' bleef toen nog vrij obscuur en blijft als LP een spannend hoogtepunt in de puberale zoektocht naar goede muziek en eigen identiteit, eigenlijk 10 jaar voordat een nieuwe generatie Nevermind van Nirvana omarmde.

Yo La Tengo speelt 'Antmusic' wel eens als cover tijdens optredens.

of dat nou als eerbetoon moet worden opgevat ... ik weet het niet. Eerder zieke humor denk ik.

Robbie Williams speelt ook geregeld Antmusic.

Inmiddels zijn er van de Ant-albums geremasterde versie verkrijgbaar, deze hebben vele bonustracks, meestal demo's en alternatieve versies. 1 van die nummers bij deze CD is een vroege versie van Ants Invasion, getiteld "The Omelette from Outer Space".

Dit album is imho het beste Ant-album.

Wat een heerlijke instrumentatie. Ik denk dat Adam een geweldige band had op dat moment. Die dubbele drums zijn uniek in popmuziek. Voor mij een echte new wave/postpunkklassieker, een nummer zo uniek als Dog Eat Dog komt weinig voor.

You may not like it now, but you will!
Rake teksten heeft die Adam Ant. Wat een ontdekking!

Daarom is het ook zo uniek

Hehe, beetje dubbelop inderdaad. Maar wat een sound heeft dit album. Dit soort muziek is er eigenlijk te weinig gemaakt.

Heel knap hoe hier een bepaalde thematiek wordt neergezet van 'eigenwijze mieren die fantastische muziek maken, waar je alleen bij kunt horen als je je net zo voelt'. Heel bijzonder album.

Ik lig constant dubbel om Jolly Roger, trouwens.

Voor mij de beste van The Ants. Uniek eigen geluid en composities.
Erop terug kijkend misschien wel wat overdreven die zeerover en mieren dingen, maar vind de nummers zeker niet gedateerd klinken.
Beland nog regelmatig op de platenspeler.

Heb deze plaat op een rommelmarkt gevonden en uit nieuwsgierigheid meegebracht. Is niet direct mijn ding.
Antmusic kan ik nog een beetje smaken maar voor de rest gaat het voor mij een beetje verloren

Destijds dé sensatie in Groot-Brittannië. Opzwepende muziek met unieke sound mede vanwege de dubbele drums, vrolijk en vrij bizar, het sluit zowel aan bij de postpunk als glamrock en ik vind het nog steeds fris klinken, goede muziek vergaat niet.
Dog Eat Dog, Antmusic en de titelsong vind ik geweldig.

Deze heb ik onlangs weer eens uit de kast gehaald. Dus ook Antmusic passeerde de revue waarbij een regen van vraagtekens mijn toupet 'terrorriseerde' aangaande de waardering voor dat nummer. Ik heb het nl altijd als een 'bijnummer' beschouwd, hoe succesvol het nummer maar ook is geweest. Maar genoeg parels over om een uurtje vol te genieten:
- Dog Eat dog, ik vond en vind het nog altijd niet veel aan. Nu skipte
ik 'm dan eens niét en kon dan iig nageven dat het (nog steeds)
heel erg origineel is, qua compositie én productie.
- Antmusic, toen en nu vind ik er niet veel aan. Leuk voor een
gezellige achtergrond, dat wel.
- Feed me to the Lions, een prettig nummertje waarin ik altijd heb
betreurd dat de wanhoop erin niet expliciet benadrukt is: die wordt
tenietgedaan door een wat speels refrein.
- Los Rancheros, geïnspireerd door Ennio Morricone-klanken een
westernachtig tussendoortje met ode aan zijn held van toen, Clint
Eastwood.
- Pressdarlings, een song zoals ik die altijd graag heb mogen
horen van Ant & co. Hier begint voor mij het album een beetje:
rauw met karakter, steviger gitaarwerk met knipoog naar de punk.
- Antsinvasion, een gran-di-oos nummer met dubbele betekenis:
vanuit het oog van de toeschouwer en die van hemzelf. Slachtoffer
van een miereninvasie waarbij zijn laatste uur geslagen is of leider
van de mierenkolonie die de wereld verovert? Met heerlijk
opbouwende wanhoop en één van de Antsongs die mijns inziens
tijdloos karakter geniet.
- Killer in the Home is best geniaal....bijna dan. Spannend en beetje
dreigende song die volgens mij té snel is afgemaakt: na tweede
refrein valt hij terug naar eerste couplet, da's wel jammer.
- Maar dan Kings of the wild Frontier: hij is overtuigd van zijn
indianenbloed en gooit het eruit in een tribe. Stevige chants en
gitaar met krachtig tribalgetrom alvorens het oorlogspad te
betreden.
- Magnificent five is een lekkere typische Antpop-rocker, dus ook erg
origineel. Getuige de lyrics vindt hij zichzelf en de zijnen erg goed.
- Don't be Square, een beetje funky-punky-rock song die gewoon
lekker wegdanst. Het rauwe doch ritmische karater doet mij dit
nummer zien als Antdisco.
- Jolly roger....and who would sail with them was taking quite a
chance, they'd hang them from the gallows just to see if they could
dance....Ik heb het altijd een leuk nummer gevonden, en zat altijd
met smart te wachten op dit stukje omdat het zo welgemeend
klinkt.
- Physical, op origineel Europees vinyl was deze niet
vertegenwoordigd. Wel op de Amerikaanse persing. En dit is juist
een heftige knaller van kaliber. Traag voortdrijvend en knagend
klagend zetten de Ants ongewenst voet op bodem om het te
bezetten......de muziek dan. Want de tekst is best grappig over een
date waar hij gevoelens voor draagt maar mogelijk veel te sterk is
voor hem om te overleven. Eén van mijn favotiete antsongs.
- Making history is alsof hij spot drijft met geschiedenis:
The good guys hate de bad guys and the bad guys hate the good
guys, and we call this making history. Grappig nummertje.
- The Human Beings is een prachtige afsluiter die je heel snel zal
onderschatten. Maar goed luisterend hoor je in de weeklacht van
indianenchants op een moment het psychedelische. Die spanning
doet realiseren (thans bij mij) dat hij lijkt te doelen op het
bezegelde lot van de mensheid. En gezien in de context met de
rest van het album zou verondersteld kunnen worden dat deze
werd onderschreven met het verdrijven en uitroeien van de
Indianen.

Wat ik zo jammer vind is dat Ant op de bühne matig presteerden: de drive was er niet meer toen hij bekend werd. In zijn eerste drie punkjaren was die drive er wél en maakt zijn gigs zónder die schmuck veel dynamischer. In die tijd was zijn muziek live een mengeling van punk dat kruist ergens tussen The Damned en Dead Kennedys. Kijk maar eens naar de optredens mét zijn witte streep: hij straalt een soort gereserveerdheid uit. En zo blijkt ook uit zijn biografie. Hij berispte Kevin Mooney er bijv. op (de eerste bassist van de nieuwe Ants) dat hij bij optredens teveel uit zijn dak ging. Hij speelde lekker volgens Adam, maar nu ze bekend werden moest Kevin leren zich professioneel te gedragen...........................jammer.

Waar zijn de tijden gebleven met bands als Adam and the Ants en The Damned en andere bands van de eerste punkstroming.
Jammer dat ik er toen nog te jong voor was, maar ik had veel van deze bands toch graag eens live op zien treden in hun top-periodes.

P.s. als je van Adam Ant's oude punkwerk liefhebber bent, moet je maar eens hun nummer 'Day I met God' luisteren,..weergaloos.

Press Darlings en Physical zijn beiden songs die niet op de originele LP voorkwamen. Vandaar dat ze anders klinken als de rest. Het waren B-sides van de Kings of the Wild Frontier en Dog Eat Dog singles.

Op de geremasterde versie staan een heleboel bonustracks, waarvan Omelette from Outer Space (vroege versie van Ants Invasion) wat mij betreft de leukste is.

Helemaal mee eens. Samen met Redscab zijn het ook de songs geweest die mijn deuren openden naar de punkmuziek. Ja, nu voel ik het Antbloed tóch weer even stromen:
Physical hoorde van oorsprong eigenlijk niet op dit album, dat klopt.
Waarom wel in amerika toen, dat weet ik niet, maar hier moest je in het bezit zijn van de single 'Dog Eat Dog' om de veel betere b-side te hebben. De allereerste Physical stamt uit 1977 en hoorde bij de opnames in de tijd dat Ant nog bij Decca zat. Physical valt daar samen met songs als 'Lady' en Young Parisians, de allereerste megamagistrale versie van 'RedScab' en veel meer moois.

'Day i met god' is idd een vloeiend en gestroomlijnde punksong.
Maar wil je échte Antpunk horen, dan zijn songs als 'Plastic Surgery' en 'Send a letter to Jordan' toch wel dé aanradertjes. In live-versie begint Plastic......als een doommetalsong met stampvoetende bas, loodzwaar gitaar en klagend-jammerende zang. En bij dé wending wordt het tempo versneld en ontaardt het in spetterend punkfestijn.
'Send a Letter to Jordan' is punk ten top met gitaarwerk dat (mij iig) sterk aan toenmalige Damned doet denken. Alleen het refrein heeft weer tikje meer doomneigingen. Of 'Fatfun'.....om de vingers bij af te likken. Dat nummer zou zeker niet misstaan op ook een huidige hardcore punkparty: ranzig heftig 'fucken' en knallen is dat. Of de liveversie van (de originele) 'Red Scab' waar Ant echt he-le-maal los gaat en zijn longen uitschreeuwt.....
Maar niet alles is punk wat Adam toen deed. Hij wisselde graag met lollige nonsense-nummers (Friends, Boil in the Bagman, Juanito de Bandito) en gewoon typisch ant (Zerox, Bathroom Function, Christian D'or) tot grillig (Song for Ruth Ellis, Rubber People, Redscab).....ik verwonder me overigens nog steeds wel eens dat hij nog geen drie jaar later met 'Puss 'n' Boots' op de proppen kwam..............

Hm.....heb me best wel een beetje laten gaan in off-topicbetoog.
Om even terug te keren: Kings was voor mij het laatste album dat nog referreerde aan 'ouwe Ants'. Daarna kwam voor mij de doorslaggevende kentering met 'Prince Charming'...........
Maar het was hoe dan ook lache toen!

Destijds waren Adam and the Ants een sensatie en brachten iets geheel eigens mee, uit de slipspoor van de punk met een snufje indianensfeer, maar getuige het stevige Physical (you're so), is (hard) rock hem ook niet vreemd. Maar vooral de drums nemen een prominente plaats in. Ik geloof dat hieruit of anderzijds ook Bow Wow Wow met elkaar te maken had. Die hadden ook een soortgelijk drumgeluid.

Dat klopt! Adam Ant had het geluid gevonden toen Malcolm McLaren nog hun manager was (mede verantwoordelijk voor hun wilde uitdossingen). McLaren is er toen ineens met Ants bandleden vandoor gegaan en heeft snel Bow Wow Wow bij elkaar geraapt door een (ik geloof) 16-jarige zangeres bij te gooien.
Op dat moment was het een wedloop van wie als eerste het geluid, gekenmerkt door de dubbele burundi-drums, op de markt zou brengen. Ant slaagde daar uiteindelijk als eerste in.

Wat Reint zegt klopt gedeeltelijk. Adam Ant had inderdaad het typische Ants-geluid bedacht (gebaseerd op de Burundi-drums) maar vertrok na ruzie met Malcolm McLaren. Adam Ant richtte snel een nieuwe band op onder dezelfde bandsnaam (Adam & the Ants) die zijn sound kon vervolmaken (met 2 drummers).
De ex-Ant-leden die niet met Adam Ant waren vertrokken werden door Malcolm McLaren omgedoopt tot Bow Wow Wow met toevoeging van zangeres Annabella Luwin. Die brachten een meer poppy versie van de Ant-sound.

Interessante bandleden kwamen en gingen in de beginperiode.
Ik geloof dat één van de (vele) drummers nog bij Roxy Music heeft gespeeld.
En volgens hun bio heeft ook John Moss (drummer Culture Club) nog bij de Ants gezeten.

Nog belangrijker is de figuur van Chris Hughes die in de jaren 80 menige band zal producen.
Tears For Fears' Songs from the Big Chair bijvoorbeeld om maar een album te noemen.

Ik vind trouwens dat Adam & The Ants aan Adam Ant mag gealiast worden op deze site.
Ants Adam en Pirroni bleven toch voortdurend de spil van Adams solo-carrière.