Scraping Foetus Off the Wheel - Nail (1985)

Foetus is natuurlijk inherent aan een ieder die de jaren 80 een warm hart toedraagt, zeker diegenen die iets met industrial hebben, denk Skinny Puppy, Throbbing Ghristtle en andere vreemdsoortigen. Dit klonk destijds als een klok weet ik nog.. het is een beetje lauwer geworden, niet dat andere industrial beter is geworden, maar electronic heeft wel wat fases verder bereikt. Blijft eigenlijk voornamelijk de tekst staan, en die is wel sterk. Maar acts als Cop Shoot cop (zwaar beinvloed door Foetus) vind ik nog net wat veelzijdiger en cynischer in hun ding.

Deze plaat, de eerste twee van Nick Cave en The Las Vegas story van de Gun Club, veel heftiger werd het niet in die tijd. Nu misschien bijgehaald, indertijd goed voor veel alcohol en doorwaakte nachten.

Een intro als een duister Walt Disney sprookje, om vervolgens helemaal los te gaan.
De mokerslagen die volgen geven aan dat Sneeuwwitje niet vergiftigd is door een jaloerse stiefmoeder, maar juist bruut is afgeslacht door de zeven dwergen.
Nail is gewelddadig, over the top, een meesterwerk of juist de stuiptrekkingen van een gestoorde gedachte.
Kitsch in combinatie met een soort van avant-garde.
Scraping Foetus Off The Wheel is het ene moment horror bigband, vervolgens weer zwaar industrieel.
Passende tussen tijdsgenoten als Swans, Coil en The Birthday Party.
Jim Thirwell als Victor Frankenstein, die hier de kiemen kweekt van iets wat zich vervolgens zal ontwikkelen tot het monster Trent Reznor.
Op het moment dat je het denk te begrijpen, komt er weer een vreemde onvoorspelbare wending in het geheel , waardoor alle puzzelstukjes op een pestende, misselijke manier door elkaar worden geschut, en raak je het overzicht weer totaal kwijt.

Na het overrompelende Hole van een jaar eerder (1984) kwam de opvolger door Scraping Foetus Off The Wheel (één van de vele projecten van de Australiër JG Thirlwell) wel wat minder hard binnen,al was het wel weer een prima plaat.
Nail was misschien niet zo veelzijdig en had wat minder (in eerste instantie dan) opvallende en/of controversiële songs maar daarentegen over stond dat de nummers op het album meer een eenheid vormden en de productie beter was en het budget hoger (betere synthesizers met meer mogelijkheden).Zo tovert Foetus uit zijn Fairlight CMI, Series II complete klassieke orkesten en big bands.
En het werkt bij de eclectische combinatie van Industrial,electronic,avant garde,rock en weet ik wat nog meer voortreffelijk,zozeer zelfs dat Nail vergeleken mag worden met een epos.
Zeker ook aan de hand van de teksten,die vrij donker overkomen maar ook wel wat esoterisch zijn zodat het gedeeltelijk gissen is.
Muzikaal gaat de plaat alle kanten op,soms zelfs binnen een nummer,zeker qua tempo.Dat vertaalt zich in een zestal langgerekte songs (de rest zijn instrumentale overgangen of intro's) die eigenlijk allemaal wel overtuigen en waarvan ik het lekker swingende Descent into the Inferno,The Throne of Agony en het stampende slotakkoord Anything (Viva!) de beste vind.
Komt nog bij de manische zang van JG Thirwell zelf en de apocalyptische sfeer die het geheel uitstraalt zodat ik uiteindelijk alleen maar kan concluderen dat Nail naast een erg goede,ook een originele en bijzondere plaat is.