The The - Dusk (1993)

Dit klinkt als het verslag van iemand die te lang zichzelf heeft buiten gesloten van de buitenwereld.
Gevangen in een wolkenkrabber, als een voyeur het gebeuren op straat observerend.
Veilig, zichzelf distantiëren van een decadente omgeving.
Anoniem als een kwellende, dwalende geest.
Schemering is het sleutelwoord.
Eenzaamheid de onder liggende gedachte.
De nacht zorgt voor verlichting.
Dan brand er ergens een klein lichtje, en worden de bevindingen verwerkt tot een muzikaal dagboek.
Als zanger zijnde is Matt Johnson gegroeid.
Country invloeden zijn hoorbaar.
Bijna een crooner.
Vaak klinkt hij als Dave Gahan als op Songs of Faith and Devotion.
Toevallig uit dezelfde periode.
Ondanks dat The The meestal uit meerdere leden bestaat, blijf ik het zien als een eenmansproject.

Vijf echt goede nummers; Dogs of lust,Slow emotion replay,Sodium light baby,Helpline operator en Lonely planet.De rest is best aardig maar haalt toch niet het niveau van Matt Johnsons's eerder werk.Tenminste niet muzikaal want de teksten blijven zoals altijd geweldig en ook zijn stem heeft nog niets aan kracht ingeboet (eerder het tegenovergestelde).Houdt zich tegenwoordig,zo ver ik weet vooral bezig met filmmuziek.Stiekem hoop ik nog altijd een keer op een echt nieuw album ...maar ik ben er bang voor.

Geslaagde plaat weer van The The.
Natuurlijk het geestekindje van Matt Johnston.
Geen vrolijk album ( waarom ook) maar het is ook weer geen kommer en kwel in de zin van te veel zwaarmoedigheid.
Het catchy element blijft ook hier gewaarborgd en Johnston is wederom niet echt op een specifieke stijl te betrappen.
Hij dweept met Soulinvloeden, zelfs Country, maar vooral kwalitatieve goede popmuziek met originele zijweggetjes.
Groot voordeel is Matt zijn stem, die nogal wat kanten op kan.
Zo is Dusk tekstueel een beladen plaat met een prettigere organischere sound dan Mind Bomb.
Ook een prima plaat, maar wel met het juk van de 80's in het geheel. Drums die net even te klinisch klinken en de synths die de ziel er net even te veel uit halen.
Niets van dat alles op deze.
Mooie degelijke plaat met Love Is Stronger Than Death als favo. Werkelijk een prachtig liedje.

Wanneer heb ik deze plaat voor het laatst gespeeld? Zo lang geleden, dat ik heel even dacht dat ik de radio per ongeluk had aangeklikt op de versterker met al dat gepraat aan het begin. O, ja?!, daagde het al snel.

The The staat toch voornamelijk in mijn geheugen door die prachtige single 'Uncertain Smile' en de vreselijk ingewikkeld, typisch jaren 80 klinkende LPs die daarop volgden. Met Dusk waarvan een paar nummers destijds op de radio werden gedraaid, kwam ik weer terug bij de band, die ik toen ook heb zien spelen, ik denk in De Melkweg. Schandalig laat beginnend voor iedereen die nog met de trein naar huis moest. Ondenkbaar in de laatste 10 jaar.

Wat valt dat op? Het eerste is toch wel dat deze plaat qua sfeer nog niet in de jaren 90 is gearriveerd. De typische jaren 80 duisternis waart over het album heen, maar waar een aantal prima te genieten songs op staan, die daarom toch op hun eigen manier in de jaren 90 zijn beland. De (angst voor de) ondergang van de aarde heeft plaats gemaakt voor een melancholisch gevoel en een stuk contemplatie naar het zelf en de omgeving daar omheen. Dat geeft dit album een sterke meerwaarde.

Wat me het meeste opviel en dat was echt verrassend, is de overeenkomst met het vroege solowerk van George Michael. Niet dat ik daar veel van heb, een paar singles, maar onvermijdelijk was die muziek zeker in die jaren. Het serieuze en de manier waarop de composities zijn uitgevoerd in arrangement, zang en sfeer, laat overeenkomsten zien. Iets dat ik in 1993 beslist niet heb gehoord. Interessant.