A Flock of Seagulls - A Flock of Seagulls (1982)

Pure jaren 80 new wave! Songs als 'Messages', 'Telecommunication', 'Space age love song' en de - nu ook bij fans van de game Grand theft auto bekende - hit 'I ran' zullen bij mij altijd top-of-the-bill blijven!
4,5*!!

Oei, dat ik hier nog geen bericht geplaatst heb.
Dit album heeft een maand of twee geleden een paar weken op mijn mp3-speler gestaan. Tientallen keren heb ik 'm toen beluisterd, tijdens het fietsen, tijdens het lopen of gewoon in bed. Iedere keer opnieuw was het werkelijk een openbaring! Al meteen van bij de opener Modern Love Is Automatic, lijkt het wel of je in een andere wereld terecht komt.
De muziek is zo simpel en tegelijk zo briljant. Ik krijg er telkens weer kippenvel van. Het mooie is ook dat hier naar mijn mening niet één minder nummer op staat. Ze zijn allen zo prachtig op hun manier.
Ik heb het album nu al twee maanden niet meer beluisterd, maar binnenkort zal ik dat maar weer eens gaan doen denk ik. Hopelijk vind ik 'm nog ergens in een platenzaak, want deze moet ik gewoon hebben.
Dikke ***** natuurlijk.

Je zou kunnen zeggen dat wat adult oriented rock voor hardrock is, dat was in 1982 A Flock of Seagulls voor de new wave. Je hoort overeenkomsten met de melancholie van bijvoorbeeld een Joy Division of The Cure, maar dan met een laagje marsepein erover. Het is zoeter.

Mijn reis door de wereld van synthesizer-new wave vervolgt met het debuut van deze Liverpoolse groep, die indertijd in eerste instantie opviel met het kapsel van frontman Mike Score en met single I Ran, in mei 1982 bescheiden één week #46 in de Nationale Hitparade. Ondanks de marsepein hoor je de wortels van de groep. En als fan van The Stranglers heb ik, toen ik hun Toiler on the Sea hoorde, iets geroepen in de trant van ‘Oooo, dáár hebben ze hun naam van!’
Waar sommige van de eerste golf synthesizerbands (die van rond 1980) kozen voor bijna volledig digitale instrumenten, is dit een volledige groep met een klassieke gitaar-bas-drumsbezetting, maar de toetsen van zanger Score zijn wel heel prominent in het geluid. Ze dragen de muziek, samen met de veelal uptempo bas en drums, terwijl gitarist Paul Reynolds heerlijk uitwaaierende gitaarpartijen rondstrooit.
Heel anders dus dan de debuutalbums van groepen als O.M.D., Duran Duran, Depeche Mode, Talk Talk en Yazoo, meer lijkend op bijvoorbeeld Tubeway Army / Gary Numan en Ultravox, die eveneens de klassieke groepsbezetting combineerden met véél nieuwegeneratietoetsen.

Gemeenschappelijk met sommige van deze groepen is de optimistische sfeer die van de muziek naar je toewaait, passend bij de releasedatum; 28 april 1982, over twee dagen wordt het lentealbum dus alweer 41 jaar.
De nummers zijn bijna zonder uitzondering uptempo, hetgeen bij herhaald draaien voor enige verveeldheid kan zorgen. De zang van Score is niet opvallend, maar past prima bij dit geluid. Troef is hierbij het gitaarspel van Reynolds, die kwistig met het ene na het andere pakkende lijntje smijt. In 2018 postte hij een gitaarlesje over zijn spel, leuk om te bekijken.
Science-fiction loopt als een rode draad door de digitale geluiden en de teksten. Als aardse tegenhangers zijn daar de licht scheurende gitaren en de strakke ritmesectie.

Marsepeinen new wave met genoeg weemoed om serieus te nemen, mede dankzij het gitaarwerk. Daarom een stevige vier sterren. Afgelopen februari verschenen als 3cd met de nodige extra's.