We Were Promised Jetpacks - These Four Walls (2009)

Nu op de luisterpaal.. Ben benieuwd! Klinkt vooralsnog erg indie, niet punk, zoals er in de beschrijving staat.

Lekker cd'tje, helaas niets vernieuwends. Invloeden van Editors, Interpol, de vroegere Killers en White Lies zijn zeker te horen. De meeste nummers beginnen over het algemeen wat rustig, om langzaam aan te eindigen in een explosie van drums en gitaren, iets waar ik persoonlijk nogal van houd.

Tsja liedjes maar weer eens. En dan moet je bij mij al van hele goede huize komen.
Paar keer slagen ze daar zeker in: This Is My House This Is My Home, Moving Clocks Run Slow en Short Bursts zijn erg goede nummers. De rest gaat van matig tot wel aardig.
De zanger heeft een goede stem en een mooi Schots accent, maar het hele album bevat voor mij iets te weinig afwisseling, eigenheid en orginaliteit. En zeker van debuterende 21 jarigen verwachten we iets meer iets hemelsbestormends.
Binnen het Britpop-genre bovengemiddeld maar het mag wat mij betreft allemaal nog wat spannender.

Wat is Quiet Little Voices een prachtig nummer!

Quiet Little Voices is heel goed, moet dit album maar op mijn verlanglijstje zetten.

Er zijn weinig bands die zich puur door 'het liedje' weten te onderscheiden van een massa door new wave en postpunk geïnspireerde Britse gitaarbandjes, maar 'We Were Promised Jetpacks' is zo'n bandje. Muziek die qua 'indie-hitgevoeligheid' moeiteloos de Editors overstijgt.

Ik had toch vurig gehoopt dat deze frisse Schotten op Lowlands zouden staan. Gemiste kans wat mij betreft, volgend jaar beter..

Heerlijk album die wat mij betreft hier verkeerd gecategoriseerd is. Ik hoor hier weinig punk in en zou het eerder als (indie)rock bestempelen.
Ook zie ik hier namen als Editors en Interpol voorbij komen en ook dat slaat, in mijn ogen, als een tang op een varken.
Als er dan toch een vergelijking getrokken moet worden dan zou ik deze band willen vergelijken met landgenoten Idlewild.

Dit is zeker geen punk, maar de genres hier op de site laten het genre Indie niet toe, geloof ik. Maar de definitiekwestie ten spijt: wat een goed album. Dit is een band die een bijna Sigur Rosachtige dynamiek vermengt met Interpol-achtige songs. Het nummer Conductor illustreert dat hopelijk. En... het is al vaker gezegd: lang leve dat ongeneerde Schotse accent. Leuk!
Ben benieuwd wat ze live neer gaan zetten. Ik hoop dat binnenkort in Nijmegen te mogen aanschouwen.

Ik ben er vanavond ook bij (Merleyn). Ik vind het absoluut geen hoogstaand album, maar ze kunnen wel degelijk muziek maken. Ben erg benieuwd hoe ze live zijn, dat maakt of breekt voor mij een band. Daarna maar is stemmen.

Woensdag dus naar het optreden geweest in de Merleyn (nijmegen) en daarna nog paar keer het album wezen luisteren en ik ga toch niet hoger geven dan een 3.5*. Wel leuk feitje, het was hun eerste optreden van hun Europese Tour whehe. Maargoed, zowel live als op het album laten ze zien dat ze absoluut muziek kunnen maken, en ook live is het gelukkig niet slechts hun nummer spelen, maar het is niet vernieuwend of onderscheidend genoeg (en het raakt mij niet afdoende) om het te bestempelen als GOED. Het hangt er een beetje tegenaan, maar is vooral toch een 'lekker' album voor mij persoonlijk. Ga ze wel volgen, want ze hebben talent, maar denk dat de potentie gering is.

Ook naar het optreden in de Merleyn geweest en daarna ontzettend dronken geworden met de band. De show vond ik geweldig en de jongens waren leuk gezelschap, maar op het album ontbreekt er toch net iets helaas.

Gisteren heb ik deze band in Rotown gezien en wat een fantastisch, energiek en intens optreden. Ik vind de plaat al één van de hoogtepunten van 2009 en met hun live-optreden geven ze de toch al mooie songs nog een extra felle dimensie mee. Sterke dynamiek binnen de nummers zorgen voor een niet aflatende spanningsboog.
Rotown afficheerde de band als "Bloc Party meets Editors" en ook hier lees ik deze vergelijking nog al eens terug en dit doet m.i. absoluut geen recht aan de eigenheid van deze band.
Grandioos, zowel op plaat als live en derhalve een 4,5!

Ik vind ze live ook beter dan op de plaat. In de Ekko Utrecht waren ze ook erg goed. Ze hebben ook wel iets van hun Fat Cat label genoten Frightened Rabbit.

Een van de betere releases van afgelopen jaar. Wow, wat een krachtige muziek. Het Schotse accent is erg leuk en de zanger weet bij elk nummer wel even goed uit te pakken.

Live zag ik ze vorig jaar in de kleine zaal van Paradiso. Daar deden ze het ook erg goed en vooral ook overtuigend. De zanger stond soms letterlijk op zijn tenen de teksten eruit te brullen. Prachtig om te zien.

Deze plaat blijft groeien: wat een kracht & pracht. Ook de teksten kruipen steeds meer onder de huid.

Een half punt erbij dus: 5!

Goed album, vooral het 2e deel vanaf This Is My House, This Is My Home

A Far Cry vind ik een mooi nummer, maar die staat hier niet op. Voor het volgende album dan maar?

A Far Cry staat op de nieuwe, onlangs uitgebrachte, ep van de band.
Zie hier.

Bedankt voor de tip nognooit!

In Moving Clocks Run Slow zitten echt heel veel muzikale hoogtepuntjes

Ik lees Editors, The Killers, White Lies en Interpol, dan zou het perfect moeten zijn voor mij haha, ik ga deze jongens maar eens opzoeken

Wow, wow, wow, dit is echt een goede band, het nummer Keeping Warm vind ik tot nu toe het mooist, alleen de bovengenoemde vergelijking met Editors etc. klopt niet echt, maar ach het klinkt gewoon goed, dat is toch meestal waar ik het eerst naar kijk, dan pas de rest

De Editors-vergelijking gaan voor mij ook niet op inderdaad, maar desalniettemin een goede band. Per ongeluk meegepakt op bevrijdingsfestival Groningen volgend jaar, klonk uitermate goed, dus album gedownload. Geen spijt van gehad! Quiet little voices, keep warm, conductor. Stuk voor stuk masterpieces.

Bij de eerste luisterbeurt had ik meteen een zwak voor deze band. Muzikaal niet bijster bijzonder, met songs die allen draaien om dezelfde opbouw en een basis van simpel rammelende gitaren. De kracht zit hem echter in de fijne melodieën, uitstekende dynamiek en de heerlijk warme stem met aandoenlijk Schots accent. Gevolg is dat de boel heerlijk wegluistert en een hitpotentie heeft van Arctic Monkeyaanse proporties.

Live is het al net zo sympathiek, maar valt vooral op hoe jong en onervaren deze gasten nog zijn. Ze staan wat onzeker op het podium en de zanger zoekt nog naar een goede houding. Heel leuk dat hij zonder microfoon alsnog hoorbaar is, maar dat wil hij altijd laten blijken in de climax van zijn songs, wat vooral achterin de zaal- daar nogal afbreuk aan doet.

Ik ben dan ook heel benieuwd hoe deze band zich gaat ontwikkelen als dit soort beginnersfoutjes eruit slijten. De promo van hun tweede album ligt nu op mijn bureau, dus ik zal binnenkort eens kijken of ik daar een mening over kan vormen.

Ze blijven goed en worden steeds beter, zie ook Keeping Warm.

Ik hoor the sound (adrian boreland) erin terug. Prachtig monotoon new wave uit jaren 80 maar daar toch ook weer een andere swung aan gegeven.

Ze zijn weer aan het touren omdat dit geweldige album 10 jaar oud is. Spelen ze integraal dus dat wordt wat. Inmiddels enorm gegroeid dus dat rammelende is er wel vanaf. Zag ze in 2015 in Rotown de tent al op z'n kop zetten. Hopelijk dinsdag in de Melkweg ook weer. Ik ben erbij.

Deze muziek mag je met recht post-punk revival noemen, maar toen ik dit album getipt kreeg had ik dat niet helemaal verwacht. Ik had indierock verwacht in de stijl van The Strokes, Franz Ferdinand of de oude Editors. Ook dat wordt soms post-punk revival genoemd, maar die bands geven toch duidelijk een veel modernere interpretatie aan de jaren ’80 post-punk dan dat We Were Promised Jetpacks hier doet.

Waar de bands die ik net aanhaalde vooral leunen op uptempo, aanstekelijke rocksongs vol catchy riffs laat WWPJ avontuurlijkere composities horen en vooral méér eighties-sfeer. De wat minder recht-toe-recht-aan composities doen me eerder denken aan een band als The Maccabees en de nog goed doorklinkende post-punk van het oude stempel roept vergelijkingen op met recente bands als The Murder Capital of Fontaines D.C. Die bestonden in 2009 nog niet en dus was We Were Promised Jetpacks hun tijd eigenlijk een beetje vooruit met hun rasechte post-punk revival. Elf jaar geleden was ik daar zelf overigens nog niet aan toe, dus het is maar goed ook dat ik ze nu pas ontdek.

Het muzikale landschap is geschetst, nu de liedjes zelf. Die zijn toch het belangrijkst. Met een sound als dit kan het bijna niet misgaan en dat gaat het ook niet. De meeste nummers zijn gewoon ont-zet-tend lekker.
It's Thunder and It's Lightning begint meteen al lekker speels, op-en-top post-punk en met een grootse, stoere climax. Een razend tempo zit erin en dat wordt tijdens Ships with Holes Will Sink (“I think I'll die this time; suffer bullet holes and stab wounds in my side", wat een binnenkomer!) en Roll Up Your Sleeves goed vastgehouden. Een album kan bijna niet vlammender openen.
De grote prijspakker hier is Quiet Little Voices. Niet de beste compositie, maar wel de beste riff van het album, de meest uitbundige vocalen en een geweldige drive. Die stukken zang uit volle borst zijn sowieso een sterk wapen van WWPJ.
Mijn favoriet moet dan nog komen: Moving Clocks Run So Slow, voor mij het nummer waarop de mix van aanstekelijke rocksong en boeiende compositie het beste in balans is en waarin de band zelfs een bepaalde opgewektheid heeft weten te stoppen die het donkere jaren tachtig-geluid helemaal niet bijt.

Dat dit album geen dikke 5 sterren scoort komt doordat de band hier en daar toch wat steekjes laat vallen. Conductor haalt het tempo nét wat te hard naar beneden na het onstuimige openingstrio, A Half Built House is een filler, Short Bursts is wat inspiratieloos in vergelijking met de andere uptempo songs en Keeping Warm is niet het epische stuk dat ik bij de speelduur van dik acht minuten had verwacht, maar hé: nog steeds is het allemaal best wel lekker!

Vergeet de kritiek in die laatste zin maar meteen weer, These Four Walls is gewoon een steengoed album.

Track 2 lijkt op track 1 en track 3 lijkt weer op track 2, ik hoor in de meeste songs wel een beetje punk ook door zijn rauwe stem. Een beetje Green Day en The Offspring en dat zijn ook bands die mij niet kunnen bekoren . Over het algemeen geen slecht of vervelend album, maar Quiet Little Voices vind ik het beste nummer. Keeping Warm is ook goed, maar verveeld vrij snel door zijn lengte van net 8 min. 3*