Godley & Creme - Music from Consequences (1978)

Tot vandaag een geheel onbeschreven blad, op musicmeter, deze cd. Het is net alsof je voor het eerst voetsporen gaat maken op een nog niet eerder betreden sneeuwtapijt, het einde van de witte maagdelijkheid.

Ik geef alvast vier sterren, de twee keer dat ik het album heb gehoord mag op z'n minst als alleszins verdienstelijk worden beschreven.

Dit is een experimenteel album, de eersteling van het duo Godley & Creme na hun vertrek uit 10cc. Eigenlijk bestond het album Consequences al, maar de driedubbelaar in een box had een dusdanige onaantrekkelijkheid in aanschaffen dat blijkbaar al snel werd besloten er een enkele LP van te maken. Waarbij tevens heel wat "hoogwaardig" experimenteel werk werd weggebonjourd.

Music from Concequences is het album met de hoogtepunten van Consequences, mag ik het zo uitleggen?

Wordt het daarmee een cd die direct in het verlengde ligt van het oude 10cc, behalve dan dat de heren aan hun stem herkenbaar zijn?

Daar kom ik nog op terug, ik heb de cd net twee keer gedraaid....

OK, musician, mag ik alvast mijn mening geven?

Een bijzonder album. Ook al vond ik 10cc indertijd geweldig en wist ik dat Godley & Creme hun eigen weg gingen om de "gizmo" te ontwikkelen, ik kende het driedubbele album "Consequences" niet. De gizmo was een soort effectapparaatje dat je op de snaren van een gitaar kon bevestigen, waardoor je allerlei geluiden met een gitaar kon produceren. "Consequences" was bedoeld om de gizmo te promoten. In "The Flood" hoor je bijvoorbeeld een soort cello-achtig basgeluid.

Het project is echter alle kanten opgeschoten en niet erg gefocussed. Op de originele albums schijnt nogal wat gesproken tekst te staan, niet bepaald promotie voor een gitaardevice. "Music from Consequences" schijnt een soort uittreksel van het originele driedubbelalbum te zijn en de meeste stukken muziek schijnen hierop te staan.

Soms hoor je nog duidelijk 10cc. "Sailor" en "Honolulu" lijken rechstreeks te komen uit de "One night in Parijs" suite van het 10cc-album "The Original Soundtrack". En "Five o'clock in the morning" doet hier en daar denken aan de 10cc-hit "I'm not in love", maar ook aan "Brand new day", beiden songs van "The Original Soundtrack".

Het experimentele en wonderschone gaan op dit album hand in hand, al is dit zeker geen muziek voor een grote doelgroep. Ik geef vier sterren voor de kwaliteit en hun lef om dit überhaupt uit te brengen.

Tijdens hun hoogtijdagen was ik tamelijk idolaat van 10cc, en dan vooral van de bijdragen van Kevin Godley en Lol Creme aan Sheet music, The original soundtrack en How dare you! (met Une nuit à Paris als absolute hoogtepunt, tjonge wat heb ik dát vaak gedraaid). Met het vertrek van dat duo was de lol er voor mij af, en na Deceptive bends (voorspelbaar knap maar zielloos) heb ik ze dan ook niet meer gevolgd (hoewel het onvermijdelijke Dreadlock holiday natuurlijk ook aan mijn deur niet is voorbijgegaan, maar ik heb nooit opengedaan).
        Wel heb ik nog twee "solo"-platen van Godley & Creme meegepikt. L vond ik een leuke plaat, maar de muziek raakte soms wel enigszins ondergesneeuwd door de experimentjes en de rare geluidjes, dus echt warm kon ik er niet voor lopen. Daarnaast was er die nacht toen iemand Consequences in de kast bleek te hebben staan en hij alle drie de platen achter elkaar voor me opzette. Ik was behoorlijk onder de indruk, maar kwam dat nou door de muziek of door de alcohol? Daarna werd het album steeds moeilijker verkrijgbaar, en toen ik hem een paar jaar geleden dan eindelijk weer eens hoorde kon ik niet meer begrijpen wat mij er indertijd zo in aansprak.
        Toch nog een poging gewaagd met deze compilatie. Maar het lukt niet meer… en ik besef nu dat ik mijn vier 10cc-platen niet voor niets al jaren niet meer uit de kast heb getrokken. Veel van de muziek die ik in de jaren zeventig zo mooi vond heb ik later weer herontdekt, maar om de een of andere reden is de vonk bij déze band bijna helemaal verdwenen, zowel bij het oorspronkelijke kwartet als bij wat ik hier nu hoor. Kwalitatief hoogstaand, duivels gevarieerd, vol met de gebruikelijke fraaie koortjes, knappe pianomelodieën van Lol Creme en heilige zang van Kevin Godley, maar voor mij is die tijd voorbij. Misschien als ik het op het moment zèlf echt had leren kennen…...
 

Jammer.

Want ik kan mij de kritiek op Godley and Creme met z'n tweëen op dit soort albums wel voorstellen. Dit is experimenteren om het experimenteren waar je echt van moet houden.

Maar 10cc blijft die eerste albums bij mij volledig overeind in al die jaren, ook dat eerste album.

Het was het ook wel de som der delen die 10CC met Godley & Creme aan boord wel zo interessant en geweldig maakte.
De eerste vier albums van 10CC behoren wat mij betreft moeiteloos tot het beste werk uit de 70er jaren en zeker Sheet Music is een all-time favoriet van mij.
Interessant vooral omdat Stewart en Gouldman meer gingen voor het liedje en de andere 2 meer de experimentele klant kozen.
Die balans werkte uitstekend. Op het moment dat het uitelkaar viel, kregen zowel de overgebleven leden als Godley & Creme het niet of nauwelijks meer voor elkaar om dat te overtreffen.
Stewart en Gouldman kozen een steeds veiligere koers, terwijl G&C op hun albums de grens wellicht iets te ver opzochten. Twee uitersten.

Ik ken flarden van dit album waar niemand nu echt raad mee wist. Maar een aantal nummers zijn geweldig en de albums die volgen zijn vooral wisselend in kwaliteit.