The Comsat Angels - Sleep No More (1981)

Comsat Angels had hier ook in Hilversum goed gehoor, althans in Vpro/Vara/Kro-kringen, en kregen die tijd evenveel airplay als U2, Cure, Echo of Sound.
Fiction ga je blij van worden denk ik, want een mooie mix van prachtige songs en experiment.

Je mag ook bij mij zijn hoor - ook ik heb dat album op 5* staan. En je krijgt er een mooi speciaalbier bij.

Deze is trouwens eveneens geweldig. Duister en atmosferisch. De structuur van de nummers is inderdaad meer gericht op sfeer dan op structuur (= kop, staart, duidelijk midden). Het album drijft op gevoel, emotie, een bepaalde loomheid. De opvolger doet dat ook, maar met wat meer structuur, minder donkerte en een hele fijne dromerige waas. Je weet wel, van dat heiige nazomerweer. Net een tikkeltje beter.

Dan doet Alicia ook maar weer eens een duit in het zakje. Met dit keer een flesje Kriek Lambic.

Ik ben het eens met mijn bovenbuurman. Dus dat hoef ik niet te herhalen. Daarnaast luistert Fiction ook iets makkelijker weg vanwege het mooiere geluid (productie). Op Sleep No More hebben ze - al zoekende - hier en daar wat zitten prutsen met verschillende effecten, zoals:



Verder is dit een dijk van een plaat. Maar Fiction is mijn lieveling.

Dank lieve mensen voor de reacties! In mijn queeste door new wave noteer ik continu mijn meninkjes (zojuist nog bij de tweede Pretenders), waarbij ik TEGENgeluiden absoluut waardeer. De speciaalbiertjes kom ik gráág bij jullie een keer drinken.

Volgens mij hadden ze dat zeker wel of bedoel je punk? Ik neem aan dat je hun oudere werk ook kent? To Before, het verzamelalbum waar oudere demo's op staan die teruggaan naar 1978, is volgens mij toch echt wel postpunk. Ik beschouw de Comsats daarom als een van de eerste postpunk bands.

Het grappige is dat zowel CSA als Sound niet/nauwelijks aan bod komen (de laatste welgeteld eenmaal) in het klassieke boek over Post-punk van Simon Reynolds; Reynolds is een Brit (which explains), maar voor ons continentalers leed het geen twijfel dat het normaal was deze band in één adem te noemen met andere wave-bands. Het etiket postpunk ontstond pas later - post-punk, had totaal geen idee en leerde het hier pas kennen - en ik zie het ook als een soort van tijdsaanduiding (en dat matcht ook met de inhoud van het boek van Reynolds).

Als je deze band zag in een kleine venue (Tivoli Oude Gracht, Junushof Wageningen, Tagrijn) was het concert altijd intens, je was echt gegrepen en na afloop voelde "buiten" ook echt zodanig. Net als bij E&B vind ik het debuut vernieuwend en verfrissend; waar ik bij E&B ik voor de tweede echt moet gaan zitten - voor de vloedgolf - heb ik dat bij CSA met de derde, Fiction.

Zoals eerder vermeld, kon ik begin jaren tachtig niet zoveel met Sleep No More. Fiction was een veel gemakkelijker album. Sleep No More verstikte mij met z'n claustrofobische zwaarte op dat moment. Nu zie ik veel meer licht en lucht in de composities en is het mijn favoriete album van de Dee-Dars.

Net als bijvoorbeeld The Stranglers had The Comsat Angels – toen de band nog - onder andere - ‘The Skylids’ heette – hun roots in andere muziekgenres. The Skylids speelden destijds 'bebop', een complexe stijl binnen de jazzmuziek. Als ‘The Comsat Angels' gingen ze verder met wat later ‘post‑punk’ zou worden genoemd. De band liftte dus mee met de muzikale trends van de jaren zeventig. De techniek die nodig is om zulke complexe muziek te spelen, tilde de band muzikaal al naar een veel hoger niveau dan de gemiddelde punkband. De echte roots van The Comsat Angels ligt dus in de 'bebop' en bij The Velvet Underground.

Omdat ik een oude quote van mezelf herhaalde en daarbij niet goed oplette, zat daar inderdaad een foutje in. ‘Postpunk’ moet dus ‘punk’ zijn.

Waarom ik Sleep No More indertijd heb gemist op de Nederlandse radio is wellicht ook vanwege de hitsingles; wat dat betreft was een U2 succesvoller. In Groot-Brittannië kwam het titelnummer als single in september '81 slechts tot #51.

En de wortels van The Comsat Angels in bebop? Nooit geweten, hoe leuk! Al hoor ik dat tot dusver niet bij hen terug. Een John Coltrane of Lou Donaldson op z'n tijd zijn erg lekker, dát zeker.

Voor de graag lezende liefhebbers van de muziek van Comsat Angels kan ik het boek 'Musical Guide to the Comsat Angels' van Andrew Keeling aanraden (Je kan het ook als PDF kopen). Hij graaft diep in de muziek van de groep en bracht een paar jaar geleden ook een gids uit over Modern Eon.

Als je bij het album Chasing Shadows (1986) bent uitgekomen, kom je wat jazz tegen (maar geen bebop). Is weer een sterk album na 2 wat mindere platen na Fiction.

Chasing Shadows zeker ook een aanrader, na dit album mijn favoriet.