The Comsat Angels - Sleep No More (1981)

Comsat Angels had hier ook in Hilversum goed gehoor, althans in Vpro/Vara/Kro-kringen, en kregen die tijd evenveel airplay als U2, Cure, Echo of Sound.
Fiction ga je blij van worden denk ik, want een mooie mix van prachtige songs en experiment.

Je mag ook bij mij zijn hoor - ook ik heb dat album op 5* staan. En je krijgt er een mooi speciaalbier bij.

Deze is trouwens eveneens geweldig. Duister en atmosferisch. De structuur van de nummers is inderdaad meer gericht op sfeer dan op structuur (= kop, staart, duidelijk midden). Het album drijft op gevoel, emotie, een bepaalde loomheid. De opvolger doet dat ook, maar met wat meer structuur, minder donkerte en een hele fijne dromerige waas. Je weet wel, van dat heiige nazomerweer. Net een tikkeltje beter.

Dan doet Alicia ook maar weer eens een duit in het zakje. Met dit keer een flesje Kriek Lambic.

Ik ben het eens met mijn bovenbuurman. Dus dat hoef ik niet te herhalen. Daarnaast luistert Fiction ook iets makkelijker weg vanwege het mooiere geluid (productie). Op Sleep No More hebben ze - al zoekende - hier en daar wat zitten prutsen met verschillende effecten, zoals:



Verder is dit een dijk van een plaat. Maar Fiction is mijn lieveling.

Dank lieve mensen voor de reacties! In mijn queeste door new wave noteer ik continu mijn meninkjes (zojuist nog bij de tweede Pretenders), waarbij ik TEGENgeluiden absoluut waardeer. De speciaalbiertjes kom ik gráág bij jullie een keer drinken.

Volgens mij hadden ze dat zeker wel of bedoel je punk? Ik neem aan dat je hun oudere werk ook kent? To Before, het verzamelalbum waar oudere demo's op staan die teruggaan naar 1978, is volgens mij toch echt wel postpunk. Ik beschouw de Comsats daarom als een van de eerste postpunk bands.

Het grappige is dat zowel CSA als Sound niet/nauwelijks aan bod komen (de laatste welgeteld eenmaal) in het klassieke boek over Post-punk van Simon Reynolds; Reynolds is een Brit (which explains), maar voor ons continentalers leed het geen twijfel dat het normaal was deze band in één adem te noemen met andere wave-bands. Het etiket postpunk ontstond pas later - post-punk, had totaal geen idee en leerde het hier pas kennen - en ik zie het ook als een soort van tijdsaanduiding (en dat matcht ook met de inhoud van het boek van Reynolds).

Als je deze band zag in een kleine venue (Tivoli Oude Gracht, Junushof Wageningen, Tagrijn) was het concert altijd intens, je was echt gegrepen en na afloop voelde "buiten" ook echt zodanig. Net als bij E&B vind ik het debuut vernieuwend en verfrissend; waar ik bij E&B ik voor de tweede echt moet gaan zitten - voor de vloedgolf - heb ik dat bij CSA met de derde, Fiction.

Zoals eerder vermeld, kon ik begin jaren tachtig niet zoveel met Sleep No More. Fiction was een veel gemakkelijker album. Sleep No More verstikte mij met z'n claustrofobische zwaarte op dat moment. Nu zie ik veel meer licht en lucht in de composities en is het mijn favoriete album van de Dee-Dars.

Net als bijvoorbeeld The Stranglers had The Comsat Angels – toen de band nog - onder andere - ‘The Skylids’ heette – hun roots in andere muziekgenres. The Skylids speelden destijds 'bebop', een complexe stijl binnen de jazzmuziek. Als ‘The Comsat Angels' gingen ze verder met wat later ‘post‑punk’ zou worden genoemd. De band liftte dus mee met de muzikale trends van de jaren zeventig. De techniek die nodig is om zulke complexe muziek te spelen, tilde de band muzikaal al naar een veel hoger niveau dan de gemiddelde punkband. De echte roots van The Comsat Angels ligt dus in de 'bebop' en bij The Velvet Underground.

Omdat ik een oude quote van mezelf herhaalde en daarbij niet goed oplette, zat daar inderdaad een foutje in. ‘Postpunk’ moet dus ‘punk’ zijn.

Waarom ik Sleep No More indertijd heb gemist op de Nederlandse radio is wellicht ook vanwege de hitsingles; wat dat betreft was een U2 succesvoller. In Groot-Brittannië kwam het titelnummer als single in september '81 slechts tot #51.

En de wortels van The Comsat Angels in bebop? Nooit geweten, hoe leuk! Al hoor ik dat tot dusver niet bij hen terug. Een John Coltrane of Lou Donaldson op z'n tijd zijn erg lekker, dát zeker.

Voor de graag lezende liefhebbers van de muziek van Comsat Angels kan ik het boek 'Musical Guide to the Comsat Angels' van Andrew Keeling aanraden (Je kan het ook als PDF kopen). Hij graaft diep in de muziek van de groep en bracht een paar jaar geleden ook een gids uit over Modern Eon.

Als je bij het album Chasing Shadows (1986) bent uitgekomen, kom je wat jazz tegen (maar geen bebop). Is weer een sterk album na 2 wat mindere platen na Fiction.

Chasing Shadows zeker ook een aanrader, na dit album mijn favoriet.

Het is algemeen bekend dat je muzieksmaak voornamelijk wordt bepaald in de pubertijd. Ik kocht dit album ongeveer in dezelfde periode als From the Lions Mouth van The Sound, in het najaar van 1984. Dat weet ik nog omdat ik de data van aankoop op de hoezen schreef. Dit album heb ik gekocht in november 1984. Het jaar daarop ontdekte ik veel meer bands in het genre dat we toen nog new wave noemden. Ook begon ik in die tijd uit te gaan in het alternatieve circuit, waar dit soort muziek werd gedraaid. Het was dus alweer pure nostalgie toen ik dit album gisteren weer eens een paar keer draaide. De herkenning; je waant je terug in die tijd, de vrienden die je toen had met wie je uitging. Mijn Bowers & Wilkins koptelefoon op, en opnieuw ga ik met alle gemak op in de muziek, die hier na 45 jaar nog steeds meeslepend en groots is. Eigenlijk onbegrijpelijk dat deze band nooit 'groter' is geworden, maar er was ook zoveel concurrentie toen, er waren zoveel goede bands in die vroege jaren 80.

Klopt. Maar gelukkig heeft deze band nog altijd een behoorlijke schare fanatieke liefhebbers. Al zijn het nu bijna allemaal oudpostpunkies.

Wij zullen deze band dus nooit vergeten. Ik draai deze en de andere Comsat Angels nog regelmatig. Geldt trouwens ook voor The Sound.

Dit album blijft gewoon hartstikke mooi!

En daar hoor ik inmiddels ook bij.

Welkom! Ach, je bent zo oud zoals je je voelt. Met 'oud' bedoel ik dan ook eigenlijk: de eerste lichting postpunkies. En daar hoor jij natuurlijk ook bij!

Met alle respect. De lichting postpunkies die het genre pas goed leerde kennen vanaf grofweg 1983 - en daartoe behoor ik - is niet de eerste lichting. Hooguit de tweede of wellicht zelfs derde. De eerste lichting stamt van 78, de tweede iets van 80/81. Zoiets, naar mijn idee. Toen ik eind 85 / begin 86 redelijk in het genre zat, had ik meer het gevoel dat ik pas een beetje kwam kijken op het feestje toen de borrelnootjes al op en de glazen toch echt al behoorlijk leeg waren. Ik weet nog dat eind 87 / begin 88 bij de VPRO / VARA (weet niet meer welke radioprogramma’s) de discussie speelde of de alternatievere pop/rockmuziek nou toch echt was overleden, zo saai werd het muzikale landschap toen gevonden (achteraf denk ik niet terecht). De Belgische new beat zou wat hoop brengen. En John Peel zag in The House of Love een voorbode voor een nieuwe golf Britse bands. En uiteraard had je The Pixies die gehypet werden (denk ook wel terecht).

Wat betreft dit album - en al die andere - doorvoel ik uiteraard volledig de nostalgische gevoelens beschreven in de berichten hiervoor.

Als je deze indeling zo maakt, begon ik eigenlijk al in '78 of '79, maar dat liep gewoon door tot ergens in '85. Maar dat is weer een andere discussie. En begin 1986 was ik inderdaad al weer vertrokken uit postpunkland. Zo goed als.