The Comsat Angels - Sleep No More (1981)

Mooie plaat, inderdaad! De reden dat ik ze nog niet verhoogd heb naar 4,5* is omdat er toch een paar mindere nummers op staan, vind ik. En ik heb het nu concreet over 'Diagram' en 'Goat of the West'.

Maar aan de andere kant staan er natuurlijk nog een paar mooie bonustracks op de heruitgave van deze plaat (aangeduid met sterretjes). 'Eye of the Lens' is natuurlijk de bekendste en staat samen met 'Another World' en 'At Sea' op de gelijknamige EP.

De laaste twee bonustracks (genomen van de '81-single 'Do the Empty House') vind ik ook zeker nog de moeite waard

Maar het allerbeste nummer van dit album vind ik 'Dark Parade'!!

Geweldig album (& late ontdekking). Destijds verkoos ik - met mijn beperkte scholierenbeurs - Fiction, welke destijds door b.v. OOR als hoogtepunt van de Comsats werd beschouwd. Wel is die duidelijk lichter dan deze donkere, maar niet moeilijke tweede. Sleep no more staat nog stevig in de Joy Division-traditie (samen met Echo and the Bunnymen werden de Comsats als artistiek gelijkwaardige erfopvolgers beschouwd), waar Fiction meer reikt naar U2 en de Simple Minds - zonder enigszins vergelijkbare verkoopcijfers te halen helaas. The Comsat Angels zijn inmiddels het best bewaarde geheim van de postpunk, aangezien ze nog steeds niet (/nauwelijks) op spotify te vinden zijn. Kwalitatief is Sleep no more zeker gelijkwaardig aan Fiction. Samen met de eerste 4 albums van Echo and the Bunnymen (en Author! author! van The Scars) hebben we het dan over absolute hoogtepunten van de postpunk(-Britpop) van de vroege jaren 80.

Waar Comsat Angels uit Sheffield hun debuut in tien dagen opnam, was er meer tijd voor Sleep No More. De eerste was prima, de tweede...

Uitwaaierende gitaarpartijen in opener The Eye Dance en de toon is gezet: het instrument klinkt voller en steviger dan op Waiting for a Miracle.
Liefhebbers kunnen kibbelen of dit onder invloed was van hetgeen The Edge bij U2 deed, of dat Stephen Fellows juist van invloed was op de Ier. Ik houd het erop dat ze los van elkaar bezig waren met een ontdekkingsreis door de mogelijkheden van de gitaar, waarbij ze steeds ten dienste van de composities speelden. Tweede overeenkomst tussen de groepen is dat producer Peter Wilson net als Steve Lillywhite bij U2 de drums laat galmen.
Kant 1 sluit stemmig af met het trage Dark Parade dat mij met z'n vijf minuten te lang duurt, al komt de versnelling op 3'40" als geroepen. Als een somberder versie van U2.

Ik behoor bij de uitzonderingen als het gaat om de waardering van Sleep No More ten opzichte van Waiting for a Miracle. Het komt door de veel tragere tweede plaatkant, die kennelijk menig ander juist zo goed bevalt.
Het midtempo Diagram is niet de gedroomde start van kant 2 en Restless nog rustiger. Dan liever Goat of the West met z'n felle drums en de zang iets naar achteren gemixt, maar daarna gaat de voet weer van het gaspedaal. Dat heb ik wel vaker dat waar de goegemeente bij plaat 2 groei constateert, ik het debuut prefereer.
Alhoewel Rogier van Bakel het destijds ook zo beleefde, getuige zijn recensie die ik terugvind in het MuMe-forum OORdelen: "De structuur van het materiaal is vaak onduidelijker. Op Sleep No More staan eerder breed uitgesponnen basis-ideeën dan vervolmaakte nummers."

De groep tourde in 1981 met Siouxsie and the Banshees en U2. Zie daarvoor het gedetailleerde overzicht op comsatangels.org. In 2015 verscheen een 2cd-heruitgave, zie hier.
De muziek van The Comsat Angels ontbreekt op die van mijn streamingdienst, waardoor spijtig spijtig spijtig hun muziek ontbreekt in mijn afspeellijsten met new wave. Ik noteer ze pro memori.

Volgende halte in de wereld van new wave van augustus 1980: de tweede van The Teardrop Explodes, de groep waarvan het debuut mij eveneens zo opviel.