The Comsat Angels - Sleep No More (1981)

De eerste drie, samen met nr 6 is imo het beste kwartet van CSA. Mijn fave is juist Fiction - (wan)hoop met meer melancholie. Dat album begint ook heel fraai. Het debuut Waiting for a Miracle verraste enorm en dat vond ik ook beter dan dit album - dat voor mij een goed geslaagde 'herhalingsoefening' was. Net als The Sound - terecht genoemd - een band die live altijd wist te overtuigen. Vreemd genoeg zijn ze - net als The Sound - in de UK nooit zo populair geweest als hier.

Misschien wat "off topic", maar het valt mij op dat de tweede albums van veel postpunkbands veel donkerder zijn dan hun eersteling.
Ga maar na: The Cure, Simple Minds, U2, Magazine, Siouxsie.....

Over dit album: Sleep No More opent erg sterk met de eerste vijf nummers, toppers in hun genre, donker en dreigend. Kant B (luister 'm vanaf LP) is wat minder beklemmend, daardoor ook wat meer inwisselbaar. Our Secret is een sterke afsluiter.

Tip: luister eens naar de BBC-sessions van de Sleep No More nummers, dat zijn prachtige live uitvoeringen!

Wil wel even in dit off-topic draadje meegaan. Bedenk: het debuut was de eerste klap die raak moest zijn (now or never), het was het legen van de creatieve spaarpot - en timing (vlak na de eerste of tweede single) was essentieel. Bedenk dat ze nu meer tijd kregen voor de opname, meer live ervaring hadden, wat bedachtzamer waren geworden en meer tijd kregen om zich te uiten - begin 80's was niet echt een lolletje. MIsschien werd nu ook de nadruk gelegd op de sfeer? Wellciht is Join Hands, misschien nog wel de donkerste, zeker kant 2.

Overigens is Closer dan wel donkerder dan Unknown Pleasures ? - imo niet; en in zekere zin vind ik Crocodiles ('been up to Villiers Terrace, been in a daze for days") ook de sfeer van de schuilkelder hebben.

Een van de betere albums van een van de betere new-wave groepen van begin jaren 80.
Altijd een beetje in de schaduw geopereerd, al waren ze in Nederland behoorlijk populair (populairder dan in Engeland).

Dit album klinkt vooral nogal beklemmend, dreigend en geheimzinnig. Echter wel gegoten in behoorlijk toegankelijke liedjes, die blijven hangen ook. Al meer dan 30 jaar.
Met hier en daar heerlijk krassend maar over het algemeen lekker uitwaaierend gitaarspel.
Ook perfect geproduceerd met die knallende drums.
Kant 1 van de oude LP is helemaal top met openers The Eye Dance en Sleep No More en eindigend met het geweldige en doordenderende Dark Parade.
Kant 2 begint met de 2 minste nummers Diagram en Restless, en eindigt weer geweldig met het bezwerende Our Secret (we will never, give it up). Wat er tussen in zit, is ook gewoon goed.

Misschien vind ik dit toch wel hun beste album, al is dat moeilijk te zeggen, want binnen hun eigen onmiskenbare stijl hebben ze toch erg verschillende albums gemaakt.
En Chasing Shadows moet ik nog steeds achteraan.
Achter deze ook trouwens, want die heb ik nog steeds op een TDK SA C-90 staan, die weliswaar nog uitstekend klinkt, maar toch het eeuwige leven niet heeft, ben ik bang.

En Sleep No More is dan wellicht het donkerste album van The Comsat Angels, maar in ieder geval van een beklijvende schoonheid.
En 4 sterren.

De rustige en stemmige nummers die op dit album in overvloed aanwezig zijn vielen bij mij in eerste instantie niet in goede aarde. Dit was niet de muziek was waar ik op had gehoopt. Ik had post-punkkneiters willen horen zoals ik ken van bands als The Sound en The Chameleons. Dit is echter een stuk donkerder en melancholischer dan dat. Ik had even wat tijd nodig om te wennen, maar nu weet ik dit album aardig op waarde te schatten.

De vlotte post-punknummers The Eye Dance, Be Brave en Diagram zijn mijn favorieten. Een heel album van zulke nummers lijkt me heerlijk. Zo'n album is Sleep No More niet. De rest van het album (op Goat of the West na) ligt beduidend zwaarder op de maag. Langzamere nummers, met een veel donkerdere toonzetting. Dat maakt dit album geen lekker achtergrondplaatje, maar een album waar je beter even goed voor kunt gaan zitten. En dan blijkt dit toch een heel puik album te zijn.

De bonustracks vind ik erg wisselvallig. Eye of the Lens en Another World zijn ijzersterk, maar Red Planet Revisited vind ik dan weer erg zwak met zijn vervormde stemgeluid. Leuk om deze nummers af en toe eens te horen, maar ze doen eigenlijk afbreuk aan het tien nummers tellende album dat na Our Secret een mooi afgerond geheel is. 38 minuten is een goede lengte (ook niet te kort) en Our Secret is met zijn heerlijke, half-stokkende gitaarloopje eigenlijk een ideale afsluiter. Afsluiten met een van de beste nummers is altijd verstandig.

Prachtplaat! Die sombere bas, die dreigende gitaren: bevat alles wat ik zo mooi vind aan (dark) new wave. Met The Sound op eenzame hoogte.
Kant 2 is favoriet, Dark Parade en Restless mn voorlopige favorieten. Straks op de platenbeurs in Utrecht die BBC sessions proberen te scoren.

Tussen al het WK geweld door heb ik nog genoeg tijd gevonden om deze plaat intensief te beluisteren de afgelopen dagen.
Ik leerde The Comsat Angels pas kennen bij het prachtige album Chasing Shadows uit 1986 maar dit is andere koek.
Helaas zijn de eerste albums van de band bijzonder moeilijk te verkrijgen maar danzij MuMe collega Neil Peart heb ik de MP3 "s ontvangen van hun vroegere werk uit de begin jaren 80.
Dit is een donker dreigend wave album waar 1 nummer er voor mij absoluut uitspringt: Dark Parade. De opbouw van het nummer, dreigende bas & drums, het felle gitaarwerk en de bijzondere vocalen van Stephen Fellows maken dit voor mij het absolute hoogtepunt van de plaat.
Er staat gewoon geen zwak nummer op en vooral het sterke baswerk valt mij op.
Ik zal blijven proberen deze plaat origineel binnen te halen want deze mag zeker niet in mijn collectie ontbreken
Voorlopig 4 sterren met absoluut uitzicht op meer.

Vaak gezien toendertijd, hoort gewoon in het bekende rijtje met Echo en the Sound, The Chameleons kwamen pas een paar jaar later. Altijd moeilijk te plaatsen wie er nu beter was, maakt niet uit, hele mooie herinneringen aan, deze draaiden we grijs thuis, mijn vriend Ben zei altijd sporthal drums, ja die zijn wel aanwezig. Veel al geschreven, beklemmend ook melancholisch maar bovenal erg mooie plaat.
Is zelf nog iets donderder dan het debuut, de eerste 3 van de Comsats zijn even goed, kon ik nooit tussen kiezen 3x5*

Weer beschikbaar en gelijk maar in huis gehaald.Dit was de enige van de Comsat angels die ik nog niet kende.Eerste indruk is niet slecht,wat donkerder en ontoegankelijker dan hun debuut maar nummers van het niveau Missing in action of Independence day heb ik in eerste instantie nog niet kunnen ontdekken.Maar wie weet wat enkele draaibeurten nog kunnen doen.......

Die draaibeurten gaan idd nog wel wat doen, schat ik zo in....

Doen ze.Zo langzamerhand openbaart zich een onheilspellend en coherent album zonder zwakke plekken.Ook geen echte uitschieters maar als ik moet kiezen ga ik voor Dark parade terwijl ook Diagram,Goat of the west en Gone erg goed zijn.Het bonusnummer Eye of the lens bevalt me trouwens ook prima.Sleep no more mag zich dan ook een klassieke wave plaat noemen.Voorlopig vier sterren met (zoals bij dit album al vaker gezegd) uitzicht op meer.

Heeft deze groep überhaupt slechte albums gemaakt?? Mijn antwoord: neen!!

Jawel! Album 4 en album 5, beide op Jive. Vanwege gebrek aan commercieel succes verlengde Polydor het contract niet. CSA föhnde het haar, ging wat 'softer', meer commercieel (zie ook de wiki) spelen en vervolgens herhaalde de geschiedenis zich: te weinig succes, geen contractverlenging.

Robert Palmer deed een goed woordje voor hen bij Chris Blackwell, deed wat geld in het laatje, was co-producer en zong 1 nummer op The Comsat Angels - Chasing Shadows (1986).

Hierna kwam nog een labelwisseling - ik was de band inmiddels uit het oog verloren. Tekenend is dat CSA helemaal niet worden genoemd in het boek over postpunk van Simon Reynolds (The Danse Society evenmin); The Sound trouwens ook maar één maal. Mogelijk verklaring : in GB was een overvloed aan wave/postpunkbands had en het in NL was het maar behelpen.

Neen!
Album 4 en 5 zijn anders, wellicht meer commercieel of zoals je wilt soft of radiovriendelijker klinkend, maar deze albums zijn zeker niet slecht.
De albums na Chasing Shadows zijn weer wat minder toegankelijk en zeker The Glamour ademt een beetje de donkere sfeer uit van de eerste twee albums. Alleen wat ruiger...
The Comsat Angels kent nog steeds een grote groep fans uit alle delen van de wereld, die bij een concertje zomaar ergens in Sheffield opduiken. Ik was er helaas niet bij!

Gelukkig komen Land en 7 Day Weekend in 2016 ook opnieuw uit. Voor de liefhebber dan... hè?

In de hoes van Land zit bij mij het kaarje van het concert van woensdag 19 okt 1983 - Junushoff (Wageningen) 12,50. Ik herinner me geen slechte concerten van CSA.

Matig is een relatief begrip: afgezet tegen de eerste drie zijn 4 en 5 gewoon een volle klasse minder. Je kunt niet volhouden dat de eerste 6 alle even goed zijn; da's ongeloofwaardig en dan luister je onkritisch. Een Gesamtwerk bestaat niet uit alleen maar toppen.

De vorige 3 haalden voor mij - sensa problema - allemaal de top30 van het jaar waarin ze uitkwamen.
En ook de zesde vind ik een vrij hoog niveau halen. Daarna ben ik afgehaakt - toen kocht ik ook meer halogeenlicht

Album 4 en 5 halen niet duidelijk niet dat niveau; als ik kijk wat hier staat, komen er uit 1983 heel veel voor: Aztec Camera, Echo and The Bunnymen, Japan, John Watts, Kevin Hewick The Police, The The, U2, Wipers, Wolfgang Press, XTC - en da's nog maar een deel.

Van deze band ken ik vooral 1 en 3. Deze kan ik me eigenlijk niet herinneren. Fiction is nogal grijs gedraaid bij mij. Ik ga hem online nog eens opzoeken. Was een lekker album.

Ik ben begonnen bij 2 en 1 draai ik bijna nooit, 4 vind ik wat minder dan 3 en 5 is een volle ster minder dan 3 , maar slecht vind ik geen van allen. Neen... echt slechte platen hebben The Comsats imo dus nooit gemaakt.

Als ordentelijk mens ben ik gewoon begonnen bij 1 en had ik vervolgens na 4 & 5 geen geduld meer voor CSA, met 6 kwam het in retroperspectief nog wel goed. Inmiddels zit ik in een iets ander universum en sluit wave en postpunk daar minder op aan, life goes on. De keren dat ik wave/postpunk draai, ga ik voor wat in mijn mindset the real thing is, authenticiteit, zeggingskracht , emotie, creativiteit en kwaliteit zijn dan belangrijke wegingsfactoren.

Het beste werk van CSA ontstijgt de middenmoot van de Britse wave, de rest blijft daar braaf binnen. Misschien is het een troostrijke gedachte dat zelfs de beste Britse wave/postpunkbands maar 2-3 échte topalbums hebben gemaakt.

The Cure zit aan 4 echte meesterwerken, dus het kan.. moet je het wel willen toelaten

orbit, wat is de definitie van een meesterwerk?
Comsat Angels heeft met dit album toch wel een postpunk klassieker gemaakt. Het eerste album komt hier thuis ook niet veel voorbij, Fiction tegenwoordig juist wel weer.
Deze is imo de absolute aanrader, heb je alle hoogtepunten van de band live op een album in een excellente productie.

Ik heb de eerste van The Comsats in de eerste instantie nooit veel aan gevonden (wat minder goede songs imo) en heb deze dan ook veel later aangeschaft (dit vanwege de eigenaardige drift van het alles willen hebben van een bepaalde band) dan het geweldige Sleep No More en zijn waardige opvolger, die overigens weer een andere CSA laat horen. Ik vind alle smaken Comsat Angels wel lekker, maar niet alle nummers. Alles op z'n tijd en uiteraard voorkeuren.
Maar het waait erg hard, dus laat ik die deur ff dicht vandaag. . Toch wil ik hier nog even het volgende op reageren:

Dit is ook wel een goed uitgangspunt. Ik luister waarschijnlijk dan toch meer naar een goede compositie (zang is voor mij met name erg belangrijk) en wat deze songs met mij doen dan dat ik mij bezig houd met authenticiteit (?), zeggingskracht , emotie of creativiteit. Is ook zo persoonlijk!

Op 1 bijvoorbeeld, vind ik de stem van Stephen Fellows niet mooi, zijn warme stem wordt samen geknepen/vervormd door, wat ik dan vermoed, het idee om zogenaamd punk (=mode, tijdsgeest) te klinken, terwijl deze groep helemaal geen roots had in de postpunk of wave. Dat komt dan ook niet echt authentiek over, maar eerder geforceerd als iets willen zijn, wat Steve dus niet was. Dit was het grote verschil met Adrian Borland. Daar zat de boosheid oprecht in het lijf!

Toch die deur nog even open gezet voor de frisse lucht!

Fijn dat je compositie aanstipt - dat is nl iets wat imho met creativiteit wordt gemaakt. Overigens - niet om te zwampelen - zijn veel postpunk/wave songs nou niet een toonbeeld van compositorische kracht (het schrikvoorbeeld is wat dat betreft Simple Minds, waar de songs met name live op den duur zo eenvormig werden dat je het altijd gokken was - tijdens de lange intro's - welk nummer het zou worden). De eerste had - opnieuw imho - meer zeggingskracht dan deze; denk ook aan het motto there is no second chance for a first impression en dit album fungeert voor jou als toetssteen doodeenvoudig omdat je het als eerste leerde kennen en vervolgens de voorganger in retroperspectief erlangs legde

En authenticiteit zou voor jou - als kunstenares - heel invoelbaar moeten zijn. De westerse kunsttraditie en cultuurfilosofie is nou eenmaal verankerd in de gedachte van de zgn "creatio ex nihilo" - in boerentaal: het nieuwe, unieke (of zo u wilt: authentieke). Laat ik gewoon een sprekend voorbeeld geven van een authentiek artieste: Björk.

En wat mij betreft kan je de deur wel dichtdoen, al moet deze zin nog even naar binnen glippen: wat Borland betreft heb je met zijn emotionele drive/overtuigingskracht en inzet wel het belangrijkste punt voor The Sound gemaakt, al moet de waarde van het samenspel van de bandleden (de muzikale harmonie) niet worden onderschat. Kwalitatief/compositorisch moet The Sound sommige andere bands voor laten gaan

The Cure - Pornography (1982) of The Cure - Faith (1981)

Orbit ik mis 17 seconds.....

Met Disintegration erbij is het nummero 4 inderdaad

Ja... ik zit nog goed... bij The Comsats dus!

Uiteraard, componeren in welke kunstvorm dan ook, vereist een zekere creativiteit. "Mijn publiek" reageert soms heel verschillend op de composities die ik maak en dat is maar goed ook. Deze reacties vormen immers een goede spiegel. Aan de andere kant moet je proberen zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven, anders word je te onzeker en komt er niets meer uit je hoofd en handen.

Een voorbeeld uit de praktijk: een simpele(?) eendenfoto... je weet wel: zo'n doodgewone watervogel, die half slapend een rondje dobbert in mooi helderblauw vocht met een fascinerende, bijna abstracte weerspiegeling. Omdat deze foto zo prachtig van kleur, mooi scherp, maar ook verre van creatief is (=slechts registratie), doet deze simpele foto het ondanks dat, vaak beter dan een z.g. creatieve, en dus het liefst een beetje vervaagd (=suggestief), en in contrastrijk zwart/wit (momenteel erg geliefd bij vakgenoten) omgezette en technisch ingewikkelde composiet foto. Althans in de lage landen!

Een ander overtuigen van jouw waarheid dat het ene creatiever/authentieker/kwalitatief hoogstaander is dan het andere, vind ik zelf heel lastig. Bovendien kan een overtreffende trap in kwaliteit of originaliteit, als dat nog mogelijk is, juist een valkuil betekenen voor de creativieit en daarom vraag ik mij regelmatig af of het publiek nog wel écht geinteresseerd in een nog hogere kwaliteit of in nog meer originaliteit of is "gewoon mooi, lief, grappig of interessant" ook al goed genoeg. Het belangrijkste is dat je het vooral doet omdat je het zelf leuk vind. Bevrijdend ook! Taráá!

Beetje meer on- topic dan: Het is vast en zeker waar dat sommige tijdgenoten technisch beter en/of creatiever waren dan The Sound (of the Comsats of Simple Minds). Ik vind emotie in bepaalde gevallen dan net weer iets belangrijker dan techniek of originaliteit. Er is bovenal een klik nodig met de artiest. Als het niet klikt tussen mij en een artiest, ook al is het werk nog zo origineel of technisch hoogstaand , dan koop ik het niet. Ik heb bijvoorbeeld geen platen van Björk in huis. Ik vind het een prachtige dame met een hoop lef, maar ik trek haar muziek vooralsnog niet. Wat Simple Minds live betreft, inderdaad ja... de band tovert bijna elk liedje om in een dertien in een dozijn meezinger met een veels te hoog "lalalala" gehalte en dat vind ik jammer. Ik zie ook vaak dezelfde liedjes voorbij komen en dat zijn meestal niet mijn favorieten. Voor het overige vind ik Simple Minds nog steeds een beste band!

Toch wel weer apart, dat ik ook From The Lions Mouth ooit eens als eerste kocht en ook Jeopardy weer wat later en ik toch Jeopardy wel goed vond en nog steeds vind. Dit dus in tegenstelling tot The Comsat Angels.

Hé Alicia je bent goed bezig

Zou iemand mij kunnen vertellen waarom er geen enkel album van The Comsat Angels op Spotify meer te vinden is. Volgens mij moeten ze er toch echt ooit opgestaan hebben.

In het verleden vond ik de stem er niet bij passen, nou vind ik dat wel, alsof er een schaduw heen hangt om de zang.
Er is trouwens iets eigenaardigs aan deze plaat, donker weliswaar, maar ik lijk iets sarcastisch en uitdagend te proeven aan de muziek.
Ik kan er in ieder geval ontzettend van genieten, briljante new wave.

Verslavend album trouwens dit, ik luister het meerdere keren laatste tijd, normaliter doe ik dat nooit meer met een album.

Gek genoeg draai ik dit album bijna nooit, terwijl ik het wel een postpunk klassieker vind. Dit album heeft een dermate beklemmende sfeer, dat ik in juiste modus moet zijn om dit te beluisteren. Ik vind de songs van dit album op deze deze beter uit de verf komen.