Rory Gallagher - Live! In Europe (1972)

Deze live van Rory geef ik nog een iets hogere waardering dan "Irish Tour"; nog meer schwung en sfeer; mijn favorieten : In Your Town, Bullfrog Blues en Going To My Hometown ....

Afgelopen zondagmiddag ontwaakte mijn platenspeler in de schuur uit zijn winterslaap met driemaal jaren '70. Eerst sterke blues met een vleugje gospel via Two Days Away van de Engelse Elkie Brooks, toen de Amerikaan Jackson Browne en diens te ingetogen tourplaat Running on Empty, waarna ik weer energie kreeg van de Ier Rory Gallagher dankzij diens energieke bluesrock van Live! In Europe, vorig jaar toevallig uit een bak met tweedehands vinyl gevist.

Wat was de man hier in vorm! En al hoor ik hem liever als hij de randen van de blues opzoekt en oversteekt, het is fantastische blues die dit gitaarwonder hier met zijn hechte band neerzette.
Gevarieerd is het ook, want behalve elektrisch (waarbij ook bottleneck-/slidespel) schuwde hij de akoestische gitaar (Pistol Slapper Blues) en zelfs mandoline niet, getuige Goin' to my Hometown. Altijd even enthousiast als virtuoos en creatief op de snaren, wat ook geldt voor zijn bevlogen, jongensachtige zang. Of hoor hem elektrisch soleren in Messin' with the Kid, hoeveel emotie kon hij daarin kwijt?

Prachtige bijvangst, met Rory was het altijd genieten.
Wat was de man hier in vorm: puur spelplezier, dat de groeven uitspat.

Nog maar een paar dagen forumlid en bij het lezen van jullie posts kriebelt mijn (figuurlijke) pen in mijn vingers. Aan dit album kleven voor mij zeer bijzondere herinneringen die ik met jullie wil delen. Disclaimer: dit wordt een sentimental journey.
Begin jaren '70 raakte ik bevriend met iemand die een hele collectie lp's op zijn zolderkamer had. Merendeel van gitaarvirtuozen. Voor mij ging een magische wereld open, ik maakte kennis met de magie van de gitaarsolo. Enkele lp's met lekker rauwe muziek had ik reeds. Jimi Hendrix was een van mijn idolen. Maar nu leerde ik Clapton kennen en Johnny Winter. Een van de lp's van mijn toenmalige vriend sprong erboven uit: Rory's Live in Europe. Het zal najaar 1972 zijn geweest, ik was amper zeventien en raakte in de ban van Gallagher. Mijn ouders waren niet erg blij met mijn "ontdekking" (de buren ook niet geloof ik). Hoewel mijn ouwe heer de bluesy songs op zichzelf wel kon waarderen. Toen het jaar daarop Rory in Rotterdam zou optreden moesten wij daar wel bij zijn uiteraard. Meteen de beste kaarten besteld voor een van de voorste rijen. Het concert begon in de nacht van 15 december 1973. Het was ook geafficheerd als 'nachtconcert'. Zijnde het eerste 'grote' concert van internationale allure is het voor mij persoonlijk ook meteen een van de allerbeste geweest. Alle nummers van Live in Europe kwamen voorbij. En wat een plezier had Rory tijdens dit concert. Hij begon om 1 uur 's nachts als ik me goed herinner en ging nonstop door tot ca. half vijf. Het dak ging eraf, niemand kon op zijn stoel blijven zitten. Rory speelde de hele zaal plat. Wie tenslotte het meest vermoeid was is zeer de vraag: Rory of zijn fans. Aan de toegift (Bullfrog Blues) kwam geen einde, die werd opgerekt tot minstens 20 minuten. Toen het optreden uiteindelijk in een daverend slotaccoord (geheel volgens Gallagher stijl) eindigde, liep Rory de voorste rijen langs en iedereen kreeg een hand van hem. Ik ook, een kippenvel momentje voor een jonge fan als ik. En ik had de foto's ook nog. Maar het allermooiste moest nog komen. Mijn vriend en ik verlieten ongeveer als laatsten de zaal. In de gangen was het tamelijk stil. Wij vermoedden dat de kleedkamers zich achter de grote zaal bevonden en trokken de stoute schoenen aan. We liepen niet richting uitgang maar precies in tegengestelde richting naar het punt waar wij dachten de kleedkamers te vinden. Geen bewaking te zien (1973 hè!) en verdomd nog aan toe, wij vonden de kleedkamers van Rory en zijn maatjes. Daar sta je dan als tiener oog in oog met je idool. We spraken wat in ons beste school-Engels maar waren veel te geïmponeerd om te horen wat er werd teruggezegd. Rory was ontzettend aardig, dat weet ik nog goed. En ik kreeg een handtekening van hem, die nog altijd in Live in Europe zit. Als iemand van jullie die zou willen hebben: hij is te koop.
Na deze onvergetelijke nacht heb ik nog een heel aantal concerten van Rory bijgewoond, alle waren geweldig. En een ervan heeft mij een tweede handtekening opgeleverd. Maar geen enkel concert kan tippen aan die ene nacht in december 1973.

Mooi verhaal, Koos Brinckmann! Al snap ik dan weer niet dat je je exemplaar met handtekening wegdoet, maar waar bemoei ik me mee...

Ik heb de dvd Irish Tour '74 met daarbij niet alleen prachtige beelden van band en publiek, maar ook enkele leuke scènes in de kleedkamer, tot en met talkpoeder op de voeten van drummer Rod De'Ath. Drink er een zwarte stout bij, he-le-maal heerlijk genieten! Mocht je 'm niet kennen: aanrader en bovendien makkelijk bij diverse winkels aan te schaffen.

En welkom op deze site, leuk je erbij te hebben!

Ik nader inmiddels de zeventig en wie weet hoelang ik nog meega. Ik wil dat die handtekeningen goed terecht komen en vrees dat anders die elpee bij het grof vuil terecht komt. Daarom dus.
Dank voor je tip, ik zal eens gaan zoeken.

Ik zou dat ook niet zo gauw doen, een album wegdoen met handtekening van een - in dit geval overleden - rockster met een hoge waardering en tijdloze kwaliteit. Maar het kan best zijn dat je op die leeftijd anders tegen de dingen gaat aankijken en vooral wil zorgen dat dit soort zaken goed terechtkomen. Lees: bij liefhebbers die zo'n kleinood op waarde weten te schatten.

Ik heb de muziek van Rory Gallagher eveneens leren kennen via dit album. Mijn tien jaar oudere broer (inmiddels trouwens ook 70) bezat dit album en ik mocht er wel eens naar luisteren. Het was totaal andere muziek dan de hitparadesingles waar ik als tiener mee bezig was. Ik genoot wel van dat rauwe, opwindende geluid, maar die ellenlange gitaarsolo's begonnen me later toch te vervelen. Ik was er gewoon nog niet echt aan toe, denk ik. Via een omweg en enkele studio-albums met compactere en ook harder rockende songs ben ik de muziek van de man met het houthakkershemd later toch meer gaan waarderen.

Ook deze plaat kwam in de herwaardering, en tegenwoordig mag ik 'm graag horen. Ik heb 'm zelf op CD; mijn broer heeft nog altijd de LP - zonder handtekening overigens - en omdat hij de laatste jaren weer helemaal into vinyl is, acht ik de kans klein dat hij 'm ooit weg doet. Maar onze muzikale smaak heeft elkaar tot op zekere hoogte benaderd en af en toe gaan we er samen eens goed voor zitten.

Ook namens mij trouwens welkom op dit forum, Koos Brinckmann. Je loopt weliswaar tien jaar voor op mij, en dat weerspiegelt zich in je muzikale voorkeuren, maar verhalen en anekdotes als deze lezen we hier graag. En sowieso mag het aandeel van oudere muziekliefhebbers op deze site wel wat omhoog, wat mij betreft.

Lastig hoor, 2 favoriete tracks aanwijzen. Het hele album is gewoonweg top. Rory in zijn natuurlijke habitat, live en op zijn afgeragde Strat. Een rasperformer en allemaggies, wát een gitarist.

Dit album en Stage Struck op een speciale 2cd gekocht, tweedehands. Ergens rechtonderaan staat 25/7/1989. Ik hou er niet van als mensen aantekeningen maken op albums en cd's maar stiekem vind ik dit wel weer leuk.