U2 - Rattle and Hum (1988)

Ik vind dit allegaartje (en dat bedoel ik niet negatief) van U2 wel erg lekker hoor. Na het fantastische "The Joshua Tree" komt U2 al snel met een serie nieuwe studiotracks omlijst door liveopnamen van hun eigen krakers en diverse covers. De nieuwe nummers zijn eigenlijk allemaal raak. Vooral de samenwerking met B.B. King vind ik helemaal top. Tja wat wil je ook als echte bluesliefhebber. De donkere warme stem van B.B. King en het verschil in gitaarstijlen tussen The Edge en King past wonderwel goed. Ook kan ik de gospelversie van "I Still Haven't Found What I'm Looking For" wel waarderen. U2 toucheert op "Rattle and Hum" verschillende stijlen. Rock, soul, gospel, blues, het komt allemaal voorbij. Vanaf "When Love Comes to Town" stapelen de hoogtepunten zich op met een indringende liveuitvoering van "Bullet the Blue Sky" en het hemels mooie "All I Want Is You" als perfecte afsluiters. "Rattle and Hum" is een mooi document van een band op de top van hun kunnen en tegelijkertijd is het een afsluiting van een periode. Hierna gooit U2 de koers volledig om met een prachtig "Achtung Baby" als resultaat.

Hoe goed kan een plaat beginnen als met één van de beste rocksongs die er is, ijzersterk neergezet door U2, Helter Skelter. Desire is één van hun klassiekers. Momenteel luister ik - zoals altijd met kippenvel - naar de werkelijk ontroerend mooie en indringende gospelversie van I Still Haven't Found What I'm Looking For. Gelukkig was deze opname in een kerk met het koor New Voice of Freedom ook gefilmd. Zo intens: prachtig mooi!
Daarvoor staat de fraaie versie van U2 van All Along the Watchtower, deze werd in San Francisco gefilmd en opgenomen. Hierna staat het geweldige nummer Silver and Gold. Angel of Harlem met the Memphis Horns heeft een lekkere soulful groove. When Love Comes to Town is fantastische bluesrock, samen met nota bene B.B. King. Ook dat stuk film is fraai.
Heartland & All I Want Is You zijn alweer zeer goede songs, die schijnbaar the Joshua Tree niet haalden. Gelukkig zijn ze op Rattle and Hum te horen. Als je ook nog eens Bullet the Blue Sky live zo geweldig neerzet, dan heb je een fantastisch album alles bij elkaar. Met heel wat Amerikaanse muzikale invloeden, live songs en vanuit de studio, maar toch een fraaie samenhangende nog echt ouderwets goede plaat. En bovenal: het plezier en het vakmanschap spat ervan af.

Tot en met voorganger The Joshua Tree vond ik ieder U2-album goed, waarbij de muziek per album aan diepgang won, al verloor de groep daarbij iets van zijn onstuimigheid. Desire was de vooruitgeschoven single van het nieuwe Rattle and Hum, lekkere maar veel te korte single. Wel viel op dat het geluid was veranderd: niet meer die uitwaaierende wavegitaar, maar een op blues gebaseerde riff, niet helemaal des U2's naar mijn onbescheiden mening.
Met een vriend ging ik op een regenachtige najaarsavond in 1988 naar de film. Deze draaide al een tijdje, het zal dus november zijn geweest. Teleurgesteld liepen we na afloop naar de parkeergarage, al denk ik dat dit voor mij het meest gold. Een Beatles-, Dylan- en Hendrixcover, een saai Van Diemen's Land en meer van die bluesachtige muziek. De invloed van Amerika op U2 was groot en ik miste de Ierse onstuimigheid van voorheen. Terwijl ik bepaald geen problemen had met blues in rock (de jaren '70-Quo, Rory Gallagher en de eerste albums van Whitesnake bijvoorbeeld), maar dit jasje paste U2 niet. De druilregen die viel paste bij mijn gevoel.

Toen in december single Angel of Harlem verscheen vond ik het verhaal erbij over Billie Holiday wel interessant, ook qua muziek geen onaardige single en zelfs de blazers kon ik goed hebben. Nu ik de film had gezien, begreep ik beter wat U2 aan het doen was.
Maar het album als geheel? Ik leende het uit de bieb en in het gunstigste geval hoorde ik aardige liveversies van nummers die ik toch al kende, versies die niets toevoegden. Het nieuwe werk raakte me niet op de genoemde singles na. Zoals Leonidas5 in mei terecht noteerde "Dit rommelige allegaartje". Op zich heb ik met die opzet geen problemen, de film maakt immers duidelijk hoe de rode draad in dit allegaartje loopt. Maar waar het vielip "vol raakte", was het bij mij gewoon misgeschoten.

Leukste filmscènes: als de band gaat spelen met B.B. King, wat een interessante ontmoeting opleverde met de grootmeester die geen akkoorden bleek te kunnen spelen en de tekst "diep" vond. Als liedje vond ik When Love Comes to Town echter saai.
Het gospelkoor bij I Still Haven't Found What I'm Lookin' For is een heel passende toevoeging, maar dan toch veel liever de originele albumversie. Bovendien een foefje dat ik al kende van I Want to Know what Love Is (1984) van Foreigner en daar had ik ook al niet veel mee. Gospelkoren zijn niet zo mijn ding.
Derde filmscène die enigszins bleef hangen was die van U2's bezoek aan landgoed Graceland van Elvis Presley. Kortom, de film had zijn momentjes, als album bevond ik het teleurstellend.

Toen ik vanavond Rattle and Hum na 35 jaar weer eens draaide (streaming), bleek ik er nog net zo in te zitten als toen, op één uitzondering na: Heartland landde opeens goed, mede dankzij Brian Eno's inbreng. Hier klinkt de "jonge U2"; met Desire het beste nummer van de plaat.

Misschien dat ik Erik, mijn filmmaatje in 1988, binnenkort zie. Ik zal hem eens vragen wat hij indertijd van die film vond en of hij de plaat nog wel eens draait.

Ik zie dit ook als een allegaartje met restmateriaal van The Joshua Tree, het eren van Amerikaanse helden en live opnames. U2 on the road door de Verenigde Staten. De soundtrack van deze roadmovie, maar dan wel een hele goede soundtrack. Voor mij geen volwaardige studioplaat, maar wel met Stop Making Sense van Talking Heads en 101 van Depeche Mode de leukste, gevarieerde liveregistraties uit de jaren tachtig. Perfect? Zeker niet, maar wel heel leuk.