U2 - Rattle and Hum (1988)

U2 zat tijdens de Joshue Tree tour in een commerciële en creatieve piek, wat resulteerde in deze plaat (en film) met -zo snel na TJT- alweer negen nieuwe (studio)nummers [Van Diemen's Land, Desire, Hawkmoon 269, Angel of Harlem, Love Rescue Me, When Love Comes to Town, Heartland, God, Pt. 2 en All I Want Is You] aangevuld met liveversies van eigen nummers en covers, plus een bevlogen versie van B-kant Silver and Gold.

De nieuwe nummers zijn in mijn optiek allemaal sterke nummers, maar de niet-singles vind ik wel (bijna allemaal) beduidend beter dan de singles. Hawkmoon 269, Love Rescue Me en (hoogtepunt) Heartland zijn voor mij nummers die niet onder doen voor nummers op TJT.

Ook de live-versies van Silver and Gold, Helter Skelter, Bullet the Blue Sky, All Along the Watchtower en I Still Haven't Found What I'm Looking For vind ik erg sterk. Zeker met de beelden erbij.

De 'tussenstukjes' die de link moesten leggen met de film (interviewstukje voor Desire en Freedom for My People) hadden van mij niet gehoeven, maar storen me ook niet.

Al met al gewoon een zeer sterke plaat van U2 die voor mij nog steeds staat als een huis.
En al dat gepraat over 'hoogheidswaanzin'... ik snap de vele tegenstand tegen Bono (zeker vanaf pakweg 2000), maar op dit moment in de carriere was het nog pure oprechtheid en waren ze echt niet bezig om zich met deze plaat tussen de groten der aarde te plaatsen. Alleen maar deze te eren.

@rkdev,
Waarom geen 5?

Ik denk dat die opmerking in wezen goed was bedoeld. Met 'terugstelen' wil hij volgens mij gewoon Helter Skelter z'n muzikale betekenis teruggeven i.p.v. dat een psychopatische redneck er mee aan de haal denkt te gaan. 'A terribly pretentious thing to say' zou Bono later toegeven.
Het is inderdaad wat onhandig verwoord, maar ik denk niet dat U2 zich ooit gelijk heeft gesteld met The Beatles.

Ik zei ooit eens dat ze hier naast hun schoenen begonnen te lopen, maar heb het in een wat beter perspectief geplaatst.

Bono gebruikt z'n populariteit om de wereldproblematiek een de kaak te stellen. Met z'n grote bek lult hij zich in de schijnwerpers. Maar dat is nou eenmaal Bono en ik heb 'm nooit op enige vorm van arrogantie kunnen betrappen. Laat die man, denk ik dan.

Adam Clayton had ooit eens iets met Naomi Campbell. Beetje een levensgenieter, maar verder ook geen uitspattingen voor zover ik weet.

The Edge vind ik een zeer sterke gitarist die gewoon in dienst blijft spelen van het liedje. In documentaires waarin hij voorkomt vind ik 'm erg normaal overkomen. Een beetje onderdanig zelfs in It Might Be Loud. Geen over-the-top-gedrag van deze man, verre van zelfs.

En tenslotte Larry Mullen, moet ik dat nog uitleggen?

Uiteindelijk blijven het 4 gewone jongens uit Dublin die wat hadden met de punk/new wave-scene en besloten lekker een potje te rocken. Je zou het ze bijna gunnen dat ze na Pop op safe gingen spelen.

We zaten vanmorgen nog eens de b-kantjes-cd van de Best Of 1980-1990-collectie te beluisteren, dat moet bij het uitblijven van een geremasterde uitgave van dit album inmiddels een behoorlijk gewild collector's item zijn geworden. Steengoede b-kantjes bij deze plaat.

Helemaal eens met de post van kaztor hierboven.

@Snakeskin Ik moet toch op een manier duidelijk maken dat ik Unforgettable Fire, The Joshua Tree en Achtung Baby hoger aanschrijf dan deze plaat. Daarom 'maar' 4,5* ten opzichte van 5* voor die 3 platen.

Ik vind het wat jammer van alle live-versies op dit album.

Vind ik niet. Het geeft een beetje een ''On The Road'' sfeertje neer. Die opzet past hier heel aardig.
Het is apart dat U2 dit deed en die livenummers doen het wel heel lekker.

Het is toch ook een live document??

Zowel studio als live dacht ik, maar dat kan ik mis hebben.

Rattle & Hum bevat zowel studio als live materiaal.

Het is de soundtrack bij een film over een band op tournee. Er staan inderdaad enkele studionummers op maar voor mij gaat het door als een livedocument. Er is een bootleg 2 CD versie die diverse extra live nummers uit de film bevat.

Is die kwaliteit een beetje te behappen? Zo ja, dan ben ik zéér benieuwd naar die schijfjes!

Jahoor, is van perfecte kwaliteit. Gewoon de film 1:1 op cd gezet.

Ik zou bijna zeggen dat de 2CD versie iets scheller klinkt maar zat mensen die het verschil niet zullen horen denk ik. Prima kwaliteit.

Kijk, goed nieuws!
Ik zal eens gaan zoeken...

Vandaag op Vinyl voor mijn vriend gekocht maar ik moet zeggen dat ik er zelf ook enorm van aan't genieten ben (Zelf geen mega U2 fan)
"When Love Comes to Town" met B.B. King kan ik zeer zeker smaken!!!!
Merry Christmas!

Merry christmas to you too. En terecht dat jij ervan aan het genieten bent. Het is een onderschatte plaat. Hij kwam op de markt terwijl het Joshua Tree virus nog welig tierde. de plaat is klinkt organisch, kent weinig opsmuk, is back to basic, is voor wat haar film betreft iets doorgeschoten door deze in zwartwit uit te brengen waarmee men het iets artistiekerigs wilde meegeven. Het gemiddelde van 3.75 is stabiel maar aan de lage kant en voor verbetering vatbaar. Alles onder de vijf een halfje omhoog, de plaat is het waard. Erg goed.

Heel veel sterke tracks, maar op een gegeven moment ben ik er een beetje klaar mee. Te veel van dezelfde energie. Qua niveau ligt dit hoger dan 3,5 sterren maar wat luisterplezier betreft is 3,5 genoeg.

Er staan sterke nummers op, maar toch vind ik dit album niet goed geslaagd. En wel om een paar redenen: de mix van live en studio-nummers heb ik vanaf de eerste luisterbeurt al niet begrepen. Live is een belevenis, dat moet je dus achter elkaar zetten zonder interrupties. Verder solliciteert Bono opzichtig naar een plaatsje bij de groten der aarde: een vervolg op een nummer van Lennon; Bob Dylan, BB King en Hendrix erbij.

Toch een aantal goeie nummers: Desire, When Love Comes to Town en Angel of Harlem. Van de live nummers vind ik Helter Skelter goed, maar dat ligt misschien meer aan de Beatles.

Minste nummer vind ik wel Love Rescue Me, ik kan niet helpen dat ik daarbij steeds aan Je Loog Tegen Mij van Drukwerk moet denken.

Rattle And Hum is volgens mij het enige dat ik ken waarop Ik de combinatie live/studio wel goed vind werken. Ofschoon er weinig van die voorbelden te bedenen zijn. Te meer omdat studiotracks ook behoorlijke live feel hebben. Qua vibe passen nummers als Desire en Love Comes To Town uitstekend tussen het live spul. No nonsense rock 'n roll waar veel energie vanuit straalt.

Bij de gospelaanpak van Still Haven't Found heb ik wel wat bedenkingen, maar dat was sowieso al niet mijn favoriete U2 track. De All Along The Watchtower interpretatie grenst overigens aan het briljante. De U2 aanpak die zich stilistisch gezien nestelt ergens tussen het onderkoelde van Dylan en het flamboyante van Hendrix, laat horen dat het de song zelf is dat als een monument overeind blijft staan.

Rattle And Hum. Het is eigenlijk een soort documentaire voor je oren. Over een band dat haar hoogtepunt aan het bereiken was.

Mmm, jou gedachte over All Allong The Watchtower deel ik in het geheel niet. Ik vind U2's uitvoering eigenlijk niet zo heel bijzonder en vind de toegevoegde waarde minimaal.
Het is vrij recht uit gespeeld en ik mis de spanning die met name Hendrix wel zo uniek neerzette in deze song. Die maakte het echt eigen.
Het is verder niet slecht gespeeld of zo, maar ik vind het wat simplistisch neergezet, zonder nu echt iets origineels in te bouwen.
Ze spelen het zoals veel rockbandjes het spelen. Schemaatje doornemen en knallen.
Van U2 verwacht je wat meer, maar dat is mijn mening hoor.
Op Helter Skelter valt overigens weinig aan te merken. Maar dat is ook echt zo'n duw/trek nummer met een agressieve sfeer, daar kun je als band helemaal loos gaan...... zo ook U2.

prachtige plaat, valt voor wat haar gemiddelde betreft uit de toon. Naar mijn mening had het bij deze wel een kwart hoger mogen zijn zodat het beter past in TUF, TJT en AB, juist vanwege het gegegeven dat de plaat niet onder doet voor de genoemde. Ook andere platen van u2 hebben daar onder te lijden. Het gemiddelde van "Pop" is natuurlijk lachwekkend want de plaat is veel beter dan dat.

God part 2, het antwoord op God van John Lennon/ plastic Ono band.
Een soort ode aan Lennon en zijn primal scream periode. Bono probeert zelfs als Lennon te klinken.
Maar de basis van dit nummer vormt het boek van Albert Goldman, "the lives of John Lennon'. Het boek wat toen heel veel opzien baarde. Vooral door de bagger en onzin die Goldman in zijn 800 pagina tellende riool boek neerpende.

Ik vind deze cover op Rattle & Hum ook meer dan goed. Op enkele bootlegs uit deze tour staan echter versies die pas echt uit de speakers knallen en waar Edge met zijn solo's veel beter uit de verf komt. Vergeleken daarmee is de versie van deze CD (en DVD) toch een beetje tam te noemen.

Bijzonder jammer wat mij betreft dat Big Country dit nummer nooit heeft gecovered. Hun versie van Neil Young's Rocking In The Free World is onevenaarbaar en ik denk dat ze ook met All Allong The Watchtower de versie van U2 ver achter zich hadden kunnen laten. Ik had hier het spel van The Edge wel eens willen vergelijken met dat van Stuart Adamson, die weergaloos te keer gaat op Rocking In The Free World.

Rattle & Hum kan ik eigenlijk niet loskoppelen van de bijbehorende film en tournee destijds. Wat mij betreft was de band toen op zijn top met de legendarische concerten in Ahoy (als vervangers voor het gestaakte en de afgelaste RAI shows). Ik kan mij best voorstellen dat de fans die destijds de periode 87-90 niet bewust hebben meegemaakt deze plaat op zichzelf beoordelen en daarmee tot een matig oordeel komen.

Ik vind dit allegaartje (en dat bedoel ik niet negatief) van U2 wel erg lekker hoor. Na het fantastische "The Joshua Tree" komt U2 al snel met een serie nieuwe studiotracks omlijst door liveopnamen van hun eigen krakers en diverse covers. De nieuwe nummers zijn eigenlijk allemaal raak. Vooral de samenwerking met B.B. King vind ik helemaal top. Tja wat wil je ook als echte bluesliefhebber. De donkere warme stem van B.B. King en het verschil in gitaarstijlen tussen The Edge en King past wonderwel goed. Ook kan ik de gospelversie van "I Still Haven't Found What I'm Looking For" wel waarderen. U2 toucheert op "Rattle and Hum" verschillende stijlen. Rock, soul, gospel, blues, het komt allemaal voorbij. Vanaf "When Love Comes to Town" stapelen de hoogtepunten zich op met een indringende liveuitvoering van "Bullet the Blue Sky" en het hemels mooie "All I Want Is You" als perfecte afsluiters. "Rattle and Hum" is een mooi document van een band op de top van hun kunnen en tegelijkertijd is het een afsluiting van een periode. Hierna gooit U2 de koers volledig om met een prachtig "Achtung Baby" als resultaat.

Helemaal met je eens Ronald! Alleen stapelen de hoogtepunten zich voor mij al op vanaf Helter skelter

Bono die Helter Skelter teruggeeft aan de Beatles? God part two is in wezen jezelf dus naast Lennon zetten en dan het fragment "Bono (slecht geacteerd) tegen B.B. King in de film"; Wauw ! Bent u al 62? ....Er zit iets onecht en geforceerd in U2 in deze periode. Het enthousiasme en de wat naieve groep die de vroege jaren tachtig een frisse kleur gaf probeert hier krampachtig aansluiting te krijgen met het Amerikaanse publiek. De missie slaagt zoals de geschiedenis leert maar ik haakte af. Ik heb me daarna nooit meer kunnen interesseren voor de groep. [/quote]

Precies ook mijn definitieve afhaakmoment.

... en tijdens de Lovetown tournee waren ze ook nog eens zo godsgruwelijk goed .....

Ja ja wrijf het er nog maar eens in...

Ja dus?