Chicago - Chicago (1970)

...Wie heeft deze tracklist er op gezet..??

25 or 6 to 4 steekt er natuurlijk met kop en schotel bovenuit, verder haalt deze opvolger van het debuut nooit het ongekende nivo van de eerste plaat.

Aan zijn naam te zien een huurmoordernaar.

Ooit op lp gehad en de lange kant ballet for a girl in buchanon toch wel een hele mooie kant met make me smile.

Zo eindelijk binnen op dvda en wat een geluid vergeleken bij ruim 30 jaar geleden.

Na een paar keer draaien, wat een mooie plaat, wilde ik vroeger al kopen maar toen moeilijk verkrijgbaar.
nu dan op dvda en deze maakt kan om in mijn top 10 te komen.
Rock, jazzrock, ballads alles is hiet op terug te vinden.
Als je van blaasinstrumenten houdt is dit een aanrader.
Hier staan ook nog eens wonderschone nummers op als het hier uit gedeelten bestaande Ballad for a girl in Buchannon,

Heb hem iets verhoogd wat een mooie plaat is dit zeg.
Alleen jammer dat je hem niet kan programmeren op dvda.
Mijn speler ziet hem als 1 geheel en geeft dus ook geen tijden of nummers aan.
Als ik de tv aanzet komen de nummers wel tevoorschijn wat hij speelt.
Wel een beetje jammer.

Ik vond dat ik eindelijk eens kennis moest maken met het vroege werk van Chicago. Natuurlijk, het debuut van Chicago is onovertrefbaar, maar deze Chicago II valt mij geenszins tegen. "Make me smile" en "25 or 6 to 4" zijn bekend. Daarnaast valt er nog genoeg te genieten. Vooral het gebruik van de verschillende blaasinstrumenten spreekt mij wederom bijzonder aan .

Neerschrijven dat bij Chicago vooral het gebruik van de verschillende blaasinstrumenten je aanspreekt,
is hetzelfde als beweren dat het gebruik van zo'n electrische gitaar bij Jimi Hendrix je goedkeuring kan wegdragen.........zo raar met een band met blazers in de gelederen, en dan ook nog allemaal verschillende, nog nooit meegemaakt

...Ik proef een licht cynische ondertoon in je berichtgeving Oldfart...
Volgens mij is het wél een feit dat Chicago één van de eerste bands is die een blazersectie op deze manier in de popmuziek heeft geïntroduceerd. Zo niet, dan ben ik altijd bereid om me de les te laten lezen

Pinsnider, je hoeft je de les niet te laten lezen. Het gebruik van blaasinstrumenten door Chicago is m.i. ook uniek. Daarom begrijp ik de cynische (lees: chagrijnige) opmerking van Oldfart niet.
Ik heb Chicago II al jaren in mijn cd kast staan en samen met de albums Chicago III en Chicago Transit Authority is dit nog steeds een album dat regelmatig de weg naar mijn cd speler weet te vinden.

Eindelijk heb ik hem dan, een tweedehands LP, hij kraakt en steunt aan alle kanten, net als mijn oude lijf. Ik heb er lang naar gezocht en ik ben er zooo blij mee. Dit is de echte Chicago zoals ik ze graag hoor. Het swingt de pan uit en ik...... ga uit mijn dak.

Geweldig vervolg op het ook al niet misselijke debuut van Chicago.

De naam Transit authority, die oorspronkelijk was toegevoegd, was noodgedwongen van de groepsnaam weggehaald, op last van de echt bestaande organisatie onder die naam.

In principe vind ik dat je van de muziek van Chicago, de rock gelardeerd met geweldige invloeden uit de jazz, volledig uit je dak kunt gaan. Als je tenminste in de stemming bent. Vrijdag uit je werk met een lekker biertje, bijvoorbeeld.

Het begint gelijk op volle kracht, met Movin in en Poem for the people.

Het swingt van A tot Z maar, het oorspronkelijke geluid van Chicago 1 is met 2 gelijk wat gecultiveerd. Marginaal, zeker niet hinderlijk, maar wel aanwezig. Met gecultiveerd bedoel ik dan een beetje opschuiven naar het midden van de weg: de allerscherpste stukjes weghalen en bijvoorbeeld ook eens een ballad (Colour my world).

Maar zelfs de ballads zijn nog geraffineerde werkjes die overlopen van schoonheid, zoals het prachtige A.M. Mourning, gevolgd door P.M. mourning en Memories of love.

De geremasterde versie klinkt ook weer fantastisch, voegt naast bovengenoemde tracklist ook nog de singleversies toe van Make me smile en 25 or 6 to 4.

De samensmelting van, de interactie tussen, de rock en de jazz, de gitaar van Terry Kath, de trombone van James Pankow, is werkelijk weer adembenemend. Ook de zang van Peter Cetera (die overigens bas speelt) is hier nog stevig en sluit naadloos aan bij het geweld van Kath, Pankow en de toetsen van Robert Lamm.

De samenstelling van de band met onder andere deze mensen was een gouden greep. En dan te bedenken, dat CBS eigenlijk Chicago niet wilde contracteren, omdat ze dachten dat Blood, sweat and tears, die in dezelfde muzieksoort zit, voldoende was voor het label. Maar er werd geen historische fout gemaakt. Haast letterlijk blies Chicago in commercieel en muzikaal opzicht Blood, Sweat and tears volledig van de sokken, ondanks de onmiskenbare kwaliteiten van de laatsten.

Voor mensen die bij Chicago alleen denken aan If you leave me now of Hard habit to break: de oorspronkelijke muziek van de eerste jaren staat daar mijlenver vandaan.

Ja, het is typisch Amerikaanse muziek. Het had daar ook (en nog) het meeste succes. Maar zegt dat iets over goed of slecht? Wie de lijsten op musicmeter bekijkt over 1969 en 1970: weinigen die met Chicago op de proppen komen. Het overbekende werk van Pink floyd uit die tijd krijgt ook van mij zonder veel discussie vijf sterren; Chicago haalt dat niveau met gemak, om maar een indruk te geven van hoe goed dit is.

Na 73 minuten ben je weer helemaal voldaan in al je muzikale lusten. Nummers als To be free overgaand in Now more than ever, Better end soon 2nd,3rd,4th movement en natuurlijk 25 or 6 to 4, het is allemaal even prachtig.

Tijd voor een revival en een smaakvolle uitbreiding van de cd-collectie, voor wie het nog niet heeft!

In The Country vind ik ook een hoogtepunt, samen met de 2 suites.

Dit is totáál niet vergelijkbaar met dat slijmballen-gedoe van later waar Cetera veranderde in een soort van Ken barbiepop. De zachte passages staan hier geheel in dienst van het totaalgeluid en zijn geenszins bedoelt om goedkoop mee te scoren. Zelfs de ballads op de platen die hierna volgen zijn gewoon smaakvolle, sterke nummers.

Merkwaardig dat nooit genoemd wordt hoezeer een sociaal-kritische band dit eigenlijk wel niet was. Vooral op het debuut zijn de politieke statements niet van de lucht. Dit was toendertijd een jazzrockband met ballen, een imago dat dankzij suffe radiostations als Saai Radio voorgoed om zeep werd geholpen.

Ik gooi er nog een luisterbeurt overheen (heb 'm pas), want het is heel wat, maar hoog wordt het wel!

'25 Or 6 to 4' is briljant, maar dat riffje is natuurlijk keihard gejat van Led Zeppelin.

Nu heb ik het origineel van Babe I'm Gonna Leave You nog niet gehoord, maar...



De Zep waren grootmeesters in dat soort praktijken.

Dat weet ik, wellicht dat Led Zeppelin daarom nooit een aanklacht tegen Chicago heeft ingediend.

25 or 6 to 4 is een klassieker!

Wat een geweldig mooie plaat zeg, ben echt blij verrast. Ben normaal niet zo van blaasinstrumenten maar hier kan ik het meer dan goed dulden. 25 to 6 or 4 natuurlijk het hoogtepunt, maar Make Me Smile is ook echt heerlijk. Vooral het terugkomen van Make Me Smile in Now More Than Ever.

Plaat heeft de tand des tijds goed doorstaan. Chicago maakt veel gebruik van strijkers en blazers wat later het typische geluid van Chicago werd.

De eerste album was echt geweldig. Hier moest ik even aan wennen maar na de album nu veel vaker beluisterd te hebben vind ik dit ook een geweldig album!

De vroege Chicago-albums nog eens beluisterd en hun tweede albums vind ik nog iets beter dan het debuut. Geen misplaatste experimenten meer zoals Free Form Guitar op hun debuut en ook geen mierzoete ballads waarmee ze in de jaren '80 scoorden maar een evenwichtig en afwisselend album waarin de blazers een hoofdrol spelen. Het is een tijdloos album dat (na remastering) ook erg goed klinkt: helder en dynamisch. Het knappe van het album is tevens dat de muziek zowel een virtuoze als speelse indruk nalaat.

Ik heb hem ook opgehoogd naar 5 stemmen. Perfecte plaat van het begin tot het eind. Geweldige songs. Ik luister the cd elke dag. Ik vind deze ook net wat beter dan het debuutalbum. Zonder Free Form Guitar had die ook een 5 gehad.

Overigens jammer van die tracklist om een favoriet te kiezen want ik vind Ballet for a Girl in Buchannon een geheel en It Better End Soon ook. Twee van mijn favorieten op deze plaat. Ook Movin' In is geweldig, Poem For The people, In The Country, 25 or 6 To 4. Allemaal super!

Ik heb de digitally remastered uitgave aangeschaft. Nu regelmatiger gedraaid dan vroeger de LP. Het is idd een zeer goed album van, goed in het goed gehoor liggende, en inmiddels veelgehoorde, rock songs als Make Me Smile en 25 Or 6 To 4, symfonisch werk in Poem For The People tot de jazzy stukken in de Movements. Zelfs klassieke invloeden worden niet geschuwd in Prelude en de Mournings Heel fijn album. Als bluesliefhebber trof mij In The Country.
Verrassend vond ik dat hun West Virginia Fantasies geïnspireerd lijkt te zijn door, het een jaar eerder uitgebrachte album, Frank Zappa's Mothers Of Invention Uncle Meat Main Tittle Theme. Ook zo'n formatie waar Zappa de blazers een niet weg te denken hoofdrol had gegeven.

Op 27 januari verschijnt Steven Wilsons versie van dit album.

In principe is het debuut album mijn favoriet van deze band, maar het is deze opvolger die ik het vaakst heb beluisterd. Komt doordat dit de enige is die ik ook op CD heb, naast een dubbel CD verzamelaar, de overige albums tot aan 1985 alleen op vinyl.

Beschouw deze en het debuut dan ook als even sterk. Het debuut telt iets meer aansprekende nummers (hits), maar hun grootste(?) hit staat op deze: 25 or 6 to 4.

Ik luister nu voor de 4e keer naar de Steven Wilson versie (remix) en kan daar evenveel van genieten als van de overige versies. In de tijd dat ik het album op vinyl kocht, ergens in de 80s, had ik een volledig analoge stereo met grotere (warmer klinkende) speakers waarbij het volume ver opengedraaid mocht worden vanwege het bijna geheel ontbreken van buren. De enige buurman was ook een groot muziekliefhebber die voornamelijk Gary Numan luisterde. Mooie tijden.

Wat betreft de Steven Wilson versie zou ik willen zeggen dat bepaalde subtiele dingen veel beter te horen zijn: zoals bij In The Country er een soort vogelgeluid imitatie te horen is die me nooit eerder was opgevallen. In het geheel klinkt het iets meer 'poppy', de bass wat minder prominent ten faveure van de zang / teksten en subtiele sfeer elementen / percussie. Uiteindelijk draait het om de inhoud en de uitvoering daarvan en dat staat gewoon als een huis of je dat nu op vinyl hoort of CD of via streaming.

Net als het debuut een heerlijke plaat, nu niet ontsierd door een overdaad aan wat mij betreft oninteressante gitaarexplosies, en met opnieuw zeer zorgvuldige arrangementen en een rijke produktie. De eerste helft vind ik het sterkste, met een zeer swingende kant 1 en een prima Ballet op kant 2; de Memories of love-suite vind ik een beetje melig, en de zang op het titelstuk daarvan klinkt mij als een slechte Ray Charles-imitatie in de oren, maar kant 4 pikt het niveau weer redelijk goed op en rondt de plaat ijzersterk af met een mooi sobere ballade (die bij mij overigens associaties met The weight van The Band oproept – en grappig genoeg zou The Band het jaar hierna eveneens een nummer getiteld Where do we go from here opnemen). Het leukste van dit album (en van het debuut) vind ik nog de onvoorspelbaarheid: Fancy colours begint lekker apart met dat slepende ritme, dan krijg je opeens een Caraïbisch getint stukje, daarna schakelt het weer terug naar een vieze fuzzgitaarsolo, en dan eindigt het met een serie drums-plus-blazers-accenten die nergens op slaan maar wel vreselijk spannend zijn. Zo is dit feitelijk een groeiplaat waar ik steeds weer wat nieuws aan ontdek.

Blaasinstrumenten bezorgen mij meestal een aanval van hoofdpijn. Alleen een dwarsfluit kan me nog wel bekoren. Ik krijg het daarom niet voor elkaar dit album in zijn geheel (in 1 keer) te beluisteren zonder een paracetamol in te nemen.
Een stem laat ik daarom maar achterwege. Gewoon helemaal niet mijn ding.
Op 65 in de 100 Greatest Albums of 1970 en 52 in de best Ever Albums lijst over dat jaar.

De suite Ballet for a girl in Bucchannon is een der fraaiste songs, in zijn geheel yes, ooit op of aan vinyl toevertrouwd. Man man, it sure makes me smile. Wonderbaarlijke lp, zoals de eerste 10 of zo ūberhaupt van deze destijds ongekend topband. Lrgendarisch eigenlijk, ik schreef het al eerder somewhere in Chicago. Pophistorie op zn best.

Poem for the people blijft prachtig!

Via marktplaats grote collectie gekocht met oa 1e 10 albums
Prachtige luistermuziek met klassieke invloeden
Live vind ik ze soms wat rommelig spelen maar kan aan opnames liggen
Studioalbums spreken mij meer aan