Chicago - Chicago X (1976)

De versie van het nummer "If you leave me now" door Butters (personage uit South Park) is ongemeen hilarisch!

If you leave me now. Wereldnummer.
Zo fout, maar zó goed. Als ik ooit één hitsingle mocht gehad hebben, dan wou ik dat het dát nummer was, dát en géén ander!

If You Leave Me Now werd op Hilversum 3 toen helemaal paarsgedraaid. Zette je je radio op een andere zender, kwam die daar weer langs etc. etc. etc.
Het hele album vind ik nogal tegenvallen. De volgende plaat is niet hun beste, maar bevat een handjevol toppie songs.

Deze zou je alleen al om de cover willen kopen!

Ik las op Amazon dat deze cd nog te doen is. (Ondanks dat mensonterende zeiknummer).

Hoe denkt de MuMe-gemeenschap daar over...? Anyone? (Musician?)

Ik had graag van dienst geweest, maar zie dat ik eigenlijk ben afgehaakt na Chicago IX. Ik heb nog het 13e album en het 17e en vervolgens de uitgebreide dubbele grootste hits (The Chicago story) maar daar houdt het voor mij op.

Terecht lijkt mij, hoewel ik moet toegeven Chicago 13 nog niet zo dramatisch te vinden als de algemeen gangbare opinie.

Misschien dat ik nog eens op zoek ga naar Chicago X, het grootste struikelblok is voor mij If you leave me now, daar zakt mij de broek volledig van op de knieën, inmiddels. Zeker in vergelijk met de albums 1 t/m 9.

Je enthousiasme werkt aanstekelijk. Ik heb hem zojuist maar even besteld. Wordt vervolgd.

Bij deze.

Ik kan in sommige gevallen natuurlijk buitengewoon wrokkig wezen en ergens niet aan willen beginnen vanwege één nummer.

If you leave me now is voor liefhebbers van het 'oude' werk uiteraard een nummer om wit bij weg te trekken; van optimale rock, volledig door blazers beheerste muziek, naar dit mierzoete werkje.

Maar moet je daar de hele cd op afrekenen? Per slot van rekening, de huidige muziek van Chicago heeft niets meer van doen met het verleden dus áls je nog een keer aan iets mooi ouds wilt beginnen dan moet je uiteindelijk toch een keer kiezen voor 'overgeslagen' albums uit die tijd. Expres of niet.

Dus toen Kaztor er over begon heb ik mijn hand toch maar over mijn hart gestreken en de Rhino-versie besteld.

Helemaal onbekend was de cd niet. Op verzamelaars had ik al eerder kennis gemaakt met Another rainy day in New york city. Ook eigenlijk een niemandalletje voor Chicago begrippen, maar vooruit.

Chicago is een band die prachtige, haast opdwepende, muziek heeft gemaakt vanaf 1969, vol met emotie en huiveringwekkende momenten, een waar genot voor het oor.

In de loop van de tijd evolueerde het allemaal, de eerste paar cd's merk je nog weinig, maar later (vanaf 1973, Chicago VI) wordt er ook meer soft-achtige jazz-rock gemaakt met een typisch Amerikaanse inslag en vaak met een spetterend einde.

Daar heb ik op zich nog weinig moeite mee omdat de composities en uitvoering vaak ijzersterk waren, de band stond in de kracht van zijn leven.

Chicago X is ook een voorbeeld van een dergelijke cd maar is ook wel weer iets minder dan zijn voorganger, met als dieptepunt de introductie van If you leave me now. Een dergelijk slap nummer was nog niet eerder door Chicago geproduceerd.

Toch staat er aan de andere kant ook weer prima werk op deze cd, het begin met Once or twice, You are on my mind en Skin tight is zelfs redelijk sterk. De muzikale vondsten in Together again, hoewel balladachtig, prachtig.

De vraag die bij Chicago een rol speelt is deze: hoe ver kan de genoemde evolutie doorgaan, tot wanneer blijft de muziek van Chicago acceptabel te noemen?

Met andere woorden: de band begon ooit met een straffe onverdunde wijn maar daar werd steeds meer water aan toegevoegd.

If you leave me now is een keerpunt in de carriere van de band omdat het succes er van leidde tot veelvuldige (pogingen tot) herhalingsoefeningen door zanger/componist Peter Cetera.

De dood van gitarist Terry Kath in 1978 is een ander keerpunt waar de band eigenlijk nooit meer overheen is gekomen.

Plus natuurlijk dat de composties steeds minder 'nieuw' werden, de creativiteit raakte uitgeput, het enthousiasme nam steeds verder af. Terwijl het 'grote' publiek overigens de platen toch nog wel in zeer ruime mate kocht. Zo is Chicago 17 (Stay the night, Hard habit to break) een heuse topper qua noteringen en verkopen maar de ware 'liefhebber' weet: hier zit inmiddels behoorlijk meer water dan wijn in de fles.

Dat leidt dan ook allemaal tot de vraag: waar staat Chicago X in dat verhaal? Inderdaad, toch maar middenin. Chicago heeft met die eerste cd's lang recht op 5*****, echt een geweldig oeuvre opgebouwd.

Maar waar Chicago 17 inmiddels is gedaald naar maximaal 3*** kan Chicago X in mijn optiek nog wel naar 4**** worden gebracht. Dan zal ik ze If you leave me now alsnog niet al te streng aanrekenen.

If You Leave Me Now is natuurlijk een schitterend nummer en een terechte nummer 1-hit in najaar 1976, maar associeerde je destijds niet met Chicago.
Ik heb van deze groep enkel IX, X en XI (op LP uiteraard). 9 en 10 staan op het lijstje om van zolder te halen (hoorden bij mijn eerste 100).
Dus kom er nog op terug. Zal dan met koffie en chocola zijn.

Ik zou eerst kijken of je niet met het eerdere werk van Chicago moet beginnen, op de één of andere wijze. Chicago 9 t/m11 is een fase maar niet representatief voor hun hele oeuvre. Met name alles vóór Chicago 9 was beduidend beter dan wat later kwam (en terecht ook alle kritieke heeft gekregen)

Ik heb dit album natuurlijk alleen maar omdat het in de aanbieding kwam, nadat het door mij prachtig gevonden (en nog!) If You Leave Me Now de hitlijsten verlaten had.
Als (toen ook al) niet Chicago-kenner (kende alleen de hitjes) kon ik vroeger deze LP al niet zo goed plaatsen en vond het toch iets te excentriek blijkbaar.
Heel veel heb ik hem nooit gedraaid.

Nu, ruim 30 jaar later, valt alles op zijn plaats.
Deze toch redelijk melodieuze blaaspop met funk en soulinvloeden is gewoon de perfecte soundtrack van de jaren 70.
Ik moet bij deze muziek voortdurend denken aan foute Amerikaanse (al dan niet politie)series met dikke Buicks en Oldsmobiles, snorren van oor tot oor, neukteugels tot aan de kin, Afrokapsels van een kubieke meter, beige pakken met soulpijpen en de bloeskraag fier over de jaskraag heen, Afghaanse bontjassen, lava schemerlampen en bruin-oranje-gele interieurs .
En dan die binnenhoes met dat YMCA-achtige tafereel...

Vooral bij de meer funky en aanstekelijke nummers zoals You Get It Up, Skin Tight, Once Or Twice en Scrapbook heb ik dat gevoel. Dat vind ik (If You Leave Me Now dan maar even buiten beschouwing latend) dan ook meteen de beste nummers.
Ook het heerlijk foute Another Rainy Day In New York City (met keteldrums!) had zo in Starsky & Hutch gekund.
De andere rustigere nummers als Hope For Love en Mama, Mama vind ik dan duidelijk minder.
In het ook iets te gladde Gently I'll Wake You hoor ik gek genoeg heel vaag het coupletje van Spread Your Wings van Queen terug.
Buitenbeentje is het meezingertje Together Again en vind ik ook leuk.
Niet veel mis met deze plaat en ik ga toch ook maar eens wat ouder werk van deze groep scoren, als ik tijd van leven krijg.
Voorlopig eerst maar weer eens 3 sterren voor de muziek en een 1/2-je extra voor het gevoel wat het oproept.
Zo, en nu koffie met een reepje chocola .

Zit een beetje in een Chicagoperiode, vooral die elpees uit de jaren '70. Wat een fantastische band.

Luister nu naar een vandaag uitgebrachte heruitgave van Chicago II (Steven Wilson remix) die klinkt dichter bij het geluid van de vinyl versie.

Dat remix slaat vooral op hoe de klankkleur is, ook is het volume teruggebracht.

Dank je voor die tip, voor de CD-adepten, E-Clect-Eddy.

Gave band, gave plaat, gave nummers. Uitzonderlijk lage score voor toch wel een erg degelijke plaat.

Misschien wel de laatste echt goede plaat van Chicago met een prima mengeling van jazz, funk, soul en rock en enkele ballads waaronder het sfeervolle If You Leave Me Now waarmee Chicago de top van de hitlijsten bereikte. Nadien ging het geleidelijk bergafwaarts doordat hun sound gladder en voorspelbaarder werd.

Mijn eerste kennismakingen met popmuziek liepen vooral via de Europarade. Bij de TROS. Op donderdagmiddag met Ferry Maat, op zaterdagmiddag herhaling (!) met Ad Roland. Eén van mijn eerste lievelingsliedjes was Chicago's If You Leave Me Now en nog altijd vind ik dat zó'n heerlijk nummer. Klef volgens sommigen, laat mij echter maar zwijmelen...

Jaren later kocht ik voor een prikkie de bijbehorende elpee X, toen vinyl werd verdreven door de cd en dus niets kostte. Ik wist dat ik niet tien van dit soort nummers moest verwachten, maar die ene gulden voor zo'n plaat nam bij voorbaat elke twijfel weg over de aanschaf.
Smakelijke klaphoes, zelfs voor iemand als ik die niet per se smelt van chocola. Klap je deze open, dan zie je de bandleden op de vlucht voor een motorcop: extra fraai. Wat ik bovendien van de hoes leerde was dat Peter Cetera maar één van degenen is die de leadvocalen verzorgt: het vergroot de variatie.

De muziek bleek een aanstekelijke mix van allerlei stijlen, die echter door het filter van de groep waren gegaan en daarom allemaal als Chicago gedrenkt in soul klinken. Het huidige stemmengemiddelde van 2,99 ster is wat mij betreft echt te laag
Soms rockt het (Once or Twice, Together Again), soms klinkt Latin (You Are on My Mind), soms horen we pop (Another Rainy Day in New York heeft zelfs steeldrums), of pure soul (Mama Mama lijkt geïnspireerd door Marvin Gaye), dan weer r&b/funk (Scrap Book en afsluiter You Get Up) en hier en daar big band jazz (Skin Tight), een genre dat ik als kind had leren kennen dankzij de tekenfilms op tv van de Pink Panter.
En dan waren er de ballades. De grote hit (in Nederland #1 in december 1976, in Vlaanderen diezelfde maand #2) met niet alleen blazers maar ook heerlijk warme strijkers plus Gently I'll Wake You, met een wat knullige melodie en een steviger refrein.

In 1987 voor het eerst op cd verschenen met bonustrack Hope for Love, volgde in 2003 bij Rhino een heruitgave met nóg eens twee extraatjes. Alle drie de bonussen mogen er zijn.
Eerder deze week draaide ik het solodebuut van Sammy Hagar uit hetzelfde 1976. Vergeleken daarmee is de productie van deze Chicago door James William Guercio zóveel beter, helderder, warmer! Door het genreverschil misschien een scheve vergelijking, maar toch. X was hun achtste studioplaat, voor mij tijdloos aantrekkelijk.

If You Leave Me Now vind ik nog steeds een prima ballad door de romantische sfeer en mystiek randje.
Veel beter dan de latere ballads als Hard to Say I'm Sorry en You're the Inspiration.

Helemaal mee eens!