Agalloch - The Mantle (2002)

Agalloch - The Mantle

Het is winter en er ligt haast een meter sneeuw, en in het midden van een bos staat een klein houten huisje. Waar er een jager woont die maar geen wild kan vinden door al die sneeuw.

Aan zo'n "verhaal" doet The Mantle mij denken, dit is Metal op zijn best alhoewel ik nog niet zo veel Metal ken. De grunts zijn geweldig en het gitaarwerk is fantastisch.

De hoes toont perfect aan hoe deze muziek is grauw en grijs met bomen die nog even moeten wachten tot ze hun bladeren terug krijgen. John Haughm zijn grunts zijn heerlijk en passen perfect bij dat winterse sfeertje en het stevige gitaarwerk.

Ook de akoestische gitaarstukken zijn prachtig, alsof de man in zijn houten huisje voor zijn open haard zit en zich warm speelt. Nu de winter in zicht is zal deze nog veel gedraaid worden.

Ook is het opvallend dat 4 van de 9 songs instrumentaal zijn. De twee kleine stukje uit een Zweedse film ( The Seaventh Seal ) en een Spaanse film ( Fando Y Lis ) passen perfect bij de grijze muziek. Mijn favoriet is: In the Shadow of Our Pale Companion 15 minuten genieten is dat maar eigenlijk is dit gewoon 68 minuten genieten.

Laat de winter maar beginnen!

Agalloch - The Mantle

Als ik naar de hoes kreeg ik er al een een koude rilling. Als ik naar de hoes kijkt kan je al een beetje weten wat er gaat komen. Dus ik ging naar de liedjes luisteren. Maar de eerste keer vond ik het saai en niet goed en gaf ik deze album een 0.5. Ik luisterde toen nog wat andere muziek en een paar mensen gaven me tips. En ik volgde die dan. Ze zijden da ik de lichten moest dempen en dat ik uurtje in me kamer moest blijven en dat deed ik ook. Ik beluisterde deze album nog eens en ik vond het al beter maar niet wow. Dus ik zij dat tegen de mensen die me de tips gaven. Toen zijden ze dat ik het album moest luisteren in de kou of als het aan het regen was. Dus ik wachte tot dat het aan het regen of als het erg koud was. Dusin de avond was het al wat koud en beluisterde het album. Toen kreeg ik er een heel erg goed gevoel over. En net zoals de album Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ had ik wat beter begrepen wat de liedjes betekende.

Het liedje A Celebration for the Death of Man is een prachtig nummers.In het begin hoor je een gitaar die een mooie toon aan houd. Een beetje naar het midden toe hoor je dat de gitaar een serker geluid maar waardoor het de zelvde toon heeft maar toch een ander efeckt heeft. Tot het einde was het een mooie stop en het spijte me al dat het liedje niet zo lang heeft geduurd.

Het liedje In the Shadow of Our Pale Companion is het langste liedje van deze album. En dat snap ik ook. Dat liedje is volledig mijn ding. Het is een metal liedje dat hoor je al dereckt. En omdat ik het liedje A Celebration eerst had gehoord was ik al verbaast dat het zo mooi was zonder zang. Maar dit liedje is echt een top liedje. En tot me cerbazing zingen ze ook een stukje. In het begin hebben ze een zeer mooie melodie geplaatst. Eigenlijk kan ik niks negatiefs over dit liedje zeggen. Dit was alvast me favoriete liedje tussen de 2 maar was nu zeker benieuwd om de andere liedjes te begrijpen naruurlijk.

Dan het liedje Odal is alweer een fantastich begin. Ik heb ook veel reacties gezien die dit liedje saai vonden. En dat was niet zo mijn gevoel. Over dit liedje kan ik niet erg veel zeggen dat dat het een goed lied is met mooie stukken erin. Maar dit lied maakte me wel tot rust. Als ik kwaad zou zijn zou ik zeker dat lied opzetten en zou dereckt weer tot rust komen.

Het liedje Am the Wooden Doors begint met de drum. En in dit waanzinnig liedje zingt hij weer een stukje. Het begont dan een beetje heftig en na een minut of 2 gaat het liedje in eens een beetje rustig. Danna een minut een half komt de drum er weer in en gaat en weer een beetje heftiger. En zo gaat het door tot het einde door.

Het lied The Lodge begint met 2 noten gitaar en dan hoor ik gelijk een man die in het zand of op het straat aan het stappen is. En dan komt de gitaar weer terug die door gans het liedje door gaat. Ik kan niet zo veel zeggen over het lied want de zelvde noten keren door het lied terug.

De andere 4 songs zijn ook goed maar gewoon dus ga er geen verdere uitleg aan geven. Dus nu heb ik deze album een 5 gegeven en staat het in me top 10. Deze album is echt SUPER.

Ik kende de naam Agalloch al langer en ik heb zelfs al een liedje of twee in enkele playlists staan. Nu is de tijd echter aangebroken voor een nadere kennismaking. Bij deze!

Agalloch lijkt mij een gezelschap, dat vermoedelijk goed zal passen op het stapeltje sfeervolle, melodieuze metal en daar waar krijsende wildemannen je oren 'teisteren', is dit gelukkig redelijk goed te doen omdat de 'gewone zang' en die is namelijk erg fijn, regelmatig een mooi contrast vormt met de wat ruigere vocalen. Dat laatste vind ik namelijk erg belangrijk. Want ook al is de muziek wonderschoon - en dat laatste is op dit album zeker het geval - lelijk grommende vocalen kunnen voor mij alles verpesten. Om deze reden kan ik dus een flink aantal metalbands nog altijd niet goed hebben, maar het fraaie nummer In the Shadow of Our Pale Companion maakte dusdanig nieuwsgierig dat ik zeker zal proberen dit album in z'n geheel te beluisteren.

Gaat lukken!

Dit is toch efkens schrikken bij de zoveelste luisterbeurt van dit album, als trotse eigenaar, als zelfverklaarde Stoicijn, als waardig ouder wordende muziekhebber. Dat jaartal: 2002. Jawadde, vliegt die tijd zo snel, is dit al bijna negentien jaren geleden sinds de uitgave? Voor mij is dit een bijzondere plaat om meerdere redenen.

Bijzondere plaat. The Mantle krijgt als etiket Metal toebedeeld, een genreaanduiding die zoveel mensen al op voorhand op vooroordelen brengt, soms terecht want het is niet de braafste muziek, maar nog meer onterecht want het genre (dat lelijk woord alweer) omvat zoveel meer dan de clichés die maar al te vaak achterhaald zijn. Dit album bevat zoveel meer.

Achterhaald als cliché alleen al door het gebruikte instrumentarium en na een zoveelste blik in het begeleidend boekje doet The Mantle me nog eens instemmend knikken, het helpt het album vooruit qua dynamiek en variatie maar het zorgt toch ook voor een gemeenschappelijk kenmerk over alle nummers heen: een enorme sfeerzetting, een enorme ontdekkingsreis telkens opnieuw. Elektrische gitaren, check. Bass, check. Drums, check. Er is ook zoveel meer: akoestische gitaren, diverse percussie instrumenten, synthesizers, geluiden uit de natuur zoals het tikken op het hertengewei en het lopen door de sneeuw (The Lodge), samples uit films. Zeldzaam zijn de albums waar ieder nummer 100% raak is. Slotakkoord A Desolation Song met dat heerlijk middenstuk annex akoestische gitaarsolo zorgt soms voor een traantje in de ogen.

Bijzondere plaat. Omdat ik vaak deze uit mijn kast haal wanneer het mij allemaal weer de keel uithangt, wanneer de lat te hoog wordt gelegd in het dagelijkse leven, wanneer de druk weer te hoog is in het werkend leven, wanneer ik echt mij wil afzonderen met niets anders dan de muziek (of in de zomer mijn geliefde Alpen). Het laat me toe om broodnodig dat volle hoofd leeg te maken, om te relativeren, om “foert” te zeggen. De West-Vlaamse uitdrukking van het woord “foert” is iets pittiger, maar leren “foert” zeggen is één van de beste tips ooit die ik heb gehad van een bijzondere vriend, die heel veel heeft meegemaakt in zijn leven.

Bijzondere plaat. Omdat dit album tegen mijn karakter ingaat en ongetwijfeld spreek ik ergens in dit bericht mijzelf tegen: voor mij moet het vooruitgaan in het echte leven, in het werkend leven, in het geheel. Deze plaat haalt voor mij die handrem aan, om eens na te denken, om te verwerken, om weer menselijker te worden. Vaak is het zo kalm, zo rustig, zo... ingehouden, misschien is dat het juiste woord. Er zijn flinke uitspattingen, maar vaak denk ik: “Is dit nu Metal volgens mijn rotsvaste maatstaven?” Is een antwoord hierop nodig?

Bijzondere plaat. Omdat ik vroeger in mijn jongere jaren totaal niets moest hebben van dat gutturale zingen, waarbij men haast niets verstond van wat de zanger zong. Het was de gruwel die ervoor zorgde dat al die groepen bij mij weinig goeds konden doen, maar toen ontdekte ik Blackwater Park van het glorieuze Opeth en een nieuwe wereld ging voor mij open maar op mijn voorwaarden, zo koppig blijf ik.

Dit is een innig mooi album op mijn met de tijd en zeden (en opener geest) veranderde eisen. Niet aan iedereen besteed? Houden zo. We mogen onze kleine verborgen pleziertjes voor onszelf houden. Sharing is not always caring en muziek is balsem op de ziel.