Agalloch - The Mantle (2002)

Ontdekt via www.rateyourmusic.com, alwaar het album hoge toppen scheert. In the Shadow of Our Pale Companion omvat de sound van dit album het best: een folky akoestische gitaar, wat doom/black metal gitaren/grunts en lange instrumentale post-rock invloeden, gesmolten tot één mooi geheel. Kleine tegenvaller: weinig ritmische spanning en iets te veel "postrocknoise". Openingsbod: 4*

tss weinig reacties hier zeg. sowieso een 4.5 maar misschien komt ie als ik er zin in heb, wel es een keertje in mijn top 10.
Het is gewoon zooooooo heerlijk sfeervol Zelfs de screams/grunts komen niet agressief over en vind ik zelfs mooi te noemen. prachtplaat

Inderdaad weinig reacties, terwijl de band in de zogehete metal community toch aardig wat fans heeft.

Agalloch kan alle genres die ze maar wensen te spelen perfect bijelkaar blenden, dit keer kozen ze voor een accoustisch geluid.

Dit album brengt je naar een verlaten plaatst zij het een berg vol sneeuw, of in een hutje in een verlaten bos. Je kan er gewoon niet aan ontkomen, it drags you in. En pas bij de aller, aller laatste stokslag rond de 5:07 in A Desolation Song laat hij je pas weer los.

Ashes agains the grain vind ik beter. toch 4 *

Fantastische plaat, maar om de een of andere reden val ik altijd in slaap als ik hem opzet

in the shadow...., the hawthorne passage, etc
zaterdagavond, regen en veel wind buiten, kan niet beter.

dark metal in optima forma.

en space_lord je kunt bij slechtere platen in slaap vallen.

Ik heb deze band nog niet zo lang geleden ontdekt, maar elke keer als ik weer één van hun albums hoor, wordt ik echt van mijn stoel geblazen door de enorme power die de tracks uitstralen.

Wat een ongelooflijk goede platen maken deze gasten zeg!

Jammer van die door mij vervoeide grunts, maar die accepteer ik met alle liefde, aangezien de muziek die deze heren maken buitenaards goed is. Heerlijk sfeervol, gevarieerd, ook in de tracks op zich. Af en toe doet deze band mij denken aan andere bands, maar een goed vergelijk is er niet te maken, denk ik. Ik hoor namelijk af en toe wat U2, The Cure, maar natuurlijk ook veel metal georiënteerde bands, en met name dit album ademt een beetje de zelfde sfeer uit als "NIght" van Gazpacho, ook al is het een totaal ander genre.
Ik moet helaas alleen door de grunts, dit album een 4.5 geven, als die waren weggelaten en vervangen door de gewone zang, wat verder uitstekend is, had ik een dikke vette 5 gegeven, en had het album in mijn top 5 beste albums ooit gestaan....

Misschien wel de beste cd die ik ooit gekocht heb. Van ongekende schoonheid.
Zo onbekend dat het eigenlijk niet leuk is........of toch wel....hmmmz.

Ik durf deze plaat geeneens te omschrijven en in een hokje plaatsen is gewoon onmogelijk. Het feit dat het in de metal-hoek zit of gezet wordt maakt dat ontzettend veel mensen dit nooit zullen beluisteren. Terwijl dit echt een plaat kan zijn voor een flinke groep liefhebbers, want dit is van ongekende klasse.
Je moet misschien even door de grunts heen.....die trouwens ontzettend te doen zijn, ook voor niet-liefhebbers (ik ben al een aantal jaren een groot liefhebber van grunts, nooit gedacht dat ik dat ooit zou waarderen, maar toch...). En dan ontdek je toch echt een juweel van een cd waar gewoon alles aan klopt. Zelden zul je zo'n sfeer beleven opgeroepen door muziek.
Een briljante cd die voor een grote groep mensen weggelegd is, maar die potentiële groep nooit zal bereiken. Wat een gemis voor al die mensen. Maar ergens heeft het ook wel wat zo'n nagenoeg onbekende plaat die zo geniaal en ontstellend mooi is.

wat is het toch heerlijk grauw november- weer (in augustus) om deze plaat te draaien , ik zou er bijna vrolijk van worden

Omdat ik Ashes against the Grain zó geweldig vond, ga ik deze ook proberen.

Goede keuze!

Onthou wel dat Agalloch hun sound constant veranderen, en blijven vernieuwen in hun al bijzonder vernieuwende mix van genres.

Dus hoop niet op 't zelfde geluid als 't briljante Ashes... , want dan kom je bedrogen uit.

Deze heren afrekenen op vakmanschap is onmogelijk. Dit album is erg goed gepland en zeer vernuftig gemaakt. Aan sfeer ontbreekt het daarnaast ook niet. Vooral de instrumentale / rustigere stukken zijn adembenemend mooi.

Grootste nadeel vind ik echter de zang, of beter gezegd de ronduit zwakke grunts. De spaarzame fellere stukken die deze plaat heeft komen verder ook niet zoals ze bedoeld zijn over, en zijn wat stukken ook net iets te langdradig. Daardoor schommelt The Mantle de hele tijd van prachtig naar wat minder aangenaam. 3,5* is denk ik het beste gemiddelde hiervoor.

Ik heb het album net nog eens geluisterd, en het kan me nog steeds niet bekoren.
Ik kan Opeth heel erg goed waarderen, heb laatst Envy ontdekt, dan zou je zeggen dat dit me toch ook echt zou moeten lukken, maar het pakt me niet op de een of andere manier. Misschien dat ik het té duister vind, of dat deze grunts mij echt niet liggen ik weet het niet.

Na deze luisterbeurt vind ik 2,5* wel erg weinig, dus hij gaat evengoed een halfje omhoog.
3*

Alsof je zelf door het door sneeuw bedekte bos loopt, op weg naar je houten hut, waar het haardvuur de muren fel belicht.

De manier waarop deze muziek je meeneemt is gewoonweg fenomenaal.

Inderdaad, het is alsof de muziek spreekt. Eigenlijk moet je deze muziek luisteren met de ogen dicht, zodat je alles in je op kan nemen. Jammer genoeg heb ik ze nog niet live gezien, maar als ze nog eens in Nederland komen dan ga ik er zeker naar toe.

Dat is jammer, je bent echt net te laat. Een maandje terug stonden ze in de W2 (Den Bosch)

Komen ze eigenlijk nog met een nieuw album? De website en myspace maakt eigenlijk nergens melding van. Wordt niet echt bijgehouden volgens mij.

Er komt een vierde album. Is al een behoorlijk tijdje bekend, maar doordat ze geen label hebben kan het extra lang duren voordat 'ie uitkomt.

Ik betrap mezelf erop dat ik meer en meer naar dergelijke sfeervolle muziek begin te luisteren, mijn eerste kennismaking zijnde Opeth: prachtige uitgesponnen nummers die desnoods een dikke tien minuten duren, maar geen seconde vervelen. De gitaarsolo's hierop vind ik ook prachtig, geen overdosis aan noten per seconde maar "less is more." Vier van de negen songs zijn instrumentaal en dragen ook bij tot deze tamelijk unieke sfeer. Is dit metal, folk, rock, wat dan ook alsof het zo belangrijk is? Ik hoor akoestische gitaren, piano, cello's, keyboards, diverse geluiden maar ook op tijd en stond stevig gitaarwerk. In het begin vond ik de grunts niet zo geslaagd, maar ik maak dan ook de fout om de grunts te vergelijken met die van Mikael Akerfeldt van Opeth. De grunts zijn hier niet zo talrijk aanwezig en dragen wel bij tot de sfeer van dit wondermooie album. Ik werd aangetrokken door het hoge gemiddelde van dit album in mijn geliefde metal en ik begrijp ten volle waarom: sfeer is hier het kernwoord!

Weet ik, alleen ik kon er jammer genoeg niet bij zijn. De volgende keer ben ik er hopelijk wel bij.

Een nieuw album zal denk ik nog wel even op zich laten wachten, aangezien ze vorig jaar nog maar hun nieuwe EP The White hebben uitgebracht.

Er wordt zelfs gebruik gemaakt van een hertenschedel om dat "tik" geluid te maken op The Lodge

Verder, mooi stukje! De grunts zijn inderdaad een geval apart, maar een Akerfeldt grunt, hoe perfect ook, zou hier weer niet passen.

Als ik me niet vergis was dat grotendeels oud materiaal dat nog niet uitgebracht was. Maar het kan ook om andere redes zijn dan inspiratieloosheid.

The Hawthorne Passage

Prachtige sfeervolle plaat.
Heerlijk op een winteravond te beluisteren.
Je kan haast de dennegeur van de naaldbossen ruiken.
Dit soort muziek opent je ogen voor de schoonheid van de natuur,en er gaat een rust en tegelijkertijd kracht
van uit......................................
Nu snel nog een reisje naar noorwegen boeken.....of zal ik canada nemen......

mmmm..ik moet mijn top 10 even opnieuw invullen omdat er te veel onzin in stond.

Ik twijfel sterk tussen Blackwater Park van Opeth en deze briljant.
Wat een heerlijke plaat is dit toch!

Grappig, telkens als ik naar The Mantle luister, denk ik constant dat Agalloch een groep is uit Noord-Europa. Dit album vervoert je gewoon zodanig doeltreffend naar de bergachtige regio's van Scandinavië; met sneeuw bedekte naaldbossen komen voor de geest en je voelt de koude noordenwind bijna langs je heen striemen. De laatste drie nummers zijn uitmuntend, maar er is geen moment waarop het album echt zwak wordt. Daarvoor hangt het als geheel veel te goed samen.

PS. Dit is mijn duizendste bericht op de site. Feestje!

Ik kan bij benadering zelfs niet zeggen hoeveel keren ik deze plaat de afgelopen maanden heb opgelegd. Was ik consequent genoeg, zette ik hier een recensie, mening, bespreking enzovoort neer van hier in Oostende tot in Auckland, Nieuw Zeeland. Ik doe dit niet want ik zie er geen beginnen aan. Slayer met Reign in Blood was het, dan duwde Opeth hen opzij met Blackwater Park en nu is het Agalloch, mijn nummer één. Deze plaat trekt mij aan als een magneet en is een subliem stuk muziek. Fantastische plaat en ik hou me nog in! Onaards qua schoonheid.

Prachtige muziek, dit is reeds het tweede plaatje dat ik beluister van de heren, na 'Pale Folklore' enkele dagen geleden. Deze is op het eerste gehoor iets sterker, maar op het eerste gehoor kan je zelden iets zeggen eigenlijk. Wat ik wel kan zeggen, is dat ik deze band nog veel ga beluisteren, en dat Agalloch op termijn zijn plaatsje zal verdienen in mijn persoonlijke Hall of Fame.

De muziek is hartstikke goed, evenals de opbouw van de nummers. Maar die grunts verpesten het voor mij om een écht hoog cijfer te kunnen geven. 3,5*