Sonata Arctica - The Days of Grays (2009)

Nou, daar ging hij dan.
Sonata Arctica's nieuwe album waar ik lang op gewacht had.
Sta te trappelen bij de music store en neem mijn felbegeerde special edition met de acoustic extra cd mee naar huis toe.
Stop de cd braaf in mijn computertje en zet het album op het draaien.
Vol verwachting van een heerlijk stukje Sonata Arctica.

Maar wat schetst mijn verbazing?
Dit is niet de Sonata Arctica waar ik mee was opgegroeid?
Reckoning Night was een leuke draai in de muziekstijl van Sonata, en Unia was een nog te verwerken verandering.
Maar dit album is mij veel te dramatisch. Te rustig. Nergens meer de heerlijke meezingstukken waar je lekker op mee kunt springen.
Het echte snelle is er al jaren vanaf, maar ze gaan nu wel heel ver door.
Een zware teleurstelling naar mijn smaak.

Mocht mijzelf gelukkig noemen de band vanaf Winterhearts Guild te kennen.
Topprestatie is nog altijd Silence. Met als bekroning op het album, The power of one. een heerlijke compositie van alle elementen waar sonata voor stond.

Maar ik denk dat de wisseling van de leden hierbij sonata bij mij de release van het album Days of Grays voor mij een Day of Black is geworden.
Helaas

sonata arctica is eindelijk terug en na de inzinking met unia staat dit album weer als een huis.

niet alles is goed. as if the world wasn't ending is een tikkie saai, en is het enige zwakke nummer op het album en verder zijn de nummers niet altijd helemaal goed uitgewerkt.
the dead skin is een goed voorbeeld waar het nummer hoopvol begint en dan opeens een hele rare schreeuwerige bridge ter plaatse komt.

uiteraard is er moois genoeg; het intro is mooi en the last amazing grays is een ware topper die het reckoning night gevoel evenaarde bij mij. in deathaura mis ik een beetje houvast, de muziek springt van de hak op de tak maar er zitten mooie riffs en tempowisselingen in en het begin is prachtig met de vrouwenstem. zeroes, the dead skin en juliet mogen er ook wezen.

snelheid heeft het album eigenlijk alleen in flag in the ground maar dat geeft niet. in ecliptica t/m reckoning night heeft sonata arctica genoeg bewezen dat ze ook goede tot prachtige mid-tempoérs/ballads kunnen maken.
sonata arctica heeft het voor elkaar gekregen zich te vernieuwen en in tegenstelling tot unia het kwaliteitsverlies beperkt te houden dus dit wordt een vier/vier-en-een-halfje.

Sonata Arctica 2.0+

Ik herinner me nog goed dat dit album in 2009 uitkwam en dat het me behalve Deathaura helemaal niets deed. Flag In The Ground vond ik een geforceerde poging de oude sound te doen herleven, er zat veel te weinig snelheid in en het was vooral niet heel erg aanstekelijk en te ontoegankelijk. Nu blijf ik nog steeds van mening dat Deathaura het beste nummer van de cd (misschien zelfs wel een van mijn top 10 favoriete Sonata Arctica nummers) is, maar dit album heeft toch beduidend minder problemen dan ik me voor mogelijk hield.

Er is een uitzondering voor Breathing, wat ik oprecht een van de zwakkere Sonata Arctica-ballads vindt. Helaas een lijn die de komende albums voortgezet zal worden. Daarentegen staat wel gelukkig nog een ware parel in de vorm van het prachtig getitelde As If The World Wasn't Ending. Ik heb me ook duidelijk vergist in de kracht en agressie, want een track als The Dead Skin laat behoorlijk wat kracht en passie horen onder de progressieve songstructuur. Dit nummer doet me dan eigenlijk nog het meeste aan Wildfire denken, wat een mooi compliment is. Juliet is daarnaast een mooie afsluiter van de Caleb-The End Of This Chapter-Don't Say A Word-Juliet saga

De gastvocalen van Johanna Kurkela op Deathaura en No Dream Can Heal A Broken Heart geven een mooie tegenhanger van Tony Kakko's zwaardere stem. De strijkers (vooral op The Truth Is Out There) zijn daarnaast een fantastische toevoeging en maken van The Days Of Grays een erg sterk en progressief album. De huidige Sonata Arctica sound lijkt geperfectioneerd.

1. Winterheart's Guild
2. Reckoning Night
3. The Days Of Grays
4. Silence
5. Unia
6. Ecliptica

Geheel tegen mijn verwachtingen in, begint The Days Of Grays zowaar met een heel tof nummer. Deathaura is misschien wel het beste nummer wat ik tot nu toe gehoord heb van Sonata Arctica. Vol verwachting luister ik naar wat de plaat nog meer te bieden heeft, maar dat sluit beter aan met verwacht had te horen. Flag In The Ground lijkt een halfbakken terugkeer naar het oude geluid. Zo zwaar als Unia is dit overigens niet. The Last Amazing Grays lijkt niet eens af te zijn en Breathing is een slaapverwekkende ballad en Julliet doet vooral verlangen naar een teiltje. Zo kan ik wel doorgaan eigenlijk. Toch vind ik As If The World Wasn't Ending een mooie ballad.

tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
5. The Days Of Grays
6. Unia