CPR - CPR (1998)

Mierzoete close harmony.....van David Crosby. Deze keer heeft hij weer twee nieuwe partners. Een daarvan is Raymond, een verloren gewaande zoon van Crosby. Eerste nummers zijn erg leuk, maar het album is in zijn totaal toch erg glad. Te glad.

Mooie CD. Zeker de ,laten we zeggen, eerste 7 nummers bevallen me heel goed.
Het album mist echter power. Maar nummers als Morrison, That House en One For Every Moment blijf ik prachtig vinden.

Ze hebben ook nog een andere CD, uit 2001 geloof ik. Die is wat veelzijdiger, ook een pareltje.

'Just Like Gravity' , zou iemand 'm erop kunnen zetten??

Prachtige westcoast-pop. Inderdaad erg gladjes, maar sterke nummers. Opvolger 'Just like gravity' vond ik iets minder sterk.

Hmm... te glad... tja, als Steely Dan glad vind dan is dit ook glad... want dat is wat deze muziek echt is: heel erg veel Steely Dan met een flinke scheut CSN(Y). Het jazzy element komt van Raymond, hoewel Crosby daar zelf ook wel altijd iets mee heeft gehad.

Nee, dit album kent misschien een paar nummertjes die me iets te weinig doen maar foei, die opener, Morrison, is werkelijk fenomenaal en let met name op de ijzersterke vocale harmonieen van de drie heren.

Maar wil je het allemaal met iets meer power horen dan is het live-album Live At The Wiltern een echte aanrader.

te glad, vind ik ook!

Ik vind CPR helemaal niet te glad (het wordt ook vaak van CSN gezegd). Op 'It's All Coming Back To Me Now' laat CPR horen dat ze ook best stevig kunnen rocken. "CPR" is een album boordevol hoogtepunten, met als grote favorieten 'Morrison' (inderdaad, over Jim), 'It's All Coming Back', 'Time Is The Final Currency' en 'Little Blind Fish' (een van Crosby's beste songs als je het mij vraagt). Ook 'One For Every Moment' van toetsenist James Raymond is wonderschoon. Verdient veel meer aandacht, want dit is Crosby op ouderwets hoog niveau.

Heel aardig album van deze gelegenheidsformatie met David Crosby , James Raymond en Jeff Pevar.
Muzikaal is het smullen geblazen. Een veelzijdig gekozen route wordt hier gekozen.
De bij vlagen luchtige jazzysfeer kleurt mooi bij de ingetogen Crosby songs waar hij vooral overtuigd in Morrison, That House , Little Blind Fish en het stampertje It's All Coming Back. En wat kan de man nog prachtig zingen.
Een ander hoogtepunt is Somebody Else's Town , een prachtig stuwend pareltje.
Maar eigenlijk is het hele album goed te doen. Prettige easy listening , met veel plezier gebracht.

De cd is, na een paar keer draaien, mij aan de aandacht ontsnapt. Hij stond wel erg paars te wezen in mijn cd kast, maar draaien ho maar. Te slap, zal ik in 1998 hebben gedacht.

Door toch wel de ijzersterke David Crosby & Graham Nash cd uit 2004, heb ik hem weer eens aan de vergetelheid onttrokken.

En dat komt, vanwege dus de aanwezigheid van Crosby zoon James Raymond en Jeff Pevar.

Zij spelen op beide cd's mee, en als de ene goed is, waarom dan niet de andere?

In 1998 waren ze dus wel duidelijk een beginnende groep, ondanks onmiskenbare kwaliteiten. Ze wisten David Crosby niet naar dezelfde hoogte te brengen als Crosby met Nash 6 jaar later, maar de eerste aanzet is met CPR wel gegeven.

Dat maakt dat, meer dan 10 jaar na het debuut, David Crosby fans zonder problemen ook deze zijstap met een gerust hart kunnen aanschaffen.

Dat neemt niet weg, dat ik bang ben dat het Raymond en Pevar-duo door Neil Young en Stephen Stills waarschijnlijk als te braaf door de achterdeur worden weggebonjourd, mocht het ooit weer tot een CSNY reünie komen.

Ik zag dat ik hier nog geen berichtje had geplaatst, dus ik heb de CD ook nog maar even gedraaid. Live at the Wiltern beviel me redelijk, maar dit album is niet helemaal mijn kopje thee. Ik vind het net zoals een aantal anderen hier te glad. Daar komt bij dat het me veel te slap is. Een hoop nummers blijven me ook niet erg lang boeien, en zodra Raymond de leadvocalen verzorgt haak ik vrijwel direct af. De harmoniezang spreekt me hier verder dan ook niet echt aan. Het is allemaal meer pop dan rock. Crosby's Thousand Roads was me bijvoorbeeld ook veel te rustig en poppy. Crosby kon vroeger nog wel eens goed rocken, maar die tijd lijkt helaas voorbij te zijn.

Rusty and Blue en Little Blind Fish zijn heel aardig, en ook That House gaat wel. De rest kan mij niet bekoren (ook Morrison niet nee). Muzikaal loopt het allemaal wel, maar de meer bescheiden rol op Crosby & Nash uit 2004 ligt Pevar en Raymond een stuk beter wat mij betreft. Het is overigens niet dat ik het niet goed vind, ik vind het gewoon niet leuk. Ik blijf bij mijn eerdere beoordeling van 3*, en dan ben ik nog gul.

Hans, Ik zou zeggen laat Stills en Young maar komen! Maar aangezien de laatste CD uit 2001 stamt lijkt er toch niet meer zoveel leven in CPR te zitten...

Hee! Hij heeft toch nog erg z'n best gedaan, op Crosby & Nash (2004) en Deja vu live (2008). Ja, meer cd's zijn er niet uitgebracht, ter controle. Maar helemaal in slaap gevallen lijkt hij mij niet.....Ik ben wel heel errug benieuwd naar de komende CS&N cd.

Crosby 'rockt' niet meer? Hoe zit het dan met 'Katie Did' van "Just Like Gravity" of 'It's All Coming Back' van deze plaat???

Katie Did zou ik even een keer moeten naluisteren, heb ik zo niet voor de geest. It's All Coming Back vind ik wel meevallen. Op Youtube staat een veel betere live-versie (helaas niet het hele nummer): YouTube - CPR...it's all coming back...

Oei, als glijmiddel met mierzoet smaakje.

De laatste tijd draai ik dit toch weer wat vaker, wat zelfs tot een verhoging met een halfje heeft geleid.

Misschien komt het doordat ik de afgelopen maanden meer jazz heb gedraaid, maar ik kan het nu een stuk beter waarderen, al blijft het merendeel te glad.

Af en toe wil ik dan ook wel wat skippen als het me te gelikt wordt. 10 minuten tijd doden. 45 minuten is sowieso een fijnere lengte.

Voor die 2 euro nog wat die ik er voor heb gegeven maakt dat verder natuurlijk niet uit.

Ik vind dat gladde wel meevallen . Het is een prettig relaxed geproduceerde plaat . De prachtige miniatuurtjes van Crosby zijn geweldig hier .

Crosby slaagt erin om met een album op de proppen te komen dat kwalitatief net zo goed is al zijn eerste solo-album.
De productie neigt naar perfectie maar is niet glad.

Inmiddels enkele jaren en evenzovele Steely Dan-cd's verder moet ik toch concluderen dat er veel fraais op dit debuut te vinden is, of om het even welke CPR-cd. De typische Crosby-songs zoals 'Rusty and Blue' sluiten naadloos aan bij de jazzpop van dit trio, die vaak bekend maar tegelijkertijd innovatief klinkt. Een nummer als 'Somebody Else's Town' is daar een goed voorbeeld van, met zijn stuwende ritmes en verrassende overgangen. Als leadzanger klinkt het keeltje van James Raymond mij weliswaar wat te onschuldig in de oren, maar met de harmonieën is niets mis en Crosby torent daar vaak indrukwekkend bovenuit. Het songmateriaal is veelal frisser en doordachter dan dat van CSN in de omliggende jaren.

Het wachten is nu nog steeds op de live dvd of blu-ray van hun optreden in Montreux 1998.

Ik houd wel van dit soort gladjes. Mooi album met goede muzikanten, zeker ook de ritmesectie.

Gewoon een fijne plaat. Het kabbelt lekker voort en Crosby mag ik altijd graag horen. Ik heb een zwak voor deze hippie gehouden. Zijn stem is zalvend zonder zemelig te zijn. Fijne verzorgde West Coast pop met jazzy ondertoon. De productie van dit album is fraai gedaan met ruimte voor de drie hoofdrolspelers en niet alleen die ouwe walrus. Al met al een prettig album wat ik wat vaker op zou moeten zetten. 4 sterren

sterk debuut van CPR bestaande uit David Crosby (vocals, acoustic guitar), zijn zoon James Raymond (vocals, piano) en sessiemuzikant Jeff Pevar (vocals, guitars), aangevuld met een aantal oudgedienden, o.a. Leland Sklar (bass), Russ Kunkel (drums), James "Hutch" Hutchinson (bass, fretless bass) en Luis Conte (percussion).

slechts 2 nummers die David Crosby alleen schreef en die bij de hoogtepunten horen, het lang uitgesponnen, ingetogen "Rusty and Blue" en de dromerige afsluiter "Time Is the Final Currency".
een 2-tal CPR nummers "That House" en "At the Edge", waarvan met name "That House" met een fraaie slide gitaar partij van Jeff Pevar indruk maakt. een ander hoogtepunt is "Somehow She Knew" waarvan David Crosby de muziek samen schreef met toetsenist Craig Doerge, bekend van zijn werk met C,S&N en Jackson Browne.

van de overige nummers werd de muziek gecomponeerd door James Raymond, o.a. de sterke opener "Morrison" met een lead vocal van David Crosby, dat inderdaad aan de Steely Dan sound doet denken, waar zijn overige nummers "One For Every Moment", het up-tempo "Somebody Else's Town" en het wel erg zoete "Yesterday's Child" alle 3 met lead zang van James Raymond helaas wat bij achter blijven.

de 2 nummers (beide met lead zang van David Crosby) die gitarist Jeff Pevar bijdroeg bevallen een stuk beter, het merendeels akoestische "Little Blind Fish" met fraai "fingerpicking" gitaarspel en het pittige, bluesy "It's All Coming Back to Me Now".

David Crosby zingt op dit album de sterren van de hemel en de harmoniezang op nummers als "Somebody She Knew" is prachtig.

Album werd geproduceerd door CPR & Dan Garcia